Yanathorn

ศิลปินขราเยิ้บตูดกันทีค่ะ!!

2011-04-16T21:44:00.001+07:00

Petdo News วันนี้เป็นข่าวสั้นๆจากห้องเหลิมกรุงนะครับ เรื่องมันมีอยู่ว่ามีบัตรผ่านคนนึงมาตั้งกระทู้เล่าว่า

เขาเพิ่งจะไปงานแถลงข่าวคอนเสิร์ทของวง JYJ ซึ่งเป็นวงที่แตกมาจากวงดงบังชินกิอีกทีนึง

ก่อนหน้านี้มันก็เคยมีกรณีที่ติ่งหูแฟนคลับของวง JYJ จะไปตะโกนเรียกชื่อวงดงบังชินกิในงานคอนเสิร์ท

จนเกิดดราม่ามาแล้วครั้งหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ใครสนใจเชิญไปอ่านได้ที่ดราม่านี้เลยครับ

ทีนี้ประเด็นคือระหว่างที่มีการแถลงข่าวเนี่ย ในบริเวณที่จัดงานมันมีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่

ซึ่งทางทีมงานเขาเปิดให้ติ่งหูแฟนคลับพิมพ์ twitter เข้าไปทักทายปราศัยกับศิลปินได้

แล้วข้อความจะมาปรากฏบนจอมอนิเตอร์บิ๊กเบิ้มอันนี้ ติ่งหูชาวไทยก็มิรอช้า

พากันจิ้มๆพิมพ์ข้อความใน twitter กันยกใหญ่ ส่วนมากก็ทักทายและให้กำลังใจศิลปิน

ทีนี้ประเด็นมันอยู่ที่ว่า มีติ่งหูบางคนส่งข้อความที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งไปขึ้นบนหน้าจอ

ไม่เหมาะขนาดไหนน่ะเหรอ… ก็ขนาดที่ว่าชาวบ้านชาวช่องเขาผ่านไปมา

แล้วเห็นข้อความเหล่านั้นบนหน้าจอปุ๊บ ก็พากันซุบซิบนินทาว่าสงสัยนักร้องวง JYJ

แม่งจะเป็นเกย์เยิ้บตูดกันเองว่ะ อีติ่งหูพวกนี้มันถึงได้กรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่!!

แล้ว จขกท ก็ยกตัวอย่างข้อความเหล่านั้นมาให้ดู เช่นประโยคที่ว่า!!

ยุนเบาๆหน่อยแจเจ็บ…อ๊างง แจจะไม่ไหวแล้ว …

.พวกมึงสองตัวทำอะไรกันวะ สอดยาเหน็บทวารให้กันและกันรึไง!?

ยุน กับ แจ ในข้อความนี้ก็หมายถึง ยุนโฮ และ แจจุง อดีตเพื่อนร่วมวงที่ปัจจุบัน

นายแจจุงแยกวงมาอยู่วง JYJ ส่วนนายยุนโฮยังอยู่วงดงบังชินกิกับค่ายเดิมต่อไป

..นี่ขนาดแยกวงกันแล้ว พวกมึงยังจะจิ้นให้เขากระโดดข้ามวงไปเยิ้บตูดกันอีกเหรอวะเฮ้ย!?

โอเค ประโยคเมื่อกี้อาจจะยังพอจะแถว่าไม่ได้จิ้นให้ไอ้สองตัวนี้เยิ้บตูดกัน แต่เป็นการเชียร์ให้ทั้งคู่สอดยาเหน็บทวารให้กันและกันต่างหาก

ต่อมา จขกท ก็เอาประโยคอื่นๆที่บรรดาติ่งแฟนคลับส่งข้อความขึ้นไปบนหน้าจอมาประจานอย่างต่อเนื่อง

เช่น ประโยคที่ว่า “ยุนซุ่มแจ” หรือ “ยูซั่มซู”

ยู กับ ซู หมายถึง ยูซอน และ จุนซู สมาชิกวง JYJ อีกสองคนที่เหลือนั่นเอง

แล้ว จขกท ก็ประกาศถึงติ่งหูทั้งหลายว่าเวลามีนักข่าวไปเขียนข่าวว่า นักร้องขวัญใจพวกมึงเป็นเกย์เยิ้บตูด พวกมึงก็ทำเป็นฮึดฮัดไม่พอใจ

หาว่านักข่าวใส่ร้ายศิลปิน จริงๆแล้วพวกเขาเป็นชายแท้ทั้งแท่ง แต่พอเห็นการกระทำของพวกมึงในงานแถลงข่าววันนี้แล้ว…

พวกมึงจะไปโทษนักข่าวเขาได้ยังไงวะ ในเมื่อพวกมึงพยายามยุให้นักร้องมันทะลวงถังขี้กันซะเหลือเกิน!!

ชาวเหลิมกรุงก็มาแสดงความเห็นกัน อมยิ้มคนนึงชื่อ “Barista_man” ก็แชร์ประสบการณ์ว่า

อีติ่งพวกนี้มันก็สันดานแบบนี้ล่ะครับ เอาศิลปินในดวงใจมาจิ้นให้ทะลวงถังขี้กันอยู่เรื่อยๆ

แถมบางทีการกระทำของพวกมันก็อุบาทว์บัดซบ จนเชื่อไม่ลงเลยว่าเป็นแฟนคลับของศิลปินเหล่านั้นจริงๆ

นาย Barista_man ก็เล่าว่าปีก่อนเขาไปงานมอเตอร์โชว์ที่ไบเทคบางนามา แล้วผู้จัดงานเขาเชิญนักร้องวง SJ มาร่วมงาน

ในงานก็เปิดโอกาสให้บรรดาติ่งแฟนคลับ ส่ง sms ไปทักทายศิลปินได้ แล้วพิธีกรจะอ่านให้ฟังบนเวที

แล้วพิธีกรก็พูดข้อความอุบาทว์บัดซบเหล่านั้นดังลั่นฮอลล์ พวกมึงอยากรู้มั้ยครับว่าข้อความเหล่านั้นมันว่ายังไง

มันยุให้ศิลปินกระชากเสื้อเพื่อนร่วมวงจนเห็นหัวนมโว้ย!!! (สงสัยแม่มจะยุให้ดูดหัวนมกันบนเวทีด้วยมั้ง)

แถมยังยุให้ปรี้กันสดๆเช่น ประโยคที่ว่า “คยูกี้ขยี้กรูที” หรือ “คยูกี้ขยี้มิน” เป็นต้น!!

บางข้อความยิ่งเหี้ยเข้าไปใหญ่ ถึงขั้นยุให้ศิลปินอ้าดากให้ดู และยุให้ศิลปินขบหัวนมกันเอง!! (อ๊วก)

นาย Barista_man ก็บอกว่ากรูจำข้อความอันเลวร้ายบัดซบเหล่านั้นได้แค่นี้ว่ะ

ถ้าใครไปร่วมงานมอเตอร์โชว์ในวันนั้นคงจำกันได้ว่าประโยคเหี้ยๆเหล่านี้ยังมีอีกเยอะ

และกรูไม่ได้ใส่ร้ายอะไรพวกมึงเลยนะ มันเกิดจากการกระทำของติ่งอย่างพวกมึงล้วนๆ

แล้วนาย Barista_man ก็ทิ้งท้ายว่าพฤติกรรมของพวกมึงเป็นเช่นนี้ ก็สมควรแล้วล่ะ

ที่จะถูกชาวบ้านเขาตราหน้าว่าพวกมึงเป็น “ติ่งหูเกาหลี” โอเคไอ้แฟนคลับที่ดีๆมันก็พอมี

แต่ไอ้ที่เหี้ยๆนี่สิที่มันโดดเด่นเหลือเกิน ถ้าพวกมึงไม่อยากให้คนเขาตราหน้าแฟนคลับเกาหลีทั้งมวล

ว่าเป็นแค่ “ติ่ง” พวกมึงก็ควรที่จะไม่ปกป้องคนผิด และปล่อยให้อีติ่งพวกนั้นโดนสังคมประณามแต่โดยดี!!

หลังจากนั้นชาวเหลิมกรุงก็พากันแสดงความเห็นในกระทู้ ส่วนมากก็แสดงความเห็นไปในทิศทางเดียวกัน

นั่นคือตำหนิติ่งหูเกาหลีอย่างรุนแรง บางคนก็ด่าติ่งหูเกาหลีว่าในเมื่อมึงยุให้ศิลปินของพวกมึงทะลวงก้นกันนัก

แล้วทำไมพวกมึงถึงได้โวยวายกันจังวะ เวลาพวกกรูมองว่าศิลปินสุดที่รักของพวกมึงน่ะเป็นเกย์!!

บางคนที่เป็นสาววายและชอบจิ้นเหมือนกัน ก็ยังรับพฤติกรรมของติ่งหูเกาหลีเหล่านี้มิได้

บอกว่าอีติ่งเหล่านี้มันเป็นสาววายชั้นต่ำ!! แยกแยะไม่ออกว่าการจิ้นในจินตนาการกับความเป็นจริงมันต่างกันยังไง!!

ไอ้การส่งข้อความยุให้ศิลปินเยิ้บตูดกันขึ้นจอยักษ์ใหญ่เนี่ย ต่อให้เป็นเด็กเห่อหมอยแค่ไหนมันก็น่าจะฉุกคิดมั่ง

ว่าการกระทำเช่นนั้นมันไม่เหมาะสม มีแต่จะทำให้คนรังเกียจเดียจฉัน แต่ทำไมพวกมึงถึงทำเช่นนั้นได้ลงคอ!!?

เท่าที่แอดมินตามไปอ่านความเห็นของบรรดาแฟนคลับวง JYJ ในเว็บอื่นๆนอกจากเหลิมกรุง

พอติ่งเหล่านั้นได้เห็นกระทู้นี้ ก็พูดแบบอ้อมแอ้มๆว่าพวกชั้นก็แค่จิ้นวายเป็นความสุขทางใจเล็กๆน้อยๆเองนี่นา

แต่ติ่งหูส่วนมากก็ยอมรับว่าการกระทำแบบนั้นต่อหน้าสาธารณะชนมันไม่เหมาะสมจริงๆ

ประเด็นของ Petdo News นี้คือสรุปว่าอีติ่งหูทั้งหลาย พวกมึงรักศิลปินที่เสียงเพลงหรืออยากให้เขาเย็ดตูดกันวะ?

ถ้ามึงอยากให้มันเยิ้บตูดกันนักก็อย่าได้ลังเล เอาป้ายไปเชียร์ JYJ ที่งานคอนเสิร์ท

แล้วเขียนตัวเป้งๆบนป้ายไปเลยว่า “JYJ ขราาา เย็ดตูดกันสดๆให้หนูดูหน่อยสิคะ”

รับรองว่าแค่นี้ก็สนองตัณหาของพวกหนูๆได้อย่างถึงกึ๋นแล้ว ไม่ต้องจิ้นนู่นจิ้นนี่ให้เสียเวลาร้อกกกก

แต่แอดมินเชื่อว่าศิลปินเขาจะดีใจที่พวกมึงชื่นชอบผลงานของเขา มากกว่านั่งจิ้นให้พวกเขาเยิ้บตูดกันไปวันๆแหงมๆว่ะ

แคสสิโอเปียบางคน วันนี้มันเกินไปไหม กับเรื่องแบบนี้กลางที่สาธารณะ

http://www.pantip.com/cafe/chalermkrung/topic/C10407819/C10407819.html

http://drama-addict.com/2011/04/11/%E0%B8%A8%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A2%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%9A%E0%B8%95%E0%B8%B9%E0%B8%94%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5/

“ดงกาม” ในตำนานนิตยสารเกย์(ไทย)

2011-03-17T00:28:00.001+07:00

รวมเล่ม “ชีวิตเศร้าชาวเกย์” ของ โก๋ ปากน้ำ ปี 2521 และ 2542

การประกาศตัวตนชัดเจนของนิตยสาร Attitude ในฐานะที่เป็น “นิตยสารเกย์” ณ วันนี้ ไม่ใช่ “ครั้งแรก” ของนิตยสารเกย์ในเมืองไทย เพราะก่อนหน้านี้ … บ้านเราเคยมีนิตยสารเกย์ (หัวไทย) ในแนววาบหวิวจำหน่ายกันมาแล้ว เริ่มต้นที่สำนักพิมพ์ ชมพูนุช กับนิตยสาร “มิถุนา” จูเนียร์ เมื่อเดือนมีนาคม 2527 จากนั้นได้แตกหน่อเนื้อขึ้นอีกมากมาย ณ วันนี้นิตยสารเกย์(ไทย) ไม่มีแล้ว คงเหลือแต่อัลบั้ม “เซ็กซี่ของนายแบบโนเนม”
        บางเล่มพยายามที่จะสอดเรื่องราวให้คนอ่าน ซึ่งส่วนใหญ่ไม่พ้นเรื่อง “ครั้งแรก” หรือ “หลายๆครั้ง” ของประสบการณ์ทางเพศ ซึ่งไม่มีผลต่อการสร้าง ฟูมฟัก และประคองสติปัญญาอันใดให้แก่เกย์ในเรื่อง “รสนิยม” เลย นอกจากทำให้สังคมส่วนใหญ่มองว่า คนกลุ่มนี้ ขาดไม่ได้ และหมกมุ่นเฉพาะเรื่อง “เพศ” เท่านั้น !?
       ก่อนจะเป็นนิตยสารเกย์
       กลุ่มเกย์ และสังคมของคนรักเพศเดียวกันในเมืองไทยปรากฏตัวครั้งแรกในฐานะที่เป็นคอลัมน์ตอบปัญหา ชื่อว่า “ชีวิตเศร้าชาวเกย์” และเจ้าของคอลัมน์นี้ได้ใช้นามแฝงในการตอบและคลี่คลายปัญหาในนามของ “โก๋ ปากน้ำ” คอลัมน์นี้ปรากฏอยู่ในนิตยสาร “แปลก” ของค่ายจินดาสาส์น
       ณ วันนี้ … นิตยสารแปลก มีชีวิตในบรรณพิภพถึง 37 ปี ด้วยราคาจำหน่าย 30 บาท / เล่ม และไม่มีคอลัมน์นี้ “นานแล้ว” !!
       การปรับปรุงเปลี่ยนแปลงคอลัมน์และเรื่องราวในนิตยสาเล่มนี้ ส่งผลให้ชื่อคอลัมน์ “ชีวิตเศร้าชาวเกย์” ในภายหลังได้เปลี่ยนไป เหลือเพียง “ ชีวิตเศร้า” คลี่คลายโดย ...โก๋ ปากน้ำ ขณะเดียวกันก็มีการเพิ่มคอลัมน์ “โก๋ ปากน้ำ ซะอย่าง” ทั้ง 2 คอลัมน์เรื่องเป็นการตอบปัญหาเหมือนกัน
       นอกจากนี้ยังมีการแบ่งพื้นที่ให้แก่คอลัมน์ “เพื่อนใจ” ซึ่งเป็นคอลัมน์ในอารมณ์เดียวกับ “ลุงหนวด” (หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ) เพียงแต่คอลัมน์เพื่อนใจนี้ เน้นที่กลุ่ม “ชายรักชาย” เท่านั้น นอกจากนี้ยังมีคอลัมน์ “ Pic จุ๊บจิ๊บ” ซึ่งเป็นคอลัมน์ประเภทกอสสิปในวงการเกย์ กะเทย ต่อมามีการเปลี่ยนคอลัมน์และนามปากกาในคอลัมน์ “ชีวิตเศร้า” เป็น “ระเบียงรักสีม่วง” คลี่คลายโดย... นนทรี นทีนนท์ แต่ก็ยังคงคอลัมน์ “โก๋ปากน้ำ ซะอย่าง”ไว้ ไม่ว่าจะเป็นระเบียงรักหรือโก๋ ปากน้ำ ต่างก็เป็นคอลัมน์ตอบจดหมายเหมือนกัน
       ต้องยอมรับว่าทางออกของเกย์ในยุคนั้น มีเพียง“โก๋ ปากน้ำ” ผู้นี้ที่เป็น “กูรู กูรู้” ชูคบเพลิงแห่งแสงสว่างให้แก่ชาวเกย์ ในยุคเดียวกับ “หมอนพพร” ผู้รอบรู้เรื่องปัญหาทางเพศ และ “ศิราณี” ผู้เชี่ยวชาญในเรื่องการคลี่ปมชีวิตรักให้แก่คนหนุ่มสาว
       ปี 2521 ทางสำนักพิมพ์ จินดาสาส์น ได้รวมเล่ม “ชีวิตเศร้าชาวเกย์” เป็นพ็อกเกตบุ๊กครั้งแรก จำหน่ายในราคา 12 บาท และ 21 ปีถัดมา พ.ศ. 2542 มีการนำต้นฉบับจากการตอบปัญหาของ “โก๋ ปากน้ำ” ในล็อตใหม่มาคัดเลือกและรวมเล่มอีกครั้งในชื่อเดียวกัน จำหน่ายในราคาเล่มละ 130 บาท
       ปกหลังของพ็อกเกตบุ๊กเล่มนี้ แนะนำ “โก๋ ปากน้ำ” เพียงว่า
       “โก๋ ปากน้ำ เข้าสู่วงการน้ำหมึกครั้งแรก เริ่มด้วยการเป็นผู้สื่อข่าวและช่างภาพต่างจังหวัดให้แก่ นสพ. รายวันในกรุงเทพฯ เมื่อ พ.ศ. 2498 ในปีต่อมาเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นจนปี พ.ศ. 2500 เข้ามาทำงานหนังสือพิมพ์ในกรุงเทพฯ หน้าที่ช่างภาพและผู้สื่อข่าว
       ต่อมาเป็นผู้ช่วย บก. นสพ. เสรีประชาธิปไตย, หัวหน้ากองบรรณาธิการ นสพ.อิสระรายวัน (ฉบับบ่าย) บรรณาธิการ นสพ. อิสระเสรีภาพรายวัน (ฉบับเช้า) กระทั่งจอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ทำการปฏิวัติ ถูกสั่งจับในข้อหากบฏภายในพระราชอาณาจักร แต่ได้รับการปลดปล่อยในที่สุด และหยุดการเขียนหนังสือไปพราะถูก “คำสั่งห้าม”
       กลับมาเขียนหนังสือใหม่ หลังจากพักผ่อนไป 5-6 ปี มีทั้งเรื่องโจ๊ก, สารคดี, นิยาย พร้อมกับทำงานหนังสือพิมพ์ไปด้วย ร่วมงานกับนิตยสาร “แปลก” และ “มหัศจรรย์” แต่เริ่มแรก โดยใช้นามปากกา “โก๋ ปากน้ำ” และ ฯลฯ”
       น้อยคนนักที่จะรู้ว่า โก๋ ปากน้ำคนนี้เป็นใคร !! และในความเป็นจริง... โก๋ ปากน้ำอาจจะไม่ได้รู้จัก “เกย์” ดีพอด้วยซ้ำ แต่ไม่มีใครใส่ใจในรายละเอียดด้านนี้นัก เกย์ส่วนใหญ่ที่เป็นแฟนคอลัมน์นี้ อ่านเพื่อความสนุกสนานและใช้คอลัมน์นี้เป็นเพื่อนที่รู้ใจมากกว่า เพราะ ณ วันที่ “โก๋ ปากน้ำ” โด่งดังเป็นกูรูในหมู่ชาวเกย์ กะเทยนั้น สังคมไทยยังไม่ยอมรับในเรื่องรักคนเพศเดียวกัน คนเหล่านี้แม้จะมี “ตัวตน” และ มีอยู่จริงในสังคม ได้แต่ซุกซ่อน ปกปิด ซ่อนเร้นชีวิตที่ผิดแผกไว้เงียบๆเท่านั้น
       เพื่อนสื่ออาวุโส ท่านหนึ่งซึ่งเคยร่วมงานกับจินดาสาส์น กล่าวยืนยันว่า “โก๋ ปากน้ำ” เป็นนามปากกาของ “ปรัชญา ภัณฑาทร” ซึ่งเป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการของนิตยสารแปลก เป็นลูกผู้ชายพันธุ์แท้ 100 % เสียชีวิตหลายปีแล้วด้วยโรคมะเร็ง และเรื่องของ “โก๋ ปากน้ำ” ไม่ได้รู้จักเฉพาะคนไทยเท่านั้น เพราะ Peter A. Jackson ได้เขียนถึง Dear Uncle Go Male Homosexuality in Thailand. Bangkok, ไว้เมื่อปี ค.ศ. 1995 จัดพิมพ์โดย Bua Luang วางจำหน่ายทั่วโลก
       เมื่อวันที่คนรักเพศเดียวกันยังไม่มีเพื่อน “โก๋ ปากน้ำ” คือ ปิยมิตรที่รู้ใจที่สุด แต่วันหนึ่ง เมื่อมีหนังสือเกย์เกิดขึ้นในบรรณพิภพและบอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่าการตอบจดหมาย ทุกคนก็กรูเข้ามาหาเพื่อนใหม่ และทิ้ง “โก๋ ปากน้ำ” ในวัยชราให้เป็นเพียงตำนานในวรรคหนึ่งของวงการเกย์เท่านั้น
       “มิถุนา” จากเสือไบสู่ความเป็นเกย์ !!
       ปลายปี พ.ศ. 2526 “นิตยสาร มิถุนา” ปรากฏตัวครั้งแรกบนแผงหนังสือด้วยขนาด 8 หน้ายกพิเศษ (ขนาด 9 x 12 นิ้ว โดยประมาณ) นิตยสารมิถุนาได้สร้างปรากฏการณ์ที่ฉีกจากนิตยสารประเภทเดียวกันในท้องตลาด ไม่ว่าจะเป็น “หนุ่มสาว” , “แมน” ฯลฯ ด้วยการมีภาพ “นายแบบผู้ชาย” อีก 1 เซต ควบคู่อยู่ด้วยทุกฉบับ จึงมีการตั้งฉายาเรียกนิตยสาร “มิถุนา” ในยุคนั้นว่า “นิตยสารเสือไบ” เข้าทำนอง “หญิงก็ได้ ชายก็ดี”
       ส่วนเนื้อหามีทั้งสกู๊ปพิเศษ, บทสัมภาษณ์, เรื่องสั้น, รวมถึงบทความต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเพศ หรือเรื่องทั่วๆไป และบางส่วนก็พูดถึงเรื่องราวของคนที่รักเพศเดียวกัน โดย 2 เล่มแรกใช้ “นางแบบ” เป็นปก นายแบบคนแรกของนิตยสารในยุค “เสือไบ” ในเล่มแรก คือ รณเดช พิริยโยธิน ในคอนเซ็ปต์ “คาวบอยในป่าคอนกรีต” ในบรรดานายแบบไม่กี่คนของมิถุนาในยุคนี้ คนที่ได้รับการกล่าวขวัญมากที่สุดคือ ไกร กำพล ทั้งนายแบบผู้นี้ถูกคัดเลือกให้เป็นแบบปกคนแรกของนิตยสารมิถุนา
       กวีบทหนึ่ง เขียนขึ้นโดยผู้ใช้นามปากกาว่า “สามัญชน” ปรากฏอยู่ใน “นิตยสารมิถุนาจูเนียร์” เล่ม 1
       “สองแขนถูกตรึงขึงแน่น หมื่นแสนขับข้องหมองหม่น ทุกข์ทนเนิ่นนานทานทน เถอะกระชากเชือกพ้น พันธนา” … เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ต่อมาว่า นอกจากไม่อาจกระชากเชือกพ้นแล้ว ยังขมวดปมแน่นยิ่งกว่า ...
       เดือนมีนาคม 2527 สำนักพิมพ์ ชมพูนุชเปิด “มิถุนา จูเนียร์” มีเศรษฐศักดิ์ ศรีทองท้วมเป็นบรรณาธิการ ส่วน อนันต์ ทองทั่ว เริ่มจากงานบริหารและเป็นบรรณาธิการบริหารในเวลาต่อมา แรกทีเดียว “มิถุนาจูเนียร์” เพียงแค่ต้องการขยายกลุ่มเป้าหมายที่อายุอ่อนกว่านิตยสารมิถุนาเท่านั้น จนมีการสำรวจทางการตลาด และพบว่า ลูกค้า 99 % เป็นผู้ชาย จึงตัดสินใจเปลี่ยน “จุดยืน” จากประตูหน้าสู่ประตูหลัง ประกาศเป็นนิตยสารเกย์เต็มตัวในฉบับที่ 7
       การเติบโตของนิตยสารเกย์ในต้นทศวรรษที่ 1980 ของเมืองไทย เติบโตมาพร้อมๆกับสังคมที่กลุ่มเกย์เริ่มมีบทบาทในสังคมมากขึ้น ขณะเดียวกันก็มีธุรกิจต่างๆที่เข้ามาสนองรับกับคนกลุ่มนี้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นบาร์เกย์ , แฟชั่นบูติก ฯลฯ รวมถึงนิตยสารแฟชั่นที่เริ่มจะนำเอาผู้ชายมาเป็นนายแบบมากขึ้น ขณะเดียวกันทัศนคติของผู้ชายทั่วโลกเริ่มเปลี่ยนไป จากการเปลี่ยนแปลงในวันนั้น ส่งผลให้เกิดสังคมผู้ชายในแบบ “เมโทรเซ็กชวล” ในทุกวันนี้
       การทำนิตยสารไซส์เล็กของนิตยสารมิถุนา จูเนียร์ (ขนาด 16 หน้ายก - ขนาด 5.5 x 8 นิ้วโดยประมาณหรือพ็อกเกตบุ๊ก) ก็เพื่อให้ง่ายต่อการเก็บซ่อนและพกพาเท่านั้นเอง จำหน่ายในราคา 30 บาท นายแบบคนแรกคือ แทน พลากุล ไซส์ของนิตยสารตามแบบฉบับที่พกพาสะดวกนี้ กลายเป็นขนาดที่นิตยสารเกย์ส่วนใหญ่นิยมกัน
        แม้จะมีบางเล่ม หรือบางวาระที่นิตยสารมิถุนา จูเนียร์ได้ปรับขนาดให้ใหญ่ขึ้น (ขนาด 16 หน้ายกพิเศษ ขนาด 7.5 x 10 นิ้ว โดยประมาณ) แต่สุดท้ายก็ต้องกลับไปลดขนาดลงเหมือนเดิม ทั้งนี้เพราะไซส์ดังกล่าวทำให้ประหยัดค่ากระดาษ นิตยสารเกย์ในยุคเดียวกันนั้นทุกเล่มไม่ว่าจะเป็น กับ “มิถุนาจูเนียร์, นีออน (2528) , มรกต (เพทาย - ชื่อเดิม 2529 ), มิดเวย์ (2530) ล้วนแต่ขับเคลื่อนด้วย “ภาพโป๊เปลือย” ของนายแบบประจำฉบับของนิตยสารเหล่านี้ทั้งสิ้น
       “คนที่ทำให้นิตยสารนีออนมีสาระ ออกแนวเกย์แบบแหววนิดๆ เหมือนเกย์ติดลูกไม้ หน้าตาหมดจดคือ “ซา” ไพโรจน์ สาลีรัตน์ ซึ่งปกติแล้ว ไพโรจน์มีฝีไม้ลายมือในการเขียนหนังสืออยู่แล้ว เขามาช่วยคุณปกรณ์ทำหนังสือเล่มนี้ในยุคแรกๆ ทั้งยังเป็นคนที่คัดนายแบบ ค้นหาโลเกชันในการถ่ายแบบในแต่ละครั้ง เขียนเรื่องให้ อะไรต่อมิอะไร ทำให้เกิดการตื่นตัวในวงการเกย์” ผู้สันทัดกรณีท่านหนึ่งให้ความเห็น
       วนเวียนแห่งกามาสมุทร
       ภาพเปลือยแนววาบหวิวของนายแบบในแต่ละเล่ม มิได้ปรากฏเฉพาะในนิตยสารเท่านั้น หากแต่ยังมี “ภาพลับเฉพาะ” จำหน่าย โดยการสั่งซ์อทางไปรษณีย์ต่างหาก !! ภาพลับเฉพาะ ในแต่ละเชต จะมีภาพนายแบบคนนั้นๆ ราว 5 - 6 ภาพ ด้วยกิริยาขณะที่กำลังสำเร็จความใคร่ด้วยหน้าเหยเกจนถึงจุดไคลแมกซ์ ราคาต่อเซตอยู่ที่ 100 บาท นอกจากช่วงโปรโมชันที่จะระบายคลังรูปในสต๊อกที่เหลืออยู่ให้หมดด้วยการลดราคาภาพนายแบบย้อนหลัง เป็นต้น และการที่นิตยสารในแต่ละเล่มมีจำนวนนายแบบมากขึ้นเท่าไหร่ (ประมาณ 3-4 คน) ย่อมหมายความว่า จะมีรายได้การขายภาพลับเฉพาะเหล่านี้มากขึ้นเท่านั้น ภายหลัง นิตยสารบางเล่มมีการแบ่งภาพเป็น 2 ชุด(ไม่ซ้ำกัน) จำนวน 3 ภาพ ในราคาจำหน่าย 50 บาท เหมือนจะถูกลง แต่ความจริงก็เท่าเดิม
       แม้นิตยสารเกย์เหล่านี้จะอยู่ในแผงหนังสือ แต่ก็ยังไม่สง่างาม เพราะเจ้าของร้านส่วนใหญ่จะซุกอยู่ในบริเวณที่มิดชิดจัดอยู่ในกลุ่มของนิตยสารในแนวโป๊ - เปลือย และเป็นที่ทราบกันว่า นิตยสารแนวนี้ในบางเดือน บางช่วงอาจจะต้องหลบลงใต้แผงสักระยะหนึ่งเพื่อความเหมาะสม หนึ่งในปัญหาที่เกิดกับนิตยสาร “มิถุนาจูเนียร์” ในยุคหนึ่งก็คือ พนักงานบางคนได้ทุจริตทางการเงินจากการที่ผู้อ่านที่ได้ส่งเงินมาสมัครเป็นค่าสมาชิก, ซื้อภาพลับเฉพาะหรือวิดีโอหนังเกย์ (อันเป็นเรื่องที่เกรียวกราวที่สุดในวงการ) เมื่อกรณีดังกล่าวรวมเข้ากับการขาดทุนสะสมต่อเนื่องส่งผลให้นิตยสาร “มิถุนา” ต้องเปลี่ยน “นายทุน” และกองบรรณาธิการอยู่บ่อยครั้ง จนรูปแบบ-เนื้อหาหนังสือขาดความคงที่
       เมื่อสำนักพิมพ์ชมพูนุชและอนันต์ ทองทั่วผู้บุกเบิก “นิตยสารมิถุนา” ตัดสินใจโบกมือลาหนังสือเล่มนี้ ผู้ที่เข้ามาถือหุ้นใหม่เมื่อเดือนมีนาคม 2529 คือ สำนักพิมพ์สุรสาส์น โดย สุรศักดิ์ จักรวาลมงคล ผู้อำนวยการคนใหม่คือ ปรัชญ์ สาธนา ส่วนบรรณาธิการคือ ศักรินทร์ ศิริรักษ์ (นามปากกาอื่นๆที่ใช้อยู่ เช่น จักรวิดา กฤษดากานต์, เมอร์ซิเดส เบ็นซ์) และในช่วงปลายปีเดียวกัน “เล็ก มาลี” ผู้เชี่ยวชาญในระดับ “กูรู” ผู้คร่ำหวอดในบาร์เกย์ก็ก้าวเข้ามาเป็นบรรณาธิการบริหาร ภายใต้กลุ่มทุนใหม่ในนามของ Him Studio โดยมี สิทธิชัย ชวะโนมัยเป็นเจ้าของ
        ช่วงนี้เองที่นิตยสารมิถุนา ตัดเอาคำว่า “จูเนียร์” ออกไป และปรับรูปเล่มหนังสือใหม่ด้วยขนาด 16 หน้ายกพิเศษ ขยับราคาเป็น 35 บาท และกันยายน ปี 2530 กลุ่มทุนใหม่ที่เข้ามาเป็นเจ้าของได้แก่ ยูเนี่ยนโปรดักชั่น โดยมี ชูชีพ สถิตย์ชัย หรือ “พี่โส” เป็นบรรณาธิการบริหาร โดยมี นที ธีรโรจนพงษ์ ก้าวเข้ามาพยายามเปิดยุค “ก่อนจะมาเป็นสมาคมเกย์” !? ปี 2535 ปรับราคาอีกครั้งเป็น 40 บาท และอีก 5 ปีต่อมา ปรับราคาเป็น 70 บาท เจ้าของทุนคือ ผู้ประกอบการการในจังหวัดเชียงใหม่ โดยมีทีมงานชื่อ “ไกรวิน” เข้ามาดูแลกองบรรณาธิการ ชื่อนิตยสารถูกเปลี่ยนอีกครั้งเป็น มิถุนา Gemini หลังดำเนินการได้ไม่นานก็ปิดตัวเองลงอย่างถาวร
       บทส่งท้าย
       การที่หนังสือเกย์เหล่านี้ผ่านเข้ามาบนแผงในอดีต นับจากวันแรกจนถึงวันสุดท้ายที่ตอกตะปู มัดตราสัง ตอกฝาโลง ก็ยังไม่สามารถทำให้เกย์ลืมตาอ้าปากได้อย่างเต็มภาคภูมิ แม้จะมีความเพียรพยายามในการตอบโจทย์สนองความต้องการของเกย์ด้วยคอลัมน์ต่างๆ แต่อย่าลืมว่า การที่นิตยสารเกย์เหล่านี้พร้อมใจกันชูธงในเรื่อง “นายแบบโป๊เปลือย” เป็นหลักทำให้เนื้อหาของหนังสือเบาๆลงเรื่อยๆโดยเฉพาะนิตยสารในยุคหลัง ไม่ว่าจะเป็น มิดเวย์ ,มรกต หรือแม้แต่ มิถุนาจูเนียร์ และนีออนล้วนแต่สู้งานที่ตัวเองบุกเบิกไว้แต่แรกไม่ได้ เมื่อขาดการพัฒนาและไม่สามารถขยายมุมมองในเชิงปฏิสัมพันธ์กับสังคมได้จึงทำให้หนังสือประเภทนี้ดิ่งลงไปเรื่อยๆ
       สุดท้าย … การโชว์บอดี้ หรือการถ่ายรูปแบบอีโรติกภายใต้กรอบของแฟชั่น เข้ามาในวงการก็สร้างความตื่นตา และตระการใจให้แก่คนทุกเพศได้ดีกว่าเยอะ แม้นายแบบเหล่านี้จะไม่มีภาพลับเฉพาะ แต่ภาพเหล่านั้นมีพลังและดึงดูดทางเพศยิ่งกว่านายแบบนู้ด เมื่อนิตยสารเกย์ขาดจุดยืนและไม่มีเทรนด์ที่ชัดเจน อาจจะด้วยความใหม่มาก (ณ ขณะนั้น) !! ความเพียรพยายามในการคลำหาทางเลือกในระยะเวลาหนึ่งก็ไม่อาจทำให้เกย์หลุดพ้นจากเหล่าสเปิร์มที่เวียนว่าย ลอยตัว อยู่ใน “กามาสมุทร” ให้กลายเป็นผู้มีรสนิยมได้
       เพราะ ณ เวลานั้น ในด้านหนึ่งต้องยอมรับว่า หนังสือเหล่านี้ไม่มีทางเลือก เพราะไม่มีสินค้าตัวอื่นเข้ามาสนับสนุน นอกจากบาร์เกย์ซึ่งถึงพร้อมในการสนับสนุนท่านั้น เมื่อนิตยสารเหล่านี้พาตัวเองไปคลุกอยู่กับดงน้ำกามที่ไม่ได้ส่งเสริมรอยหยักแห่งสติปัญญา รวมถึงการปูพื้นสร้างด้านรสนิยมให้กับผู้อ่านที่เป็นเกย์ คอลัมน์ที่ดูเหมือนจะมีประโยชน์ก็ย่ำอยู่กับที่และไม่มีอะไรใหม่ เหล่านี้เป็นปัจจัยที่ทำให้นิตยสารเกย์ดิ่งตัวลง
       ตลอดระยะเวลา 13 ปี นับจากปีพ.ศ. 2527 - 2540 ไม่ได้มีเฉพาะ นิตยสารเกย์ตามรายชื่อที่กล่าวมาเท่านั้น ถ้าจะนับกันจริงๆ น่าจะมีมากถึง 30 - 50 หัวโดยประมาณ ซึ่งเป็นนิตยสารที่เต็มไปด้วย “กามยัดเยียด” โดยสเปิร์มที่เติบโตจากหนังสือเกย์ในยุคแรก ได้บ่มฟักและวิ่งเข้าหา “อัลบั้มพิเศษของนายแบบโนเนม” ในวันนี้
       คำกล่าวที่ว่า “นิตยสารเกย์ไทยไม่มีแบรนด์แห่งความสำเร็จ” จึงไม่เกินเลยความจริง ดังนั้น … โลกยุคใหม่ของนิตยสารในแนวเกย์ของเมืองไทย จึงต้องใช้แบรนด์อินเตอร์ที่ประสบความสำเร็จในต่างประเทศมาเป็นเวลานานเข้ามาเป็นทางเลือก นับจากนี้ น่าจะมีหัวอื่นที่หลากหลายตามเข้ามา นอกจาก attitude เพื่อถามและพิสูจน์ว่า เกย์คนไทยในยุคนี้ ค.ศ. 2011 ยังติดข้องอยู่ใน “ทะเลกาม” และบริโภค “ภาพโป๊เปลือยและประสบการณ์ทางเพศ” เป็นอาหารมื้อหลัก จนยากแก่การสลัดเหมือนยุคที่แล้วหรือหรือไม่ !?
       .............................................................

ที่มา: http://www.manager.co.th/Entertainment/ViewNews.aspx?NewsID=9540000033665

ศาลพระโขนง ยกฟ้อง “ไชยันต์ ไชยพร” อ.จุฬาฯ ฉีกบัตรเลือกตั้ง 2 เม.ย.49 ชี้ จัดการเลือกตั้งไม่ถูกต้องตาม รธน.

2010-10-29T23:30:00.001+07:00

วันนี้ (29 ต.ค.) ที่ ศาลจังหวัดพระโขนง ถ.สรรพาวุธ ศาลออกนั่งบัลลังก์อ่านคำพิพากษาในคดีที่พนักงานอัยการเป็นโจทก์ฟ้อง นายไชยยันต์ ไชยพร อาจารย์ประจำคณะรัฐศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นจำเลยฐานกระทำผิดตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรและสมาชิกวุฒิสภา พ.ศ.2541 ม.108 ที่ห้ามมิให้ผู้หนึ่งผู้ใดทำบัตรเลือกตั้งดีให้เป็นบัตรเสีย และ ป.อาญา ม.358 ฐานทำให้เสียทรัพย์
       คดีนี้ โจทก์บรรยายฟ้องสรุปว่า เมื่อวันที่ 2 เม.ย.49 เวลากลางวัน จำเลยฉีกบัตรเลือกตั้ง ส.ส.แบบแบ่งเขตเลือกตั้ง 1 ใบ และแบบบัญชีรายชื่อ 1 ใบ ของ สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง (กกต.) ขาดออกเป็นหลายชิ้นจนเสียหายใช้ลงคะแนนไม่ได้ อันเป็นการจงใจกระทำด้วยประการใดๆ ให้บัตรเลือกตั้งดังกล่าวชำรุดเสียหาย เหตุเกิดที่หน่วยเลือกตั้ง โรงเรียนเตรียมอุดมพัฒนาการ แขวงและเขตสวนหลวง กรุงเทพฯ ขอให้จำเลยตามความผิดและเพิกถอนสิทธิเลือกตั้งเป็นเวลา 5 ปี
       จำเลยให้การปฏิเสธและนำสืบว่า การยุบสภาผู้แทนฯของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นายกรัฐมนตรีในขณะนั้น ไม่ได้มีสาเหตุมาจากปัญหาความขัดแย้งระหว่างฝ่ายบริหารกับฝ่ายนิติบัญญัติ แต่เพื่อหลีกเลี่ยง การตรวจสอบในสภาเรื่องการถือครองหุ้นชินคอร์ป ของครอบครัวชินวัตร การยุบสภาจึงมิได้เป็นไปตามระบอบประชาธิปไตย และจะใช้ผลการเลือกตั้งซักฟอกความผิดของตน และกำหนดวันเลือกตั้งไปไม่ชอบด้วยกฎหมาย จำเลยฉีกบัตรเลือกตั้งดังกล่าวโดยเจตนาที่จะต่อต้านการเลือกตั้งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยมิได้มีเจตนาทำลายบัตรเลือกตั้ง
       ศาลพิเคราะห์พยานหลักฐานนำสืบทั้งสองฝ่ายแล้ว เห็นว่า การเลือกตั้งเมื่อวันที่ 2 เมษายน 49 ศาลรัฐธรรมนูญได้มีคำวินิจฉัยที่ 9/2549 ว่า เป็นการเลือกตั้งที่ไม่เที่ยงธรรม ไม่เป็นการปกครองในระบอบประชาธิปไตยอย่างแท้จริง ไม่ชอบตามรัฐธรรมนูญ พ.ศ.2540 บัตรเลือกตั้งที่กรรมการประจำหน่วยเลือกตั้งมอบให้แก่ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง จึงไม่ใช่บัตรเลือกตั้งเป็นเพียงแบบพิมพ์บัตรเลือกตั้ง การกระทำของจำเลยจึงไม่อาจเป็นความผิดตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยการเลือกตั้ง ส.ส.และ ส.ว. ม.108 และการที่จำเลยมาใช้สิทธิเลือกตั้งแล้วฉีกบัตรเฉพาะในส่วนที่ได้รับมาทั้งสองใบอย่างเปิดเผยเพื่อสื่อให้ประชาชนตระหนักถึงการเลือกตั้งที่ไม่ชอบธรรม โดยไม่ได้ก่อให้เกิดความวุ่นวาย หรือความเสียหายแก่ผู้หนึ่งผู้ใด จึงเป็นการใช้สิทธิต่อต้านการเลือกตั้งที่ไม่ชอบด้วยกฎหมาย โดยสันติวิธี ทั้งบัตรเลือกตั้งดังกล่าวก็เป็นทรัพย์ที่ กกต.ใช้ในการทำความผิดในการเลือกตั้งและมีราคาเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจากการได้มาซึ่งอำนาจในการปกครองของประเทศโดยวิธีการซึ่งมิได้บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ การกระทำของจำเลยจึงไม่เป็นความผิดฐานทำให้เสียทรัพย์ตามที่โจทก์ฟ้อง

ทึ่มา: http://www.manager.co.th/Crime/ViewNews.aspx?NewsID=9530000152785

Valencia Declaration on Sexual Rights (1997)

2010-02-03T00:55:00.001+07:00

XIII World Congress of Sexology
Valencia Declaration on Sexual Rights

At the XIII World Congress of Sexology in Valencia, Spain, June 1997, the following declaration was approved.
Valencia Declaration on Sexual Rights
We, the participants of the XIII World Congress of Sexology, declare that:
Sexuality is a changing and dynamic dimension of humanity. It is constructed through the interaction between the individual and social structures. It is present throughout the life cycle, harmonizing identity and creating and /or strengthening interpersonal bonds.
Sexual pleasure, including autoeroticism, is a source of physical, psychological, intellectual and spiritual well-being. It is associated with a conflict-free and anxiety-free experience of sexuality, allowing, therefore, social and personal development.
We hereby urge that societies create the conditions to satisfy the needs for the full development of the individual and respect the following SEXUAL RIGHTS:
1. The right to freedom, which excludes all forms of sexual coercion, exploitation and abuse at any time and in all situations in life. The struggle against violence is a social priority. All children should be desired and loved.
2. The right to autonomy, integrity and safety of the body. This right encompasses control and enjoyment of our own bodies, free from torture, mutilation and violence of any sort.
3. The right to sexual equity and equality. This refers to freedom from all forms of discrimination, paying due respect to sexual diversity, regardless of sex, gender, age, race, social class, religion and sexual orientation.
4. The right to sexual health, including availability of all sufficient resources for development of research and the necessary knowledge of HIV/AIDS and STDs, as well as the further development of resources for research, diagnosis and treatment.
5. The right to wide, objective and factual information on human sexuality in order to allow decision-making regarding sexual life.
6. The right to a comprehensive sexuality education from birth and throughout the life cycle. All social institutions should be involved in this process.
7. The right to associate freely. This means the possibility to marry or not, to divorce, and to establish other types of sexual associations.
8. The right to make free and responsible choices regarding reproductive life, the number and spacing of children and the access to means of fertility regulation.
9. The right to privacy, which implies the capability of making autonomous decisions about sexual life within a context of personal and social ethics. Rational and satisfactory experience of sexuality is a requirement for human development.
Human sexuality is the origin of the deepest bond between human beings and is essential to the well-being of individuals, couples, families and society. Therefore, the respect for sexual rights should be promoted through all means.
SEXUAL HEALTH IS A BASIC AND FUNDAMENTAL HUMAN RIGHT.
Approved June 1997
Citation: Valencia Declaration on Sexual Rights. Adopted by the XIII World Congress on Sexology, Valencia, Spain, June 1997.

From: http://www.cirp.org/library/ethics/valencia1997/

Masturbation

2010-02-03T00:52:00.001+07:00

ความหมายของMasturbation

Masturbation มาจากภาษาลาติน คำว่าmanus ตรงกับคำว่า hand และstuprare ตรงกับคำว่า to defile หรือtubare ตรงกับคำว่า to distribute (รัจรี นพเกตุ, 2541; Byer, Shainberg and Galliano, 1999) ภาษาไทยมักนิยมใช้คำว่า การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง หมายถึงการกระตุ้นอวัยวะเพศ หรือส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เพื่อทำให้เกิดความรู้สึกทางเพศ (รัจรี นพเกตุ, 2541)

การเปลี่ยนแปลงทางร่างกายขณะMasturbation Masters and Johnson (1966) รายงานว่าการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายขณะmasturbation จะมีการเปลี่ยนแปลงเหมือนกับขั้นตอนในขณะที่มีเพศสัมพันธ์ (Byer, Shainberg and Galliano, 1999) และกระตุ้นการทำงานของ acetylcholine หรือparasympathetic nervous ซึ่งทำให้เกิดการสร้างsex hormones และสารนำประสาท เช่น acetylcholine, dopamine and serotonin (Shaw, 2001)

Masturbationสามารถพบได้กับพฤติกรรมทางเพศรูปแบบอื่น ๆ ควบคู่กันไป เทคนิคการบำบัดทางเพศ ตลอดจนmutual masturbation คือการกระตุ้นเล้าโลมคู่นอนเพื่อให้เกิดความรู้สึกทางเพศ (Byer, Shainberg and Galliano, 1999)

เจตคติเกี่ยวกับMasturbation

Galen (ค.ศ.130-200) แพทย์ชาวโรมันกล่าวว่าการที่ผู้ชายหรือผู้หญิงพยายามเก็บกดอารมณ์ทางเพศของตนจะทำให้เกิดปัญหาทางจิตใจและความวิตกกังวล เขาพบว่าอาการทางจิตชนิดฮีสทีเรียเกี่ยวข้องกับการขาดความสัมพันธ์ทางเพศ เพราะฉะนั้นการรักษาโรคอีสทีเรียคือการร่วมเพศหรือmasturbation (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525)

ชนชาติยิว เชื่อว่าการร่วมเพศควรทำเพื่อวัตถุประสงค์เดียวคือการมีบุตร masturbationถือเป็นวิธีการคุมกำเนิดวิธีหนึ่ง (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525)

ค.ศ.1712 Dr. Balthazar Bekker นักเทววิทยาชาวเดนมาร์คกล่าวว่าmasturbationนำไปสู่อาการเจ็บป่วยระบบทางเดินอาหาร ทำให้ระบบทางเดินหายใจอ่อนแอ ปวดหลัง ขาดประสิทธิภาพในการคิด สูญเสียความจำ ชัก เป็นบ้า และต้องฆ่าตัวตาย (Darby, 2003; Robinson, 2003)

ค.ศ.1758 Simon Andre Tissot นักสรีรวิทยาชาวสวิสเซอร์แลนด์เขียนหนังสือ Onania, or a Treatise Upon the Disorders Produced by Masturbation กล่าวว่าการมีพฤติกรรมทางเพศมากเกินไปเป็นอันตราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งmasturbation เพราะทำให้เนื้อเยื่อแห่งชีวิตขาดเลือดไปหล่อเลี้ยงและนำไปสู่อาการวิกลจริต โดยข้อพิสูจน์ในเรื่องนี้คือ ผู้ชายที่วิกลจริตมักจะmasturbationอย่างเปิดเผย (รัจรี นพเกตุ, 2541; Darby, 2003)

ค.ศ.1800-1900 ตรงกับรัชสมัยของพระนางเจ้าวิคตอเรียแห่งสหราชอาณาจักร ถือว่าmasturbationเป็นสิ่งเลวร้าย เป็นบาป และเป็นโรค ทำให้หมดแรง ทำให้ชักหรือเป็นไข้ (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525; Darby, 2003) ในประเทศฝรั่งเศส masturbation เป็นความผิดปกติอย่างหนึ่งเช่นเดียวกับพฤติกรรมรักร่วมเพศ การร่วมเพศทางทวารหนัก (ปิยฤดี และไชยันต์ ไชยพร, 2541)

11 พฤษภาคม 1857 Sir Charles Lothingy เชื่อว่าลมชักเกิดจากmasturbationและการขาดlibido ซึ่งเกิดจากการใช้potassium bromide ในการรักษาอาการชัก ค.ศ.1930 Tracy Putnam และ Frederick Gibbs แห่ง Boston City Hospital รายงานว่าอาการชัดเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของระดับกระแสไฟฟ้าในสมอง (Monitor psychology, Volume 31, No. 5, May 2000 http://www.apa.org)

Richard von Krafft-Ebing เขียนหนังสือ Psychopathia Sexualis ในค.ศ.1886 กล่าวว่าmasturbationมีส่วนสัมพันธ์กับhomosexuality และปรับปรุงเพิ่มเติมในค.ศ.1965 กล่าวว่า “masturbating during the early years contaminates the masturbator and removes the source of all noble and ideal sentiment” (Mannino, 1999, p.67)

ค.ศ.1878 Mark Twain กล่าวในหัวข้อSome remarks on the science of onanismว่า "Homer, in the second book of Illiad, says with the fine enthusiam, `Give me masturbation or give me death!΄ Ceasar, in his Commentaries, says, `To the lonely it is company; to the forsaken it is a friend; to the aged and to the impotent it is a benefactor; they that are penniless are yet rich, in that they still have this majestic diversion.΄ In another place this experienced observer has said, `There are times when I prefer it to sodomy. Robinson Crusoe says, `I cannot describe what I owe to this gentle art.΄ Queen Elizabeth said, `It is the bulwark of Virginity.΄ Cetewayo, the Zulu hero, remarked, `A jerk I the hand is worth two in the bush.΄ The immortal Franklin has said, `Masturbation is the mother of invention.΄ He also said, `Masturbation is the best policy.΄ Michelangelo and all the other old masters—Old Masters, I will remark, is an abbreviation, a contraction—have used similar language. Michelangelo said to Pope Julius II, `Self-negation is noble, self-culture is beneficial, self-possession is manly, but to the truly grand and inspiring soul they are poor and tame compared to self-abuse.΄" (Mannino, 1999, p.149)

James Weinrich นิยามว่า “experiments in primates show that if this sexual rehearsal play is interfered with, the result can be an adult who cannot or does not function sexually as well as other individuals who were permitted such play” (Love, 1992, p.168)

Janus (1993) นิยามว่า “masturbation is a natural part of life and continues on in marriage” (Westheimer, 2000, p.175)

XIII World Congress of Sexology in Valencia, Spain, June 1997 ประกาศสิทธิทางเพศที่เกี่ยวข้องกับmasturbationไว้ดังนี้ “The right to autonomy, integrity and safety of the body. This right encompasses control and enjoyment of our own bodies, free from torture, mutilation and violence of any sort.” “บุคคลมีสิทธิที่จะกระทำต่อตนเองให้มีความสุขตอบสนองต่อความต้องการทางเพศตามธรรมชาติ ในปริมาณที่เหมาะสมที่จะไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ และไม่ได้ทำให้ผู้อื่นที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยต้องเดือดร้อน" (พันธ์ศักดิ์ ศุกระฤกษ์, 2543)

Masturbationและศีลธรรม

พระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิม บทปฐมกาล(38:8-10) ยูดาห์จึงบอกโอนันว่า “เข้าไปหาภรรยาพี่ชายของเจ้าเสียเถิด และทำหน้าที่ของน้องผัว เพื่อจะได้สืบพันธุ์ของพี่ชายไว้” โอนันรู้ว่าพันธุ์จะไม่ได้นับเป็นของตน เมื่อเขาเข้าไปหาภรรยาของพี่ชาย จึงทำให้น้ำกามตกดินเสีย ด้วยเกรงว่าจะสืบพันธุ์ให้แก่พี่ชาย ในพระเนตรพระเจ้า สิ่งที่โอนันได้กระทำนั้นผิด พระองค์จึงประหารชีวิตเขาเสีย (สมาคมพระคริสตธรรมไทย, n.d.)

ดังนั้นจึงนิยมใช้คำว่าonanism เป็นความหมายmasturbation (Mannino, 1999; Kelly ed., 1988; Westheimer, 2000) แต่ผู้ทรงคุณวุฒิหลายท่านกล่าวว่าเป็น coitus interruptus มากกว่าmasturbation (Mannino, 1999; Westheimer, 2000)

วิธีและอุปกรณ์ในการทำMasturbation

Masters and Johnson (1966) รายงานว่ารูปแบบที่ผู้ชายส่วนใหญ่ใช้masturbation คือการกระตุ้นด้วยการสัมผัสบริเวณส่วนบนcoronaและองคชาต โดยใช้นิ้วและมือสัมผัสขึ้นลง เมื่อใกล้ถึงorgasmความถี่ในการสัมผัสจะเพิ่มขึ้น จนหยุดเมื่อหลั่งน้ำอสุจิ ผู้ชายบางคนอาจจะใช้ทั้งสองมือในการสัมผัส หรืออาจจะสอดนิ้วหรืออุปกรณ์อื่นเข้าบริเวณทวารหนักขณะmasturbation หรืออาจจะใช้อุปกรณ์สอดเข้าบริเวณurethraที่ปลายสุดขององคชาต (Kelly ed., 1988; Byer, Shainberg and Galliano, 1999) Kinsey (1948) รายงานว่าผู้ชายบางคนพยายามที่จะนำองคชาตเข้าปาก หรือที่เรียกว่าAutofellatio (Kelly ed., 1988)

Masters and Johnson (1966) รายงานว่ารูปแบบที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ใช้masturbation คือการกระตุ้นหรือเสียดสีบริเวณclitoris โดยอาจจะใช้นิ้วมือหรืออุปกรณ์อื่นสอดเข้าบริเวณช่องคลอด ผู้หญิงบางคนอาจจะใช้แรงดันของน้ำ หรือกระแสน้ำอุ่น ผู้หญิงบางคนอาจจะสัมผัสบริเวณเต้านม หรือทวารหนักขณะmasturbation (Kelly ed., 1988; Byer, Shainberg and Galliano, 1999)

Hunt (1975) รายงานว่ารูปแบบของจินตนาการในขณะmasturbationมีรูปแบบที่หลากหลาย เช่น การร่วมเพศหมู่, การใช้ความรุนแรง, การข่มขืนผู้อื่น, และรูปแบบพฤติกรรมทางเพศอื่น ๆ ที่สามารถจินตนาการได้ (Kelly ed., 1988)

Helen Singer Kaplan เขียนหนังสือ The New Sex Therapy: Active Treatment of Sexual Dysfunction กล่าวว่า สำหรับผู้หญิงที่ไม่เคยมีorgasmอาจจะใช้นิ้วทำmasturbation หรืออาจจะใช้อุปกรณ์อื่น โดยเฉพาะvibratorจะมีประสิทธิภาพมากกว่าอุปกรณ์ชนิดอื่น (Westheimer, 2000)

พัฒนาการและMasturbation

Freud (1905) กล่าวว่า เรื่องเพศไม่ได้หมายความเฉพาะเพศสัมพันธ์เท่านั้น แต่รวมถึงการกระทำอย่างหนึ่งอย่างใดซึ่งเป็นผลให้ร่างกายได้รับความสุขความพอใจ ความรู้สึกทางเพศทำงานตั้งแต่วัยเด็ก สังเกตได้จากเด็กมีความสุขจากกิจกรรมเหล่านั้น และกิจกรรมของเด็กได้พัฒนามาเป็นกิจกรรมทางเพศของผู้ใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วง3-6ปี เรียกว่าThe Phallicหรือ Oedipal Stage เด็กส่วนใหญ่จะสำรวจร่างกายตนเองและผู้อื่น รวมทั้งสร้างจินตนาการถึงบทบาททางเพศในอนาคตแต่ไม่รู้จักการมีเพศสัมพันธ์ ขั้นนี้เป็นขั้นที่มีความสำคัญมากมักจะทำให้มีพฤติกรรมเบี่ยงเบนไป (นวลละออ สุภาผล, 2527)

การสำรวจเด็กแรกเกิดถึง5ปี พบว่าองคชาติสามารถแข็งตัวได้ และเกิดน้ำหล่อลื่นจากช่องคลอด โดยที่เด็กไม่มีอารมณ์ทางเพศ การสัมผัสส่วนต่าง ๆ ของร่างกายแตกต่างจากmasturbationในผู้ใหญ่ ปฏิกิริยาดังกล่าวน่าจะเกิดจากreflex แต่เมื่อเด็กโตขึ้นปฏิกิริยานี้จะค่อย ๆ เปลี่ยนไป เพราะได้รับอิทธิพลจากประสบการณ์ วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อมต่าง ๆ เด็กจะเรียนรู้ว่าการกระตุ้นอวัยวะเพศสามารถให้ความสุขแก่เขาได้ จึงกระทำบ่อยขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงวัยรุ่น (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525)

การสัมผัสส่วนต่าง ๆ ของร่างกายเริ่มต้นตั้งแต่ทารกเพื่อสำรวจร่างกายตนเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงอายุ 2-5 ปี การสำรวจร่างกายตนเองและผู้อื่นเพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างเรียกว่า `Sex Play΄ ซึ่งแตกต่างจากการสัมผัสส่วนต่าง ๆ ของร่างกายในวัยรุ่นเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของhormone เพื่อระบายความรู้สึก (Westheimer, 2000)

Kinsey (1948, 1953) รายงานว่าเมื่ออายุ15ปี เด็กผู้ชายmasturbation82%เด็กผู้หญิงmasturbation20% อายุ20ปี เด็กผู้ชายmasturbation92% เด็กผู้หญิงmasturbation33% (Kelly ed., 1988)

Kelly (1988) กล่าวว่าการมีเพศสัมพันธ์ในผู้สูงอายุไม่ได้เป็นเครื่องมือวัดการมีกิจกรรมทางเพศเพียงอย่างเดียว เพราะผู้สูงอายุบางคนได้สูญเสียคู่รัก หรือมีปัญหาทางด้านสุขภาพ ไม่สามารถมีเพศสัมพันธ์ได้ masturbationในผู้สูงอายุจึงเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมาก

ประโยชน์ของMasturbation

Kinsey (1953) รายงานว่า ผู้หญิงที่masturbationจนถึงorgasmโดยไม่มีความรู้สึกว่าเป็นสิ่งผิดหรือน่าละอายในช่วงที่เป็นวัยรุ่น จะมีความสามารถในการถ่ายทอดความสุขทางเพศให้เกิดขึ้นขณะร่วมเพศ (รัจรี นพเกตุ, 2541)

Hite รายงานว่าคนที่ไม่เคยมีประสบการณ์เกี่ยวกับmasturbationมีปัญหาทางเพศมากกว่าคนที่มีประสบการณ์ (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525)

Masturbation เป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาบุคลิกภาพของคนเรา และเป็นสิ่งปกติถ้ากระทำโดยพอเหมาะพอควร ไม่หมกมุ่นจนเกินไป และสามารถยับยั้งชั่งใจได้เมื่ออยู่ในสภาวะที่ไม่สมควรกระทำ ในสมัยก่อนเชื่อว่าmasturbationจะทำให้ผู้ชายเจ็บป่วยทางร่างกายหรือจิตใจ เช่น เป็นกามตายด้าน เป็นบ้า หรือปัญญาเสื่อม แต่พบว่าคนส่วนใหญ่กระทำกันตั้งแต่วัยทารกจนถึงวัยผู้ใหญ่ที่มีความสัมพันธ์ทางเพศเป็นอย่างดีกับเพศตรงกันข้าม โดยไม่เกิดปัญหาดังกล่าวเลย ตรงกันข้ามมีผู้เชื่อว่าวัยรุ่นชายที่ไม่เคยmasturbationน่าจะมีปัญหาทางจิตใจและปัญหาทางเพศเสียด้วยซ้ำ รวมทั้งรักษาอาการตึงเครียดก่อนมีประจำเดือน (premenstrual tension) และอาการปวดประจำเดือนได้ (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525)

Alan Brauer and Donna Brauer รายงานว่า masturbationเป็นรูปแบบการรักษาทางเพศที่มีผลต่อทางด้านจิตใจอย่างมาก ทำให้สุขภาพดีและสามารถนำไปสู่การมีความสัมพันธ์กับผู้อื่นอย่างใกล้ชิด (Love, 1992)

Arnold Kegel พัฒนารูปแบบmasturbationเพื่อใช้ในการรักษาการควบคุมorgasmที่บริเวณกล้ามเนื้อpubococcygeusที่อยู่บริเวณmon pubisจนถึงทวารหนัก เรียกวิธีนี้ว่าKegel exercises (Love, 1992; รัจรี นพเกตุ, 2541)

Hurlburt and Whittaker (1991) รายงานว่า masturbationเมื่อแต่งงานแล้วทำให้เกิดความสุขความพอใจมากขึ้น (รัจรี นพเกตุ, 2541)

Detzer and Srebnik Leitenberg (1993) รายงานว่า masturbationในช่วงวัยรุ่นไม่เป็นอันตรายต่อการปรับตัวทางเพศ (รัจรี นพเกตุ, 2541)

U.S. News & World Report, December 19, 1994 รายงานว่า “In December 1994, President Clinton asked Surgeon General Jocelyn Elders to resign as a result of a comment made on World AIDS Day that suggested the promotion of masturbation might help to curtail more risk forms of sexual activities” (Mannino, 1999, p.67)

Masturbation Method เป็นวิธีบำบัดวิธีหนึ่ง โดยนักเพศบำบัดหลายคนพบว่า masturbationต่อหน้าคู่นอนของตน ทำให้เกิดการเรียนรู้จุดสำคัญในการกระตุ้นอารมณ์ทางเพศ วิธีนี้นิยมใช้ในผู้หญิงที่มีปัญหาทางเพศ โดยอาจจะใช้vibratorด้วย วิธีนี้ไม่ได้ทำให้เกิดorgasmเหมือนการร่วมเพศ แต่เป็นการช่วยให้คู่นอนของตนทราบว่าควรจะกระตุ้นที่ใดจึงจะเกิดความรู้สึก (รัจรี นพเกตุ, 2541)

Masturbation และmutual masturbation เป็นวิธีการมีเพศสัมพันธ์ที่ปลอดภัยจากโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์วิธีหนึ่ง (พันธ์ศักดิ์ ศุกระฤกษ์, 2542; กรมสุขภาพจิต, 2547)

ข้อควรระวัง

วัยรุ่นส่วนใหญ่เมื่อmasturbation เป็นครั้งแรกมักจะเกิดความกังวลเกี่ยวกับศีลธรรม ผู้ใหญ่ไม่ควรจะตำหนิว่ากล่าว โดยการขู่ให้กลัวหรือสอนความเชื่อที่ผิด ๆ เพราะจะทำให้เด็กรู้สึกผิดและมีปัญหาทางเพศต่อไปได้ แต่ควรสอนให้เขาสามารถยั้บยั้งชั่งใจได้เมื่ออยู่ในสภาวะที่ไม่สมควรกระทำ กระทำในที่ส่วนตัวหรือที่มิดชิด ไม่หมกมุ่นจนเกินไป และร่วมกันทำกิจกรรมอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525; พันธ์ศักดิ์ ศุกระฤกษ์, 2542; Westheimer, 2000)

การใช้มือกระตุ้นอวัยวะเพศเพื่อmasturbation ถ้ากระทำรุนแรงหรือบ่อยเกินไปอาจทำให้อวัยวะเพศชอกช้ำหรือเป็นแผลได้ การใช้vibrator เพื่อกระตุ้นอารมณ์เพศของฝ่ายหญิงก็เช่นกัน ถ้าใช้บ่อย ๆ อาจเป็นอันตรายต่ออวัยวะเพศ การใช้เครื่องมือหรือวัตถุบางอย่างในกิจกรรมทางเพศควรกระทำด้วยความระมัดระวัง และต้องให้อีกฝ่ายรับรู้ด้วย (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525)

Masturbationจะผิดปกติเฉพาะกรณีที่บุคคลนั้นกระทำบ่อยจนเกินไป กระทำอย่างยับยั้งใจไม่ได้ หรือกระทำในที่เปิดเผยโดยปราศจากความอับอาย อย่างไรก็ตามไม่แนะนำmasturbationให้แก่บุคคลที่มีความกลัว ความรังเกียจ และความรู้สึกผิดเกี่ยวกับการกระทำนี้ (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525)

การใช้vibrator ผู้หญิงบางคนไม่สามารถมีความสุขสุดยอดจากการร่วมเพศด้วยอวัยวะเพศของสามี หรือไม่เคยมีความสุขสุดยอดโดยการกระตุ้นด้วยวิธีใดวิธีหนึ่งนอกจากใช้vibrator บางคนกล่าวว่าวิธีนี้ทำให้มีความสุขสุดยอดรุนแรงมากกว่าปกติ จึงติดใจวิธีนี้แทนที่จะพยายามปรับปรุงวิธีปกติให้ดีขึ้น (เอนก อารีพรรค และสุวัทนา อารีพรรค, 2525)

การใช้อุปกรณ์ต่างๆขณะmasturbation จำเป็นที่ต้องรักษาความสะอาด เพราะอาจจะทำให้เกิดการติดเชื้อขึ้นได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงที่นำอุปกรณ์สอดเข้าทวารหนักแล้วไม่ควรนำมาสอดเข้าช่องคลอดโดยไม่ทำความสะอาดก่อน และผู้ชายที่ใช้อุปกรณ์สอดเข้าบริเวณurethra (Kelly ed., 1988)
Masturbationและmutual masturbation ในผู้ที่มีโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์โดยเฉพาะในผู้ป่วยที่ติดเชื้อHIVต้องระมัดระวังบริเวณที่สัมผัสน้ำคัดหลั่ง ไม่ควรให้มีบาดแผล (กรมสุขภาพจิต ,2547)

Hypoxyphilia หรือ Autoerotic Asphyxiation พฤติกรรมทางเพศแบบMasochism จากการขาดออกซิเจนในการทำmasturbation นิยมใช้อุปกรณ์รัดที่ลำคอ ซึ่งมีความเสี่ยงต่อการเสียชีวิตมาก ดังนั้นไม่ควรใช้วิธีอื่นนอกจากการกลั้นหายใจ เพราะสามารถควบคุมได้ (รัจรี นพเกตุ, 2541; สมภพ เรืองตระกูล, 2546)

อ้างอิง

หารายละเอียดไม่เจอ ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง

APA44 Gay and Lesbian

2010-02-03T00:44:00.001+07:00

American Psychological Association จะมีการยกย่องว่าผู้เชี่ยวชาญทางด้านสาขาต่าง ๆ มีใครบ้าง โดยส่วนตัวคิดว่าสาขานี้จะมีผู้เชี่ยวชาญหลายคน ปรากฏว่ามีอยู่คนเดียวคือ

Gail Isra Pheterson
Born: 1948, Rochester, New York, USA
Educ: PhD University of California, 1974

Principle Publication:
1971: Evaluation of women as a function of their sex, achievement and personal history.
1981: Love in freedom.
1990: The category 'prositute' in scientific inquriy.
1995: Trends and Issues in Theoretical Psychology.

ที่มา: Sheehy, Neel, Antony J. Chapman and Wendy Conroy, ed. (1997). Biographical Dictionary of Psychology. Routledge.

พัฒนาการการศึกษาด้านPsychology of Music

2010-02-03T00:42:00.001+07:00

พัฒนาการการศึกษาด้านPsychology of Music (Sadie, ed. 2001: 527-532)

1.อดีตจนถึงศตวรรษที่19 การศึกษาในยุคนี้ สามารถแบ่งออกเป็นยุคย่อยๆ ออกเป็น
1.1) Ancient Time ศึกษาทางด้านความสัมพันธ์ของการเปลี่ยนแปลงองค์ประกอบของดนตรีทางด้านคณิตศาสตร์ เช่น ผลงานของPythagoras in the 6th Century BCE, Anaxagoras (c449-428 BCE), Boethius (480-524 CE), Aristoxenus (c320 BCE)
1.2) Middle Age and Renaissance ศึกษาในรูปแบบศาสตร์ที่สัมพันธ์กัน (Quadrivium) ทางด้านดาราศาสตร์, ธรณีวิทยา, เรขาคณิต และดนตรี เช่น ผลงานของG.B. Benedetti, Vicenzo Galilei
1.3) The Scientific Revolution ศึกษาทางด้านการรับรู้องค์ประกอบของดนตรี เช่น ผลงานของMersenne, Galileo, Kepler, Huygens, Descartes
1.4) The Last 17th and the 18th Centuries ศึกษาทางด้านความเข้าใจในเสียง เช่น ผลงานของWallace, Sauveur, Newton, Bernouilli, d’Alembert, Euler, Leibniz, Fourier, Ohm, Helmholtz

2.คริสต์ศตวรรษ 1860 – 1960 จิตวิทยาได้รับการยกฐานะเป็นวิทยาศาสตร์สาขาหนึ่ง การศึกษาในยุคนี้ สามารถจัดประเภทตามสาขาของจิตวิทยา คือ
2.1) Structuralism การทดลองทางด้านความสัมพันธ์ระหว่างจังหวะและการรับรู้ทางด้านการได้ยิน การเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อ ความตึงเครียด และการผ่อนคลาย เช่น ผลงานของWundt
2.2) Gestalt การรับรู้ของลักษณะเสียงที่แตกต่างกันในแต่ละบุคคล และสถานการณ์ เช่น ผลงานของFraisse, Révész, Shepard, Wellek
2.3) Behaviourism การเสริมแรงในการเรียนรู้ทักษะทางด้านดนตรี เช่น ผลงานของLundin

3.ภายหลังศตวรรษที่ 20 การศึกษาได้มุ่งเน้นทางด้าน
3.1)The cognitive representation of pitch and rhythm การแยกแยะการรับรู้ของระดับเสียงและจังหวะ
3.2) The development of musical competence and skill การพัฒนาความสามารถและทักษะทางด้านดนตรี
3.3) Processes underlying musical performance กระบวนการพื้นฐานการแสดงทางด้านดนตรี
3.4) The affective processes associated with music listening กระบวนการตอบสนองที่มีความสัมพันธ์กับการฟังดนตรี

Chronological History of Divisions APA

2010-02-03T00:39:00.001+07:00

When the amalgamation of the American Association of Applied Psychology (AAAP) and the American Psychological Association (APA) took place in 1945, the first 19 divisions listed below were shown in the first Bylaws as Charter Divisions. The division did not get formally organized, however, until 1948. Changes in name are indicated in parentheses.

1. General Psychology (became the Society for General Psychology in 1999)
2. Teaching of Psychology (became Society for the Teaching of Psychology in 1996)
3. Theoretical-Experimental Psychology (in 1949 Divisions 3 and 6 joined using the new name: Division 3, Experimental Psychology)
4. The Psychometric Society - A Division of the APA (decided not to become a division; 4 remains vacant)
5. Evaluation and Measurement (became Evaluation, Measurement and Statistics in 1989 when petitioners of a proposed division on assessment joined this division)

6. Physiological & Comparative Psychology (see Division 3; in 1962 Council approved a new Division 6 using the old name; changed to Behavioral Neuroscience and Comparative Psychology in 1995)
7. Childhood and Adolescence (changed to Developmental Psychology in 1954)
8. Personality & Social Psychology (changed to Society of Personality and Social Psychology in 1982)
9. The Society for the Psychological Study of Social Issues - A Division of APA
10. Esthetics (changed to Psychology and the Arts in 1965 and to the Society for the Psychology of Aesthetics, Creativity and the Arts in 2002)

11. Abnormal Psychology and Psychotherapy (a short life -- by 1946 it had joined Division 12 for the Division of Clinical and Abnormal Psychology; Division 11 remains vacant)
12. Clinical Psychology (see Division 11; in 1954 it became Clinical Psychology once more; in 1998 it became the Society of Clinical Psychology)
13. Consulting Psychology (changed to Society of Consulting Psychology in 2001)
14. Industrial and Business Psychology (changed to Industrial Psychology in 1960; to Industrial and Organizational Psychology in 1972; and to the Society for Industrial and Organizational Psychology, Inc. in 1983)
15. Educational Psychology

16. School Psychologists (changed to School Psychology in 1969)
17. Personnel and Guidance Psychologists (changed to Counseling and Guidance in 1951 and to Counseling Psychology in 1953 and to Society of Counseling Psychology in 2003)
18. Psychologists in Public Service
19. Military Psychology

Divisions 12, 13, 14, 15 and 19 were sections in the old AAAP; they go back to 1938, except for 19 which was probably set up in 1944. The AAAP members in military service were included after the lists of sections in the 1943 AAAP directory.

20. Psychology of Adulthood and Old Age (1945) (listed as Maturity and Old Age in 1946 and changed to Adult Development and Aging in 1970)

21. The Society of Engineering Psychologists -- a Division of the APA (1956) (changed to Division of Applied Experimental and Engineering Psychologists in 1983; and to Applied Experimental and Engineering Psychology in 1996)
22. National Council on Psychological Aspects of Disability -- a Division of the APA (1958) (changed to Psychological Aspects of Disability in 1960 and Rehabilitation Psychology in 1972)
23. Consumer Psychology (1960) (changed to the Society for Consumer Psychology in 1988)
24. Philosophical Psychology (1962) (changed to Theoretical and Philosophical Psychology in 1980)
25. Experimental Analysis of Behavior (1965) (changed to Division of Behavior Analysis in 2000)

26. History of Psychology (1966)
27. Community Psychology (1967) (changed to The Society for Community Research and Action - The Division of Community Psychology of the APA in 1990)
28. Psychopharmacology (1967) (changed to Psychopharmacology and Substance Abuse in 1990)
29. Psychotherapy (1968) (formerly Psychologists Interested in the Advancement of Psychotherapy)
30. Psychological Hypnosis (1969) (changed to Society of Psychological Hypnosis in 2001)

31. State Psychological Association Affairs (1969)
32. Humanistic Psychology (1972)
33. Mental Retardation (1973) (changed to Mental Retardation and Developmental Disabilities in 1989)
34. Population Psychology (1974) (changed to Population and Environmental Psychology in 1976)
35. Psychology of Women (1974) (changed to Society for the Psychology of Women in 1999)

36. Psychologists Interested in Religious Issues (1976) (changed to Psychology of Religion in 1992)
37. Child and Youth Services (1978) (changed to Child, Youth and Family Services in 1982)
38. Health Psychology (1978)
39. Psychoanalysis (1980)
40. Clinical Neuropsychology (1980)

41. Psychology and the Law (1981) (changed to the American Psychology-Law Society in 1984)
42. Psychologists in Independent Practice (1982)
43. Family Psychology (1985)
44. The Society for the Psychological Study of Lesbian and Gay Issues -- A Division of APA (1985) (changed to Society for the Psychological Study of Lesbian, Gay and Bisexual Issues -- A Division of APA in 1997)
45. The Society for the Psychological Study of Ethnic Minority Issues (1986)

46. Media Psychology (1986)
47. Exercise and Sport Psychology (1986)
48. Peace Psychology (1990) (changed to the Society for the Study of Peace, Conflict, and Violence: Peace Psychology Division in 1998)
49. Group Psychology and Group Psychotherapy (1991)
50. Division on Addictions (1993)

51. Society for the Psychological Study of Men and Masculinity (1995)
52. International Psychology (1997)
53. Clinical Child Psychology (1999) (changed to Society of Child Clinical and Adolescent Psychology in 2001)
54. Society of Pediatric Psychology (1999)
55. American Society for the Advancement of Pharmacotherapy (2000)

From: http://www.apa.org/about/division/appendix9.html

Commodified Romance in A Tokyo Host Club

2010-01-23T02:30:00.001+07:00

เล่าสรุป ๆ จากที่อ่านบทความ Commodified Romance in A Tokyo Host Club ของ Akiko Takeyama นิสิตดุษฎีบัณฑิตสาขามานุษยวิทยา มหาวิทยาลัย Illinois คาดว่าน่าจะเขียนได้ไม่นาน เพราะเป็นบทความต่อจาก Queer Eyes For the Japanese Guy ที่มานำเสนอไปในงานเควียร์ที่ผ่านมา

ปัจจุบันในโตเกียวมีร้านโฮสต์ประมาณ 200 ร้าน ซึ่งสิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งใหม่ในญี่ปุ่น เพราะร้านแรกตั้งขึ้นในปี 1966ร้านเหล่านี้มีในYokohamaและOsakaด้วย งานวิจัยนี้เน้นเก็บข้อมูลที่ย่านKabuki-cho เพราะมีร้านและโฮสต์จำนวนมาก ประมาณ 5,000 กว่าคน

คนที่มาเป็นโฮสต์มีสองประเภทคือ ระดับการศึกษาต่ำจนไม่สามารถเป็นพนักงานได้ และพนักงานที่มาทำนอกเหนือจากงานประจำ โฮสต์มักจะมีรูปร่างผอมบาง ผิวสีแทน ใส่เสื้อผ้าและเครื่องประดับที่มีราคา

จุดเด่นของงานนี้คงเป็นการสัมภาษณ์ลูกค้าที่ชื่อ Akemi เธอใช้เงินประมาณ 100ล้านเยน เพื่อให้โฮสต์ที่เธอสนับสนุนสามารถไต่ลำดับเป็นอันดับต้น ๆ ได้ แม้กระทั่งเธอไปประกอบอาชีพบริการทางเพศเพื่อหาเงินมาให้ได้ เธอบอกว่า "เขาไม่ได้บังคับให้เธอทำแบบนี้ แต่เธอยินดีที่จะทำให้เขา สิ่งที่ฉันได้พบคือฉันมีความรู้สึกที่มากกว่ารักเขา และเธอรู้สึกเข้มแข็งมาก"

คนส่วนใหญ่มักจะเข้าใจว่าผู้หญิงที่มาใช้บริการโฮสต์คลับ มักจะเป็นผู้หญิงที่ต้องการความสุขทางเพศ แต่แท้ที่จริงแล้วเธอต้องการแค่ความรู้สึกว่าเป็นที่ต้องการและเป็นคนสำคัญ เพียงแค่การกอด หรือว่าจูบจากคนที่เธอชอบ เธอก็มีความสุขแล้ว ตัวอย่างเช่นMiki หญิงม่ายอายุ31ปีมีลูกชาย2คน เธอเริ่มมาเที่ยวประมาณ3ปี เธออธิบายความผูกพันนี้ว่า Kimochi (Heart and Feeling)

บทสัมภาษณ์อาจารย์Hagio MotoในTCJ

2010-01-23T01:47:00.001+07:00

Hagio Moto ชื่อคนนี้อาจจะไม่ค่อยคุ้นหูกันเท่าไหร่ในบ้านเรา ยกเว้นแฟนการ์ตูนรุ่นเก่าที่ต้องเติมคำว่ามากๆ ต่อท้ายด้วย ผลงานที่เด่นๆ ของอาจารย์คือ Heart of Thomas ที่น่าจะเป็นการ์ตูนรวมเล่มแนวนี้เล่มแรก ถึงแม้ว่าจะไม่โด่งดังเท่ากับ Kaze no Uta ของ Keiko Takemiya ก็ตาม แต่ก็เป็นเพื่อนร่วมกลุ่มที่เริ่มต้นด้วยการเอาหนังสือเกย์มาอ่านจนวาดการ์ตูนออกมาเหมือนกัน แต่สไตล์เรื่องคนละโทนเลย (งานของอาจารย์Hagio เน้นแนวไซไฟ ตัวเอกมักจะไม่มีเพศ แต่งานของอาจารย์Takemiya จะค่อนข้างดราม่ากว่าเยอะเลย)

โดยส่วนตัวเพิ่งมารู้จักอาจารย์จากบทความของJames Walkers ที่ส่งมาให้อ่านหลังงานQueer Conference (ขอบคุณอีกครั้งที่ได้อ่านตั้งแต่ดราฟท์ จนถึงตีพิมพ์เลย) แล้วไปๆ มาๆ ก็ดันไปเจอว่ามีบทสัมภาษณ์เป็นภาษาอังกฤษในวารสารThe Comic Journal เล่มนี้ก็ลังเลอยู่นานเหมือนกัน เนื่องจากค่าส่งครึ่งหนึ่งของราคาหนังสืออ่ะนะ แต่ก็สั่งไปอยู่ดีตามประสา เนื่องจากเห็นว่าเล่มนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับการ์ตูนผู้หญิงทั้งเล่ม และมีบทความเกี่ยวกับYAOIด้วย (ถึงแม้ว่าจะมีOnlineแล้วก็ตาม แต่ปรากฏว่าพอสั่งมาถึงเห็นว่าบทความนั้น เขาลงไม่หมดอ่ะ ฮา)

พอเปิดมาปุ๊ป ภายในเล่มมีภาพร่าง ภาพสีน้ำ และการ์ตูนเรื่องสั้นของอาจารย์ ~><~โอย คุ้มค่ะ รวมไปถึงความเอาใจใส่ของเวบนี้ด้วยการส่งแคตตาล็อคมาให้อีก แม้ว่าจะไม่เคยสั่งอะไรอีกเลย

บทสัมภาษณ์นี้สัมภาษณ์โดย Matt Thorn อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัย Kyoto Seika ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการ์ตูนผู้หญิง (ตอนนั้นยังไม่ได้แยกสาขาออกมาเป็นแผนกCartoon and Comic Art ในคณะวารสารฯ แต่ตอนนี้แยกตัวออกมาเป็น School of Manga Production ไม่นานมานี้ ) เลยคิดว่าความน่าเชื่อถือค่อนข้างมากเลยล่ะ

แต่ถึงจะน่าดึงดูดเช่นไร อิฉันก็ทิ้งๆ ขว้างๆ อ่านไม่จบสักที จนกระทั่งคนอื่นเอาไปอ่านจบแล้วกลับมาคืนด้วยซ้ำ ด้วยโฆษณาชวนเชื่อที่บอกว่าอ่านสนุกจนไม่ได้นอน ก็เลยเอามาอ่านดูก็ได้ฟะ ประจวบเหมาะกับตาเจ็บ เลยไม่ได้ใช้คอมเท่าไหร่ก็เลยว่างอ่าน (ได้ข่าวว่าจริงๆ ก็อ่านหนังสือก็ใช้สายตาเหมือนกันนี่หว่า) พออ่านแล้วก็ต้องอ่านให้จบเหมือนกันแฮะ เพราะสนุกมาก แต่ผลสุดท้ายก็พ่ายแพ้สังขารต้องวางก่อนอยู่ดี

อาจารย์Hagioเป็นผู้หญิงที่น่ารัก ขำตลอด บทสัมภาษณ์ปูพื้นตั้งแต่ประวัติครอบครัว มุมมองของครอบครัวที่มีต่อผลงาน เส้นทางในการวาดการ์ตูน การได้รับรางวัล ชีวิตส่วนตัวที่หลายคนจะสงสัยว่าเธอเป็นหญิงรักหญิงหรือเปล่า ตลอดจนความประทับใจในการ์ตูนแต่ละเรื่องของตัวเอง

สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างในเล่มคือบทความของMatt Thornที่เล่าเกี่ยวกับกลุ่มวาดการ์ตูนYAOIรุ่นแรกๆ ที่เรียกว่า The Magnificent Forty-Niners หรือ Magnificent 24-Year Group (Hana no nijiuuyo nen gumi) ตามชื่อปีเกิดของพวกเธอ อันประกอบไปด้วย Hagio Moto, Keiko Takemiya, Riyoko Ikeda, etc.

ลิ้งค์ที่ลงบทสัมภาษณ์เต็มๆ ในเวบของMatt Thorn เผื่อใครสนใจไปตามอ่านกันนะคะ เหมือนในเล่มเลยล่ะ http://matt-thorn.com/shoujo_manga/hagio_interview.htm

Shojo Manga ก่อนมาเป็น YAOI

2010-01-23T01:24:00.001+07:00

พอดีไปค้นเจอบทความที่มัวแต่ซีร็อคเก็บไว้ แล้วไม่ได้เอามาใช้ในงานตัวเองสักที พบว่าประเด็นนี้ก็น่าสนใจเลยเอามาเล่าค่ะ

บทความนี้ชื่อว่า Gender insubordination in Japanese Comics (manga) for girls by Fusami Oogi, 2001

คำว่า Shojo ที่แปลว่า ผู้หญิง นั้น แท้ที่จริงแล้วไม่ได้เป็นการนำเสนอภาพของผู้หญิงญี่ปุ่น แต่เป็นการนำเสนอภาพของผู้หญิงในอุดมคติตะวันตกที่ว่า 'Good Wife and Wise Mother' ในช่วงเมจิตามกระแสเฟมินิสต์

การ์ตูนผู้หญิงเริ่มแยกตัวประมาณทศวรรษที่ 1940 แต่นักเขียนส่วนใหญ่ก็ยังคงเป็นผู้ชาย จนต่อมาในทศวรรษที่ 1950-1960 เนื้อเรื่องจึงมุ่งไปที่เนื้อเรื่องแบบMelodrama (น้ำเน่า?) กับประเด็นความเป็นแม่

ต่อมาในทศวรรษที่ 1970 ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในการ์ตูนผู้หญิง เนื่องจากสภาพทางสังคมเปลี่ยนแปลงไป ผู้หญิงเป็นแรงงานสำคัญ ตรงกับยุคที่สองของกระแสเฟมินิสต์ตะวันตก พร้อมกับการ์ตูนผู้หญิงเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงด้วยผู้เขียนและผู้อ่านส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง จากเดิมที่ส่วนใหญ่ผู้เขียนและผู้อ่านเป็นผู้ชาย รวมทั้งเริ่มมีจุดขายที่ต่างกัน การ์ตูนผู้ชายเน้นที่เนื้อเรื่อง การ์ตูนผู้หญิงเน้นที่การแสดงความรู้สึกของตัวละคร ความทรงจำ อดีต รวมถึงเทคนิคที่ใช้ เช่น พื้นหลังเป็นดอกไม้

ประเด็นหลักสองด้านที่พบในการ์ตูนผู้หญิงช่วงทศวรรษที่ 1970 คือ ตัวละครผู้หญิงเป็นตัวดำเนินเรื่อง กับการวางสถานะผู้หญิงในฐานะผู้กระทำ

แน่นอนว่ากลุ่มนักเขียนผู้หญิงในยุคนี้ก็คือ Magnificent 24 ที่เป็นยุคบุกเบิกของการ์ตูนYAOI ในปัจจุบันนั่นเอง

แฮะๆ ตัดจบซะดื้อๆ เพราะที่เหลือจะเป็นการเปรียบเทียบผลงานของแต่ละคนในยุคนั้น ใครสนใจลองไปหาอ่านกันนะคะ

Review Hentai: G-Spot Express

2010-01-23T01:20:00.001+07:00

ยอมรับว่าช่วงหลังๆ ได้ดู Hentai แบบต่างๆ เยอะขึ้น นอกเหนือจาก YAOI เพราะหลายครั้งที่ต้องตอบคำถามว่า Hentai กระแสหลักเลวร้ายตามที่นักสตรีนิยมญี่ปุ่นบอกหรือไม่ เอ่อ บางเรื่องก็แล้วต่อมุมมองอ่ะนะ-*-ขณะเดียวกันก็ไม่ค่อยมองเห็นว่าจะมี Review ถึง Hentai เหล่านี้ในภาษาไทยเท่าไหร่

โดยส่วนตัวคิดว่า Review Hentai ควรจะมีการนำเสนอมุมมองของคนเขียน นอกเหนือไปจากการบอกว่าลายเส้นสวย หุ่นของผู้หญิงดี ภาพในเรื่องเน้นการนำเสนออวัยวะเพศหญิง ตลอดจนการถ่ายทอดท่าทางในการมีเพศสัมพันธ์ หรือการถึงจุดสุดยอดของผู้ชายในตัวผู้หญิง ฯลฯ

แน่นอนว่า การเขียน Review Hentai ก็ยังคงเป็นการบ่งบอกว่าคนที่เขียนเป็นคนที่ต้องดูและติดตามมาบ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น บรรทัดฐานทางสังคมที่คิดว่า เรื่องเพศไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะแต่งงานสมควรรู้เห็น นอกจากว่าจะเป็นการถ่ายทอดเพื่อให้สามารถรับใช้ผู้ชายบนเตียง นอกเหนือจากทักษะอื่นๆ เช่น การทำกับข้าว การดูแลบ้าน

แต่ก็ขัดแย้งเช่นกันว่า ผู้หญิงที่มีทักษะในเรื่องเพศสูงก็ถูกนับว่าเป็นผู้หญิงที่ไม่ดีไม่ควรจะเป็นแม่ของลูกตนเอง แต่เหมาะกับการเป็นคู่นอนเท่านั้น

ขณะเดียวกัน สังคมไทยยังยอมรับความสัมพันธ์ทางเพศภายใต้สถาบันการแต่งงานเท่านั้น ดังนั้นการอยู่ด้วยกันโดยไม่แต่งงาน การเป็นชู้ การมีเพศสัมพันธ์ก่อนวัยอันควร (ที่ไม่รู้ว่าใช้อะไรวัด) การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง หรือแม้กระทั่งการกินยาคุมกำเนิด หรือการพกถุงยางอนามัย ก็กลายเป็นสิ่งที่มีสถานะเป็นสิ่งเลวร้ายไม่แตกต่างกันเท่าไหร่นัก (แต่จะบอกว่าไม่เดือดร้อนคนอื่นก็ไม่เต็มปาก เพราะสะเทือนถึงฐานปิรามิดประชากรแน่ๆ ฮา)

สิ่งสำคัญที่สุด คือ ตนเองไม่คิดว่าการเขียน Review Hentai จะเป็นการผลิตซ้ำและถ่ายทอดภาพของผู้หญิงในสายตาผู้ชายแต่เพียงอย่างเดียว

กลับมาเข้าเรื่อง G-Spot Express ก่อนที่จะไปไกลกว่านี้ดีกว่า - -"

เรื่องนี้นำเสนอเรื่องราวเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของ Katsuhiko ที่มีความสามารถในการลวนลามผู้หญิงบนรถไฟ แน่นอนว่าการลวนลามนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่การลูบไล้ภายนอกเท่านั้น แต่รวมไปถึงการมีเพศสัมพันธ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งนี้สามารถทำให้ผู้ชายคนอื่นๆ ยอมรับในตัวเขามากขึ้น กลายเป็นหัวหน้าไปในที่สุด ถึงแม้ว่าจะมีตำรวจหญิงคอยติดตามพยายามจับกุมแต่ก็ไม่สำเร็จและถูกนำไปรุมข่มขืน

ระหว่างนั้นจะมีการย้อนอดีตของKutsuhiko ตอนเด็กๆ ว่าเขามีประสบการณ์ในการขึ้นรถไฟพร้อมกับแม่ แม่ของเขาถูกลวนลามเช่นกันแต่ก็มีความสุขมาก และนั่นก็คือคำตอบของเขาในตอนจบของเรื่องที่กล่าวว่า "แท้ที่จริงแล้ว เขาเป็นคนดีที่ช่วยตอบสนองความต้องการของผู้หญิงต่างหาก"พร้อมกับฉากผู้หญิงสองคนที่เคยถูกลวนลามและข่มขืนบนรถไฟ ช่วยตัวเองคล้ายกับเป็นสัญญาณในการเรียกKutsuhikoออกมา และทั้งสองคนนี้ก็พยายามปกป้องเขาไม่ให้ถูกจับกุมได้

มุมมองโดยส่วนตัว โครงเรื่องแบบนี้แหละถึงสมกับเป็นHentaiกระแสหลักที่มีไว้เพื่อตอบสนองความต้องการของผู้ชาย ทั้งที่ไม่ค่อยเข้าใจว่าผู้หญิงในเรื่องนั้นจะต้องสวยหุ่นดีเท่านั้นหรือ? ส่วนเรื่องการแต่งกายนั้น อาจจะเข้าล็อคไปหน่อยว่า เพราะผู้หญิงแต่งตัวเช่นนี้เลยล่อลวงให้ผู้ชายเกิดความต้องการ กลายเป็นความผิดของผู้หญิงอีก
แต่ขณะเดียวกันก็ไม่สามารถบอกได้ว่า ผู้หญิงที่ตกอยู่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ จะไม่ดำเนินคดี นอกจากอับอายแล้ว ก็ต้องยอมรับว่ามีผู้หญิงอีกกลุ่มที่มีความสุขเช่นนี้ด้วย ช่างเป็นการท้าทายสตรีนิยมเช่นกัน

ทุกอย่างช่างเป็นเรื่องมองต่างมุมเสียจริง

เราต้องการระเบิดทางปัญญา

2010-01-23T01:09:00.001+07:00

คำกล่าวนี้เป็นบทเกริ่นนำสัมภาษณ์ ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา ในนิตยสารสารคดี ฉบับที่๒๗๒ ตุลาคม ๒๕๔๐ หน้าปก๑ศตวรรษธนาคารไทย

ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา เป็นบรรณาธิการของสำนักพิมพ์ Open ที่เป็นสื่อทางความคิดด้านเศรษฐกิจ สังคม และการเมือง ที่เคยออกเป็นนิตยสารเมื่อสิบปีที่ก่อนแล้วต้องปิดตัวลง จนกระทั่งกลับมาอีกครั้งในรูปแบบเวบไซต์ที่ (http://www.onopen.com/)

ความน่าสนใจของบทความนี้ไม่ใช่ประเด็นเรื่องมุมมองที่มีต่อการรัฐประหาร หากแต่เป็นเรื่องตลาดหนังสือในเมืองไทยที่เป็นตัวชี้วัดสังคมอย่างหนึ่ง ดังประโยค "You are what you read"

คำถาม: ในฐานะคนทำหนังสือ สำนักพิมพ์ openbooks ไม่ประสบความสำเร็จเลยในเชิงธุรกิจ หนังสือก็ขายได้บ้างไม่ได้บ้าง ทำนิตยสารก็เจ๊งมาแล้ว ทำไมถึงยังยืนหยัดทำอยู่

คำตอบ: ข้อแรก เราต้องตัดเรื่องความสำเร็จหรือล้มเหลวออกไปก่อน เพราะทุกวันนี้เราถูกมายาคติของวิธีคิดการบริหารธุรกิจวัดผลความสำเร็จหรือล้มเหลวกันที่ผลกำไรหรือขาดทุนเท่านั้น ถ้าเอาตรงนี้มาจับมันเหลือประเด็นเดียว กำไรหรือขาดทุน กำไรเยอะแสดงว่าประสบความสำเร็จมาก ถ้าขาดทุนมากแสดงว่าคุณล้มเหลวสุดๆ ถ้าใช้วิธีคิดแบบนี้มองโลก ชีวิตและสิ่งที่เราทำ เราจะแคบมาก เราจะโดนบีบให้ไม่ทำอะไรเลย เพราะต้องตอบสนองวิธีคิดการทำกำไรสูงสุดอย่างเดียว เราจะไม่สามารถทำอะไรที่เราอยากทำได้ เราต้องลืมข้อนี้ไปก่อน แล้วมาถามว่าเราอยากทำอะไร กำไรของชีวิตที่มากกว่าเรื่องเงินคืออะไร มิตรภาพที่เราได้จากการทำงานตีเป็นมูลค่าได้ไหม เวลาที่เราได้คืนมาตีมูลค่าได้ไหม งานที่เราได้ทำแล้วเรารักเราตีมูลค่าได้ไหม ธุรกิจเราไม่ได้ล้มหายตายจาก เรายังสามารถทำต่อไปได้ แสดงว่ามันได้กำไร แน่นอนมันไม่ใช่กำไรสูงสุด แต่เราได้หลายสิ่งในชีวิตที่เราอยากได้ ซึ่งเราคิดว่ามันมีคุณค่าสำหรับเรา นี่เป็นเหตุผลให้เราทำในสิ่งที่ยังเชื่ออยู่

เหตุผลที่เราเลิกนิตยสาร เพราะนิตยสารมันเป็นแค่กระดาษที่เราพิมพ์ความคิด ทัศนคติ รสนิยมของเราลงไป การที่เราจะรักษากระดาษรักษานิตยสารไว้ ถึงวันนั้นมันอาจจะยังอยู่ แต่ทัศนคติและแนวคิดของเราอาจจะไม่อยู่แล้ว เพราะเราอาจต้องสมยอมกับหลายสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคมเพื่อรักษากระดาษ วันหนึ่งเราจึงเลือกที่จะรักษาแนวคิดของเราเอาไว้ เพราะเราเชื่อว่ากระดาษมันย่อยสลายได้ แต่ความคิดมันจะไม่ตาย มันจะอยู่ แล้ววันข้างหน้าคนที่มองเห็นความคิดนี้ว่ามันยังอยู่ หรือเขาอาจจะคิดต่างออกไปก็ได้ ก็จะเอาแนวคิดของเราไปใช้สืบเนื่องทำงานต่อได้ ในวันข้างหน้าโลกอาจไม่มีกระดาษ แต่แนวคิดมันยังอยู่ ผมกำลังพยายามจะบอกว่าผมเลือกที่จะรักษาความคิด ไม่ใช่รักษากระดาษ

การทำหนังสือเล่มเป็นการผลิตปัญญาต้นทุนต่ำที่สุดที่สังคมไทยอนุญาตให้ทำได้ ผมไม่สามารถทำแม็กกาซีนต้นทุนสูง ทำหนังสือพิมพ์ใช้ทุนนับร้อยล้านบาท ทำรายโทรทัศน์ก็ต้องซื้อเวลาที่แพงมาก แม้กระทั่งทำรายการวิทยุส่วนมากก็เป็นของทหารของราชการ ปัจเจกชนที่ต้องการทำงานทางด้านปัญญา ต้องการผลิตปัญญาให้แก่สังคมในราคาถูกจะมีช่องทางอะไรบ้างนอกจากเป็นอาจารย์ ผมคิดว่าสิ่งที่เราทำได้คือเราคัดสรรภูมิปัญญามาทำหนังสือเล่มในราคา ๑๐๐ กว่าบาทที่ทุกคนสามารถซื้อได้ ถ้าห้องสมุดใจดีซื้อไปก็สามารถทำให้คนเข้าถึงปัญญาได้ในราคาต่ำกว่า ๑๐๐ บาทเสียอีก ด้วยการยืมหนังสือจากห้องสมุด นี่เป็นกระบวนการสั่งสมองค์ความรู้ สังคมตะวันตกที่พัฒนามาสู่สังคมสั่งสมองค์ความรู้ได้ เพราะรากฐานมาจากเทคโนโลยีการพิมพ์อันทำให้ความรู้กระจายออกจากกลุ่มคนระดับสูง มาสู่ชนชั้นกลางระดับสูง มาสู่คนชั้นล่าง ความรู้ที่ทั่วถึงในทุกระดับชั้นมันทำให้เกิดการปฏิวัติทางสังคมได้ ผมแค่กำลังทำในสิ่งที่ย้อนหลังไป ๕๐๐ ปีที่สังคมตะวันตกเคยทำ หวังว่าสิ่งเล็กๆ นี้จะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงสังคมได้

อ่านคำสัมภาษณ์เต็มๆ ได้ที่ http://www.sarakadee.com/web/modules.php?name=Sections&op=viewarticle&artid=802

ส่วนหนึ่งก็เข้าใจว่าทำไมเลือกสัมภาษณ์คุณภิญโญ เพราะแนวทางในการทำหนังสือของโอเพ่นก็ไม่ต่างจากสารคดี, โครงการจัดพิมพ์คบไฟ, มูลนิธิโกมลคีมทอง ฯลฯ หรือสำนักพิมพ์ของมหาวิทยาลัยมากนัก (อยากจะรวมถึงมูลนิธิตำราสังคมศาสตร์ฯ ด้วย แต่จนใจด้วยราคาแพงกว่าแหล่งอื่นมาก) ขณะเดียวกันคนที่มาร่วมขันกันในโอเพ่นส่วนใหญ่ก็เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง ไม่ก็อาจารย์มหาวิทยาลัยต่างๆ

แม้จะมีข้อถกเถียงว่า ประเด็นนี้เป็นอุดมคติของคนชั้นกลาง (ที่ไม่รู้ว่าแปลว่าอะไร) ที่พร้อมทุกอย่างแล้ว ไม่จำเป็นต้องคำนึงเรื่องเศรษฐกิจมากกว่าอุดมการณ์ แต่อย่างน้อยความหลากหลายที่ปรากฏอยู่ในแวดวงคนทำหนังสือแบบนี้ คงจะเป็นการจุดประกายให้กับคนรุ่นต่อไปได้บ้าง

แบ่งประเภทการ์ตูนอย่างนี้จะดีแน่เหรอ?

2010-01-23T01:07:00.001+07:00

กลับมาทบทวนเกี่ยวกับเรื่องการแบ่งประเภทการ์ตูนญี่ปุ่นอีกครั้ง โอเคเรื่องการแบ่งประเภทตามกลุ่มคนอ่านก็ไม่ได้ติดใจอะไร หรือแม้กระทั่งงานชิ้นใหม่ๆ ที่หาเจอ (แต่เก่าแล้ว) ก็เป็นการแบ่งตามโป๊มากน้อย

ปัญหาอยู่ที่การแบ่งตามโครงเรื่องอ่ะดิ แบ่งออกเป็นวิทยาศาสตร์ (SF), รักๆ ใคร่ๆ ในสถาบันการศึกษา (Gakuen), สัตว์ประหลาด (Kaiki), สงคราม (Senki), จักรๆ วงศ์ๆ (Jidai), สาวรุ่น (Shojo), ปลุกใจเสือป่า (Ero) และล้ำยุค (Avant Garde)

แค่ภาษาก็กินขาดแล้ว -*- ปัญหาที่น่าตกใจกว่านั่นคือ วิทยานิพนธ์/งานวิจัยภาษาไทยที่มีอยู่ในมือดันอ้างชิ้นนี้ต่อๆ กันมาเกือบทุกเล่ม เอ่อ

คำถามที่ตามมา คือ
๑) สังคมญี่ปุ่นแบ่งแบบนี้หรือเปล่า? เท่าที่หาดูก็ไม่มีนี่หว่า? เอาบริบทไทยไปจับหรือเปล่าเนี่ย งง
๒) การสำรวจอันนี้มันสามสิบปีที่แล้ว ปัจจุบันการ์ตูนญี่ปุ่นมันมีแนวใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมาแล้วไม่ใช่เหรอ?
๓) แบ่งตามนี้ก็เท่ากับว่าต้องยอมรับว่าการ์ตูนหนึ่งเรื่องสามารถเป็นได้มากกว่าหนึ่งแนวนะเฟ้ย อย่ายัดเยียดให้เป็นแค่แนวเดียวละกัน

ทำให้ระลึกถึงคำสอนว่า "อย่าเชื่อเพราะตามๆ กันมา"เลยเฟ้ย

ราชอาณาจักรและราษฏรสยาม

2010-01-22T14:10:00.001+07:00

แปะๆ สำรองข้อมูลของตัวเอง

----------------------------------------------

เซอร์จอห์น เบาว์ริง (Sir John Bowring). 2547. ราชอาณาจักรและราษฏรสยาม 1 (The Kingdom and People of Siam). นันทนา ตันติเวสส และคณะ (แปล). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทยและมูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.

เกร็ดเกี่ยวกับหนังสือ
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ และกัณฐิกา ศรีอุดม. 2547. คำนำเสนอ: พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว-เซอร์จอห์น เบาว์ริง-การค้าเสรี และ "ระเบียบใหม่" ของโลกเก่า. ใน ราชอาณาจักรและราษฏรสยาม 1. หน้า (11)-(32). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทยและมูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
หน้า (18)
หนังสือชุดนี้ เต็มไปด้วยเรื่องราวต่างๆ ของสยาม ตั้งแต่เรื่องสภาพภูมิศาสตร์ ประวัติศาสตร์ ประชากร ผลิตผลทางธรรมชาติ ประเทศราชของสยาม ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ไปจนถึง "บันทึกประจำวัน 1 เดือนเต็ม" ของเบาว์ริงเอง ที่จดไว้อย่างละเอียดตั้งแต่เรือมาถึงสันดอนปากน้ำเจ้าพระยาเมื่อ 24 มีนาคม จนถึงวันลงนามสนธิสัญญา 18 เมษายน และออกเรือจากสยามไปเมื่อ 24 เมษายน รวมแล้ว 1 เดือนเต็ม
หนังสือชุดนี้พิมพ์ครั้งแรกเมื่อปี 1857 (พ.ศ. 2400) ที่กรุงลอนดอน และกลายเป็นหนังสือหายาก มีคนเล่นกันแบบเก็บ "ของเก่า" ทำให้ไม่สะดวกสำหรับการศึกษาค้นคว้า แต่น่าดีใจที่ว่าในปี พ.ศ. 2512 (1969) สำนักพิมพ์อ๊อกซฟอร์ดได้นำมาตีพิมพ์ซ้ำ และให้ "ศ.เดวิด วัยอาจ" (David K. Wyatt) เขียนคำนำให้ แต่ในการพิมพ์ครั้งหลังนี้ได้ตัดบางอย่างที่สำคัญทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย นั่นคือพระราชลัญจกรตัวหนังสือขอมเขมร และจีนของพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวที่ทรงประทับตีตราไปใน "พระราชสาส์น (จดหมาย)" ถึงเบาว์ริง

หน้า (20)
หนังสือที่เบาว์ริง "ตัด ต่อ และแปะ" กลายเป็นเสมือน "คู่มือประเทศสยาม" อย่างดีนี้ ผงาดขึ้นมาเคียงบ่าเคียงไหล่กับหนังสือคลาสิกอย่างของลาลูแบร์สมัยอยุธยา (La Loubere, Simon de la, Du Royaume de Siam, Amsterdam, 1691, Description du Royaume de Siam, Amsterdam, 1700,1713) ซึ่งสันต์ ท. โกมลบุตร. แปลไว้ใน จดหมายเหตุลาลูแบร์ฉบับสมบูรณ์. กรุงเทพฯ สำนักพิมพ์ก้าวหน้า, 2510)
หรืออีกเล่มหนึ่งของสังฆราชปัลเลอกัวซ์ (Bishop Pallegoix: Description du Royaume Thai ou Siam, 1852) ที่แปลเป็นไทยแล้ว คือ "เล่าเรื่องกรุงสยาม" ท่านสังฆราชใช้ทั้งชีวิตในกรุงสยาม แต่เบาว์ริงอยู่ในเมืองหลวงของเราเพียง 1 เดือนเท่านั้นเอง หนังสือของฝรั่งเศสทั้งสองเล่มนี้ เบาว์ริงใช้ทั้งอ้าง ทั้งอิง และทั้งยกข้อความมาใส่ไว้ในหนังสือใหม่ของท่านอย่างมากมาย

หน้า 131
การแต่งงานเป็นเรื่องที่มีการเจรจามาก มิได้กระทำโดยบิดามารดาโดยตรง แต่เป็นพวกเถ้าแก่ ที่บิดามารดาของว่าที่เจ้าบ่าว เสนอให้เป็นผู้ไปดำเนินการสู่ขอกับบิดามารดาของว่าที่เจ้าสาว
ขั้นที่ 2 คือ การทาบทามสู่ขอ หากเป็นผลสำเร็จ จะมีเรือลำใหญ่ที่ตกแต่งด้วยธงทิวอย่างเบิกบานมาพร้อมกับเสียงดนตรี ปูลาดด้วยเสื้อผ้า จาน ผลไม้ พลู ฯลฯ ตรงกลางเป็นขนมขนาดใหญ่ชิ้นหนึ่งหรือหลายชิ้น วางเป็นรูปปิระมิดที่มีสีสันสดใส
เจ้าบ่าวจะถูกติดตามเป็นขบวนไปยังบ้านของพ่อตาในอนาคต และที่เป็นสินเดิมของเจ้าสาว และมีการกำหนดวันที่มีพิธีฉลองการแต่งงาน
เจ้าบ่าวมีหน้าที่จะต้องปลูกเรือนหรือครอบครองเรือนที่อยู่ใกล้กับที่เขาได้ตั้งใจไว้ และเวลาต้องผ่านไปหนึ่งหรือสองเดือนก่อนที่เขาจะพาเจ้าสาวออกเรือนไปได้ ไม่มีการทำพิธีทางศาสนาใดๆ ประกอบการแต่งงาน แม้จะมีการนิมนต์พระสงฆ์มาฉันอาหารเนื่องในงานเลี้ยงฉลอง ค่าใช้จ่ายจะมีมากน้อยเพียงใดขึ้นอยู่กับการเลี้ยงฉลอง มีดนตรีพ่วงมาด้วยเสมอ

หน้า 132
แม้ว่าจำนวนภรรยาและนางบำเรอจะมีมากน้อยขึ้นอยู่กับความมั่งคั่งและความตั้งใจของสามี ภรรยาผู้ได้รับขันหมากเข้าพิธีแต่งงาน มีฐานะสูงกว่าคนอื่นๆ ที่เหลือและเป็นคู่สมรสที่ถูกต้องตามกฏหมายอย่างแท้จริงเพียงคนเดียว และตัวเธอกับบุตรธิดาเท่านั้นที่เป็นทายาทตามกฏหมาย ผู้ได้รับทรัพย์สมบัติของสามี
การแต่งงานได้รับการอนุญาตหากไม่มีความเกี่ยวดองเป็นพี่น้องกันในชั้นแรก {=ห้ามพี่น้องลูกพ่อแม่เดียวกันแต่งงานกันเอง}

หน้า 132
การหย่าทำได้ง่ายดายโดยการร้องเรียนจากสตรี ในกรณีที่สินเดิมถูกส่งคืนให้ภรรยา หากมีบุตรด้วยกันเพียงคนเดียว บุตรจะเป็นของมารดา ผู้ได้รับบุตรคนที่ 3 คนที่ 5 และที่มีในลำดับเลขคี่ทั้งหมด สามีจะได้ตัวบุตรคนที่ 2 คนที่4 และอื่นๆ ต่อไป

หน้า 132
สามีอาจจะขายหญิงที่เขาซื้อมาเป็นภรรยาได้ แต่ไม่อาจขายภรรยาที่เข้าพิธีแต่งงานด้วยกันได้ ถ้าภรรยามีส่วนในการทำสัญญาเป็นหนี้ในฐานะตัวแทนผลประโยชน์ของสามี เธออาจจะถูกขายเพื่อนำเงินมาไถ่ถอนหนี้สินได้ แต่มิใช่วัตถุประสงค์อื่น กล่าวโดยรวมได้ว่าสภาวะของสตรีในประเทศสยามดีกว่าที่อื่นในประเทศตะวันออกส่วนใหญ่

“แพรพรรณผันเพศ: มุมมองจากญี่ปุ่นและจีน”

2010-01-16T00:34:00.001+07:00

เอกสารประกอบการเสวนากับอาจารย์และนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยโอซากา ประเทศญี่ปุ่น เรื่อง “แพรพรรณผันเพศ: มุมมองจากญี่ปุ่นและจีน” (เนื้อหาเป็นแนวประวัติศาสตร์ วรรณคดีและปรัชญา)
หัวข้อที่จะเสนอ
1. Shaping Attire, Shaping Love in the Era of Genji Monogatari by Sachiko Takeda
2. Connections Between Changes in Ideology and Female Dress in China by Wu Yunn En
3. ภาวะปัจจุบันของวัฒนธรรม Transgender (การข้ามเพศ) ในญี่ปุ่น by Mitsuhashi Junko
ในวันศุกร์ที่ 8 มกราคม 2553 เวลา 13.00-16.00 น.ณ ห้อง 707 อาคารบรมราชกุมารี ภาควิชาปรัชญา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

ปล. เอกสารประกอบการเสวนาได้รับความกรุณาจากอาจารย์สุภัควดี อมาตยกุล

เพศสภาพ เพศภาวะ เพศสภาวะ

2010-01-10T22:23:00.001+07:00

พอดีไปค้นๆ ของราชบัณฑิตเกี่ยวกับคำว่า “พึ่ง” และ “เพิ่ง” พบว่า

ก. "พึ่ง" เป็นคำกริยา ใช้ในความว่า พึ่งพาอาศัย เช่น ป่าพึ่งเสือ เรือพึ่งพาย ฯลฯ
ข. "เพิ่ง" ใช้เป็นคำวิเศษณ์ หมายความว่า บัดนี้, เดี๋ยวนี้ เกี่ยวกับเวลาปัจจุบัน เช่น "อย่าเพิ่งไป, ของนี้เพิ่งมีขึ้น" คำ "พึ่ง" ที่เอามาใช้เป็นคำวิเศษณ์ควรใช้ "เพิ่ง" เช่น "เขาพึ่งมา" ควรใช้ว่า "เขาเพิ่งมา" "อย่าพึ่งไป" ควรใช้ว่า "อย่าเพิ่งไป" ฯลฯ

นับว่ายังเข้าใจถูกต้อง แต่ปัจจุบันไม่แตกต่าง

เพิ่ง ว. พึ่ง. (ดู พึ่ง ๒).
พึ่ง ๑ ก. อาศัย เช่น พึ่งบารมีคนอื่น, พักพิง เช่น ไปพึ่งเขาอยู่, ขอความ
ช่วยเหลือ เช่น หนีร้อนมาพึ่งเย็น.
พึ่ง ๒ ว. คําช่วยกริยาหมายถึงเวลาที่ล่วงไปหยก ๆ ในขณะที่พูดนั้น เช่น
เขาพึ่งไป, เพิ่งก็ว่า; ใช้ประกอบหลังคำ อย่า เป็น อย่าพึ่ง หมายความ
ว่า ห้ามไม่ให้กระทำในขณะนั้น เช่น อย่าพึ่งไป อย่าพึ่งกิน, เพิ่ง เพิก
หรือ เพ่อ ก็ว่า.

ชวนให้มึนงงดีแท้

ต่อมาดันไปเจอคำต่อไปนี่สิ

ก. "ภาวะ" หมายถึง ความเป็น (ทั่วไป) ตรงกับคำอังกฤษว่า Condition
ข. "สภาวะ" หมายถึง ความเป็นเองตรงกับคำอังกฤษ Nature (Abstract)
ค. แต่คำ "สภาพ" นั้น หมายถึง ภูมิแห่งความเป็น (ภูมิ - ชั้น, ขีดขั้น) ตรงกับคำอังกฤษว่า State

แล้วมารวมกับเพศเนี่ย ควรใช้ว่าไรดีหว่า?

อีกคำที่น่าสนใจ คือ

ก. คำอังกฤษว่า Independence หมายถึง ความเป็นใหญ่ทั้งภายในและภายนอก คำไทยควรใช้ว่า "เอกราช" สำหรับประเทศ (มีใช้แล้วในแจ้งความของคณะราษฎร) แต่สำหรับบุคคล ควรใช้ว่า "ความเป็นไท" (ไท ไม่มี ย ตาม)
ข. คำอังกฤษว่า Autonomy หมายถึง ความเป็นใหญ่ภายใน แต่มิได้เป็นใหญ่ภายนอก ควรใช้ว่า "อิสรภาพ" ดังตัวอย่างที่ใช้กันอยู่แล้ว เช่น "กรมอิสระ"
ค. คำอังกฤษว่า Liberty หมายถึง ความปลอดจากอุปสรรค, เมื่อพูดถึงการเมือง ย่อมหมายถึง สิทธิที่อาจจะกระทำได้ ถ้าเป็นคำคุณศัพท์อังกฤษใช้ว่า Free ถ้าเป็นคำนาม อังกฤษมี ๒ รูป คือ Freedom กับ Liberty
Liberty อังกฤษใช้ทั่วไปถึงความปลอดจากอุปสรรคใด ๆ ก็ได้ หรือปลอดจากอำนาจของบุคคลก็ได้ แต่ฝรั่งเศสใช้คำเดียวกันว่า Liberte (ลีแบเต)
เพราะฉะนั้นคำ "อิสสรภาพ" จึงตรงกับคำ Autonomy ไม่ใช่ Liberty และ "เสรีภาพ" ตรงกับคำ Freedom หรือ Liberty โดยอธิบายมาแล้วข้า

ที่มา: http://www.tpschamnong.iirt.net/article/basa_5nt096.html

มหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติหรือสุสานทางปัญญา โดย ยศ สันตสมบัติ

2010-01-05T00:45:00.001+07:00

ระบบการศึกษาของเมืองไทยเวลานี้ กำลังเผชิญหน้ากับสภาวะวิกฤติ หลงทาง ไร้วิสัยทัศน์ จุดยืนและปรัชญาการศึกษาที่ชัดเจน โรงเรียนกลายมาเป็นสนามสอบ โรงกวดวิชา เรียนข้อสอบเพื่อแข่งกันเข้ามหาวิทยาลัย แต่สถาบันการศึกษาชั้นสูงที่เรียกว่ามหาวิทยาลัยนั้นกลับแปรสภาพจากแหล่งผลิตความรู้และปัญญามาเป็นเพียงโรงฝึกอาชีพ โรงเรียนเทคนิค และแห่งรวมของหลักสูตรฟอกคน ตั้งแต่การฟอกบุคคลสามัญยันสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร สมาชิกวุฒิสภาและรัฐมนตรี มหาวิทยาลัยหลายแห่งขยายวิทยาเขตหรืออาณาจักรของตนเองอย่างสนุกสนาน และมองด้วยวิธีคิดแบบทุนนิยมรุ่นเก่าว่าการขยายตัวคือความสำเร็จ อาจารย์มหาวิทยาลัยมากมายทำงานเหมือนครูประชาบาล สอนตั้งแต่เช้ายันค่ำ โดยแทบไม่มีเวลาว่างเว้น ยิ่งเสาร์อาทิตย์ยิ่งเป็นเวลาขุดทอง ด้วยการสอนหลักสูตรภาคพิเศษราคาแพงระยับโดยมีหลักการตามภาษิตใหม่ที่ว่า “หากจ่ายครบ (มึง) จบแน่”

หลักสูตรต่างๆเหล่านี้เน้นการให้ปริญญาชั้นสูง โดยเฉพาะมหาบัณฑิตและดุษฎีบัณฑิต แต่ปริญญาเหล่านี้ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยกับการสร้างความรู้และสติปัญญาให้กับทั้งผู้สอนและผู้เรียน การทำวิทยานิพนธ์ก็เลือกกันได้ตามใจชอบ จะมีก็ได้ ไม่มีก็ได้ หรือจะทำเป็นบทความขนาดใหญ่ที่เรียกว่าสาระนิพนธ์ (ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีสาระ) ก็แล้วแต่ความพอใจ บางหลักสูตรอาการหนักถึงกับสามารถทำวิทยานิพนธ์หรือสาระนิพนธ์เป็นกลุ่ม คือนักเรียนฝูงหนึ่งทำงานชิ้นเดียวก็จบได้ และหลายแห่งก็มีบริการรับจ้างทำวิทยานิพนธ์ให้เสร็จสรรพ สนนราคากำหนดไว้ตามแต่ความยากง่ายของประเด็นและหัวข้อวิทยานิพนธ์ การเก็บวิเคราะห์ข้อมูลและการเขียนรายงานออกมาเป็นรูปเล่ม วิทยานิพนธ์และสาระนิพนธ์เหล่านี้ ส่วนใหญ่ไปกองเป็นเศษกระดาษอยู่ตามหิ้งในห้องสมุด ไม่เคยมีใครยืมออกไปใช้อ่านหรือทำประโยชน์อะไร ไม่เคยได้รับการตีพิมพ์เผยแพร่เป็นหนังสือหรือบทความในวารสารระดับนานาชาติ เพราะงานเหล่านี้ ไม่ได้ผลิตความรู้อะไรใหม่ ไม่มีข้อค้นพบใดสมควรแก่การพูดถึง แต่เป็นเพียง “งาน” ที่สำรอกส่งไปเพื่อให้ครบตามเกณฑ์สำหรับอนุมัติปริญญาเท่านั้น

ยิ่งมหาวิทยาลัยถูกแรงกดดันให้ออกนอกระบบ ตั้งแต่สมัยสัญญาทาสไอเอ็มเอฟของท่านนายกฯชวน ทางเลือกและวิสัยทัศน์ของมหาวิทยาลัยไทยก็ดูเหมือนจะหดแคบลง เช่นเดียวกับสติปัญญาของผู้คนในมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยหลายแห่งเริ่มขึ้นค่าเล่าเรียนทั้งทางตรงและทางอ้อม ในรูปของเงินบำรุงพิเศษและค่าธรรมเนียมอื่นๆจิปาถะ บางแห่งจับนักศึกษาทดสอบภาษาอังกฤษเพียงเพื่อจะเก็บเงินค่าสอนภาษาอังกฤษเพิ่มเติม มิใช่เพื่อให้นักศึกษาได้ฝึกภาษาให้แตกฉานจะได้อ่านวารสารต่างประเทศได้เข้าใจ

มหาวิทยาลัยหลายแห่งเริ่มสร้างจุดขายใหม่ๆ สร้างหลักสูตรใหม่ๆ ที่เก๋ เท่ จบง่าย รายได้ดี เป็นแรงจูงใจให้ “ลูกค้า” เร่กันเข้ามาซื้อปริญญา ยิ่งนานวันเข้า มหาวิทยาลัยและคณาจารย์ที่สอนในหลักสูตรภาคพิเศษเหล่านี้ ก็ค่อยๆกลายสภาพมาเป็นเครื่องจักรสอนหนังสือ สอนเรื่องเดิมๆ ประเด็นเดิมๆ แนวคิดเก่าๆ เพราะผู้มาเรียนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้สนใจความรู้ แต่ต้องการมาชุบตัว คนสอนก็ไม่ได้สอนด้วยใจรักแต่สอนเพราะถูกบีบบังคับ เกรงใจเพื่อน หรือบ้างก็สอนเพราะรายได้ดี

เงิน พลังงาน เวลาและทรัพยากรมากมายที่สิ้นเปลืองไปในการเรียนการสอนหลักสูตรพิเศษต่างๆ จึงไม่ได้ก่อให้เกิดความรู้ ไม่ได้เสริมสร้างสติปัญญา ไม่ได้นำเสนอนโยบายหรือทางเลือกใหม่ให้กับสังคมแต่ประการใด งานวิจัยใหม่ๆเริ่มหายากมากขึ้นทุกวัน เพราะผู้คนในมหาวิทยาลัยเหนื่อยล้าไปกับการสอน การเป็นมหาวิทยาลัยวิจัยแห่งชาติเป็นเพียงฝันสวยตรงปลายรุ้งที่จะเลือนหายไปหลังฟ้าเปิด ระบบการศึกษากลายเป็นเพียงปาหี่ ละครน้ำเน่า มหาวิทยาลัยหลายแห่งแขวนป้ายขายปริญญาราวกับร้านโชห่วย หรือห้างสรรพสินค้าที่ลดแลกแจกแถมแข่งกันสนั่นเมือง ในท่ามกลางบรรยากาศเช่นนี้เอง ที่ความเขลากลับเจริญงอกงาม บัณฑิต มหาบัณฑิตและดุษฎีบัณฑิตเดินกร่างกรุยกรายกันเกลื่อนถนน แกล้งทำเป็นผู้รู้ ผู้มีวิทยฐานะสมควรแก่ปริญญาเหล่านั้นทุกประการ

สังคมไทยจึงกระเดียดไปเป็นสังคมที่หยุดสร้างองค์ความรู้ และไม่ใช่สังคมเรียนรู้ และเมื่อสังคมหยุดเรียนรู้ เผด็จการอำนาจนิยม การผูกขาดข้อมูลข่าวสาร การคอรัปชั่นทางนโยบายและความฉ้อฉลต่างๆก็เพิ่มพูนขึ้น เพราะมหาวิทยาลัยผลิตแต่ศรีธนญชัยที่ฉลาดแกมโกง เก่งเอาตัวรอด และมุ่งหวังกอบโกยผลประโยชน์ส่วนตนเป็นสำคัญ แต่ไม่ได้มีสำนักในพันธะทางสังคมเฉกเช่นผู้มีการศึกษาที่แท้จริงพึงมี สังคมไทย ตั้งแต่ท่านผู้นำลงมาสู่ผู้บังคับบัญชากระจอกงอกง่อยในมหาวิทยาลัยอย่างเช่นหัวหน้าสาขาหรือภาควิชา ล้วนแล้วแต่ขาดวัฒนธรรมแห่งการวิจารณ์ ใครบังอาจมาวิพากษ์หรือแข็งขืนจะถูกมองเป็นศัตรู คู่แข่ง ขาประจำ คนเหล่านี้มุ่งทำลาย คนเหล่านี้โง่เขลา ขาดข้อมูล มองปัญหาเพียงด้านเดียว ฯลฯ จนกลายมาเป็นสูตรสำเร็จเพื่อตอบโต้แทนที่จะน้อมรับคำวิจารณ์เหล่านั้นอย่างเช่นผู้มีปัญญาพึงกระทำ

ในขณะที่สังคมไทยกำลังก้าวเข้าสู่ระบบการแข่งขันที่เข้มข้นขึ้นบนเวทีโลก มหาวิทยาลัยซึ่งควรเป็นขุมกำลังแห่งปัญญาในการแสวงหาทางเลือก ในการคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ ในการผลิตพลเมืองที่มีคุณภาพและมีคุณธรรม กลับแปรสภาพไปเป็นสุสานแห่งปัญญา

ยิ่งไปกว่านั้น มหาวิทยาลัยของรัฐในฐานะที่ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของระบบราชการ ยังถูกกดทับด้วยแนวทางและหลักเกณฑ์ตามมาตรการพัฒนา และบริหารกำลังคนเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของระบบราชการ หรือพูดเป็นภาษาคนให้เข้าใจง่ายขึ้นก็คือ ถูกลดอัตรากำลังลง ด้วยการเชิญให้เกษียณอายุก่อนกำหนดสองครั้ง และเมื่อยังไม่บรรลุเป้า ก็มีการสร้างหลักเกณฑ์เพื่อพิจารณาคุณภาพและประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากรในมหาวิทยาลัย เป็นมาตรการที่สาม ซึ่งก่อให้เกิดความระส่ำระสายให้กับผู้คนในสาขาที่ไม่ขาดแคลนตามสมควร บางคนมีความรู้สึกว่าถูกบังคับให้ต้องสอนมากขึ้น ต้องหาเงินหรือสร้างหลักสูตรใหม่ๆเพิ่มมากขึ้น แต่ระบบการประเมินที่ทางราชการและมหาวิทยาลัยหลายแห่งกำลังใช้อยู่ในเวลานี้ มิได้ช่วยให้การทำงานของระบบราชการและมหาวิทยาลัยมีประสิทธิภาพหรือคุณภาพเพิ่มขึ้นแต่อย่างใด

ในทางตรงกันข้าม ระบบพัฒนาและบริหารกำลังคนเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของระบบราชการ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเทคนิควิทยาแห่งอำนาจ หรือกลไกในการควบคุมบังคับระบบราชการให้อยู่ภายใต้ชะเงื้อมของนักธุรกิจการเมืองอย่างเชื่องเชื่อ ระบบการประเมินคุณภาพดังกล่าวมาพร้อมกับลัทธิเสรีนิยมใหม่ และกระบวนการครอบงำของระบบทุนนิยมผูกขาดเหนือระบบราชการและมหาวิทยาลัยไทย

บทเรียนจากอังกฤษ

ในช่วงเวลากว่าสองทศวรรษที่ผ่านมา สถาบันการศึกษาชั้นสูงที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดังของประเทศอังกฤษและประเทศอื่นๆอีกมากมายหลายแห่งในสังคมตะวันตก ถูกถีบเข้าสู่กระบวนการปฏิรูปหรือการปรับเปลี่ยนเชิงโครงสร้าง ซึ่งส่งผลกระทบอย่างมหาศาลต่อคุณภาพการศึกษาและการทำงานของมหาวิทยาลัยในฐานะเป็นพื้นที่แห่งการสร้างสรรค์สติปัญญาของสังคม ในบ้านเรา กระบวนการปรับเปลี่ยนดังกล่าวเกิดขึ้นหลังฟองสบู่แตก และรัฐบาลชวนเซ็นสัญญาทาสกับไอเอ็มเอฟ โดยเงื่อนไขหนึ่งในสัญญานั้น คือ การปรับโครงสร้างของสถาบันการศึกษาไทยซึ่งเรียกกันติดปากเรื่อยมาว่า “การออกนอกระบบ” ราชการ มาเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ

องค์ประกอบสำคัญของการปฏิรูปมหาวิทยาลัยที่เกิดขึ้นในอังกฤษ และกำลังได้รับการลอกเลียนแบบในบ้านเรา ก็คือ การนำเสนอ “ระบบประกันคุณภาพ” หรือกลไกสำหรับการประเมิน ปริมาณงาน คุณภาพของการสอน การทำวิจัย และประสิทธิภาพโดยรวมขององค์กร สาขาวิชา คณะ และมหาวิทยาลัยทั้งระบบ กลไกการประเมินคุณภาพดังกล่าวได้รับการนำเสนอในฐานะเป็นหลักประกัน “พันธกิจ” (accountability) หรือพันธะรับผิดชอบของมหาวิทยาลัย (และหน่วยงานราชการอื่นๆ) ต่อสังคม หลักการดังกล่าวข้างต้น เป็นเงื่อนไขหรือเหตุผลในการผลักดันการปฏิรูปบนพื้นฐานของแนวคิดที่ว่า หน่วยงานใดก็ตามที่นำเอาภาษีอากรของประเทศชาติมาใช้ จะต้องมีพันธะรับผิดชอบต่อสาธารณชน การประเมินประสิทธิภาพและคุณภาพของการทำงานของมหาวิทยาลัยดำเนินไปภายใต้กรอบของ “การเพิ่มประสิทธิภาพ” และ “คุณภาพ” ในการทำงาน ตลอดจน การมี “อิสระ” ในการบริหารจัดการ ซึ่งฟังดูราวกับว่ากลไกต่างๆเหล่านี้จะช่วยให้มหาวิทยาลัยกลายมาเป็นองค์กรอิสระ หลุดพ้นจากอำนาจครอบงำของระบบราชการ เปลี่ยนจากความเชื่องช้าอุ้ยอ้ายในการบริหารจัดการ ไปสู่ความฉับไว ทันสมัย เพื่อตอบสนองต่อความต้องการของสาธารณชนได้อย่างแท้จริง

อย่างไรก็ตาม บทเรียนจากการถูกถีบออกนอกระบบของมหาวิทยาลัยชั้นนำหลายแห่งในประเทศอังกฤษ ได้พิสูจน์ให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ระบบประกันคุณภาพ หรือกลไกการประเมินประสิทธิภาพบนฐานของพันธกิจต่อสังคม มิได้ทำให้มหาวิทยาลัยเป็นองค์กรอิสระหรือองค์กรมหาชนและมีพันธะรับผิดชอบต่อสังคมเพิ่มขึ้นแต่อย่างใด ในทางตรงกันข้าม ระบบประกันคุณภาพ และการบริหารอัตรากำลังเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของมหาวิทยาลัย กลับกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของ กลไกในการกำกับและตรวจสอบ การทำงานของมหาวิทยาลัยให้อยู่ภายใต้ชะเงื้อมของนักธุรกิจการเมืองอย่างเชื่องเชื่อ ระบบการประเมินคุณภาพดังกล่าวนั้น ลดศักดิ์ศรีและคุณค่าของมหาวิทยาลัย จากแหล่งผลิตความรู้ พื้นที่ของปัญญาชน และเวทีการต่อสู้ทางการเมือง ให้กลายมาเป็นเพียงการจัดความสัมพันธ์ระหว่าง “พนักงานของมหาวิทยาลัย” ที่ถูกประเมินบนพื้นฐานของแบบฟอร์มที่สร้างขึ้นอย่างหยาบๆ ปรับเปลี่ยนคุณภาพของงานให้กลายเป็นเพียงตัวเลขเชิงปริมาณอย่างมักง่าย อีกทั้งยังมีการนำเสนอมาตรการลงโทษบุคลากรที่ทำงานไม่เข้าตา “เจ้านาย” หรือผู้บริหาร มาตรการดังกล่าวเป็นเทคนิควิทยาแห่งอำนาจ ซึ่งมาพร้อมกับลัทธิเสรีนิยมใหม่ และกระบวนการครอบงำของระบบทุนนิยมผูกขาดเหนือมหาวิทยาลัย

แน่นอน มหาวิทยาลัยเป็นเพียงพื้นที่หนึ่งหรือหน่วยงานหนึ่ง ที่ซึ่งแนวคิดและปฏิบัติการของลัทธิเสรีนิยมใหม่ เริ่มแทรกตัวเข้ามาครอบงำและปรับเปลี่ยนบรรทัดฐานและตัวแบบของ ระบบการบริหารจัดการที่เกิดขึ้นและดำเนินมาภายหลังสงครามโลกครั้งที่สอง ภายใต้แนวคิดแบบรัฐสวัสดิการ ลัทธิเสรีนิยมใหม่รื้อถอนแนวคิดแบบรัฐสวัสดิการด้วยการปฏิเสธระบบราชการว่าด้อยประสิทธิภาพกว่าภาคเอกชน ผลักดันแนวคิดเรื่องการแปรรูปรัฐวิสาหกิจและหน่วยงานอื่นๆของรัฐให้เข้าสู่ตลาดหุ้น หรือแปรสภาพกลายเป็นองค์กรมหาชน ภายใต้หลักการของทุนนิยมเสรีประชาธิปไตย

เทคนิควิทยาแห่งอำนาจที่ลัทธิเสรีนิยมใหม่นำมาใช้อย่างได้ผลในประเทศอังกฤษ และกำลังถูกลอกเลียนอยู่ในประเทศไทย คือ การนำเสนอแนวคิดเรื่อง “การตรวจสอบ” (ภายใต้ภาษาของการประเมินคุณภาพ) ให้มีความหมายในเชิงบวก และกลายมาเป็นภาษาใหม่ที่ให้ความรู้สึกดีๆเช่นเดียวกับคำว่า “โปร่งใส” “การกระจายอำนาจ” และ “ธรรมาภิบาล” เป็นต้น

หากเราย้อนกลับไปดูรากศัพท์ของคำว่า “ตรวจสอบ” (audit) ในภาษาอังกฤษนั้น มีความหมายอยู่ 5 ประการด้วยกัน ประการแรก หมายถึงการตรวจสอบบัญชี สถานะการเงิน ประการที่สอง หมายถึง ข้อตกลงที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราวระหว่างเจ้าที่ดินกับชาวนา ประการที่สาม หมายถึงการพิจารณาหรือยืนยันอย่างเป็นทางการ ประการที่สี่ หมายถึง การรับฟัง การไต่สวนและการพิจารณาความ และประการที่ห้า หมายถึงการหาข้อตกลงหรือคิดบัญชี ความหมายทั้งห้าประการดังกล่าวของคำว่า “ตรวจสอบ” มาจากรากศัพท์ภาษาละตินว่า ‘audire’ ซึ่งแปลว่า การได้ยินหรือรับฟัง ความหมายทั้งหมดเหล่านี้ล้วนแล้วแต่บ่งบอกถึง การพิจารณา การไต่สวน และการพิพากษา ซึ่งในทางอุดมคติแล้วควรเป็น “กระบวนการสาธารณะ” ที่กระทำอย่างเปิดเผย หากแต่โดยเนื้อแท้ความจริงแล้ว ระบบตรวจสอบในนามของการประเมินคุณภาพ กลับมีลักษณะที่ละม้ายเหมือน กระบวนการประชาพิจารณ์ที่เราคุ้นเคยกัน ในด้านหลักการ ประชาพิจารณ์หมายถึงการรับฟังความเห็นจากประชาชนก่อนตัดสินใจอนุมัติโครงการ แต่ในบ้านเรา ประชาพิจารณ์ทำหลังอนุมัติโครงการไปแล้ว ระบบตรวจสอบในนามของการประเมินคุณภาพ ยังมีนัยของความสัมพันธ์เชิงอำนาจในระบบอุปถัมป์ หรือความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง ที่ไม่เคยมีมาก่อนหรือไม่เคยมีนัยสำคัญมากนักในรอบรั้วของมหาวิทยาลัย ระบบตรวจสอบหรือการประเมินคุณภาพกลายมาเป็นการจัดความสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างผู้ตรวจสอบและผู้ถูกตรวจสอบ ผู้ประเมินและผู้ถูกประเมิน การประเมินทำให้ “บุคลากร” กลายเป็น “จำเลย” ที่ถูกไต่สวน พิจารณา และพิพากษา โดยผู้ประเมินกลายเป็นทั้งตำรวจ อัยการและศาลไปพร้อมกัน

ในช่วงปลายทศวรรษที่ 1980 ระบบตรวจสอบเริ่มถูกเคลื่อนย้ายจากภาคการเงินการธนาคาร มาสู่ปริมณฑลใหม่ๆของสังคม ภายใต้ภาษาของการประเมินคุณภาพ และกลายมาเป็นดัชนีบ่งชี้คุณภาพ ประสิทธิภาพ และความโปร่งใสในทุกแวดวงของสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระบบราชการและการเมือง ด้วยเหตุนี้เอง จึงเกิดมีการประเมินการสอน การตรวจสอบทางการแพทย์ การตรวจสอบผู้บริหาร การตรวจสอบข้อมูล การตรวจสอบหลักฐาน ฯลฯ การตรวจสอบหรือการประเมินคุณภาพ กลายมาเป็น “คำหลัก” (keyword) ที่ผ่องถ่ายความหมายดั้งเดิมมาสู่สังคมใหม่และบริบทใหม่ ในมหาวิทยาลัย ระบบประเมินคุณภาพหรือการตรวจสอบ มาพร้อมกับความหมายแฝงเกี่ยวกับการเปิดเผยผลงานต่อสาธารณะ ความโปร่งใส และการพิจารณาผลงาน เป็นต้น

การยักย้ายถ่ายโอนเอาคำว่า “ระบบตรวจสอบ” (ในภาษาของการประเมินคุณภาพ) จากโลกของการเงินการบัญชีการธนาคาร มาสู่โลกของความรู้และมหาวิทยาลัย ไม่เพียงแต่ทำให้เกิดการนิยามความหมายของ “มหาวิทยาลัย” ใหม่ในฐานะเป็นองค์กรการเงิน หรือองค์กรที่งกเงินเท่านั้น หากแต่ระบบตรวจสอบ ยังมีนัยของวิธีคิดใหม่เกี่ยวกับการบริหารจัดการภายในมหาวิทยาลัยอีกด้วย

การยักย้ายถ่ายโอนความหมายดังกล่าว ยังเป็นการนิยามความหมายใหม่ให้กับบุคลากรของมหาวิทยาลัย ในฐานะเป็นฐานทรัพยากรที่จำต้องได้รับการประเมินผลิตภาพและประสิทธิภาพอย่างต่อเนื่องเพื่อให้มีคุณภาพเพิ่มขึ้น ระบบการประเมินคุณภาพหรือการตรวจสอบจึงกลายมาเป็นพาหะของการเปลี่ยนวิธีคิดที่บุคลากรหรืออาจารย์ในมหาวิทยาลัยสัมพันธ์กับสถานที่ ประชาชน นักศึกษา เพื่อนร่วมงานและผู้บริหาร เป็นที่น่าสังเกตว่าการนำเอาระบบการประเมินคุณภาพมาใช้ในมหาวิทยาลัยและระบบราชการโดยทั่วไปนั้น มักจะเน้นในเรื่องของ ความเป็นอิสระในการประเมินตนเองขององค์กรและผู้ปฏิบัติงาน แบบประเมินผลงานของอาจารย์ใช้คำว่า “แบบข้อตกลงร่วมก่อนการปฏิบัติงาน” ซึ่งดูแล้วคล้ายกับว่าผู้ปฏิบัติงานเองสามารถกำหนดขอบเขตและเนื้อหาของ “งาน” ที่ตนทำได้อย่างอิสระ เพื่อให้ผู้ปฏิบัติงานแต่ละคนสามารถทำงานที่ตนถนัดได้อย่างเต็มที่ และได้รับการประเมินบนพื้นฐานของข้อตกลงที่ตนเองได้ทำไว้ก่อนหน้านั้น ในแง่นี้ ดูเหมือนว่าระบบการประเมินคุณภาพนั้นเปิดกว้าง สร้างการมีส่วนร่วมและไม่น่าจะมีใครโต้แย้งหรือปฏิเสธได้ ทั้งๆที่โดยเนื้อแท้ความจริงแล้ว คำต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการตรวจสอบ ประเมิน ประสิทธิภาพ คุณภาพ คุ้มค่า ล้วนแล้วแต่ปิดบังซ่อนเร้นความสัมพันธ์เชิงอำนาจและนัยแห่งการลงโทษเอาไว้ภายใต้ภาษาใหม่ของการบริหารจัดการ

อำนาจที่ซ่อนเร้น ย่อมเป็นอำนาจที่มีประสิทธิภาพ เพราะเมื่อใดที่ผู้คนที่ตกอยู่ภายใต้อำนาจ ไม่สำนึกรู้สึกตัวว่าตนเองกำลังถูกกระทำ เทคนิควิทยาแห่งอำนาจนั้นย่อมได้ผล การดึงเอาความสัมพันธ์เชิงอำนาจ มาพูดใหม่ด้วยภาษาของการเงินและการบริหารจัดการ จึงทำให้ดูเหมือนว่าการประเมินคุณภาพนั้นเป็นกลาง เปิดกว้างและเป็นไปเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและคุณภาพอย่างแท้จริง

การขุดหลุมฝังตนเองในสุสานทางปัญญา

ระบบประกันคุณภาพภายใต้แนวคิดของลัทธิเสรีนิยมใหม่ กำลังปรับเปลี่ยนมหาวิทยาลัยให้กลายเป็นโรงเรียนฝึกอาชีพ ประสิทธิภาพในการทำงานถูกชี้วัดเชิงปริมาณอย่างมักง่าย และตายตัวเหมือนกันไปหมดในทุกสาขาวิชาซึ่งขัดกับความเป็นจริง ในขณะเดียวกัน ระบบตรวจสอบและประเมินคุณภาพได้ทำลายวัฒนธรรมแห่งการวิพากษ์วิจารณ์ และสร้างวัฒนธรรมของการยืนกุมเป้าน้อมรับคำสั่งจากเบื้องบนอย่างเชื่องเชื่อง ในขณะที่บรรยากาศแห่งการทำงานเต็มไปด้วยความหวาดผวาและการจับผิด ระบบตรวจสอบการทำงานเน้นรูปแบบ ตามแบบฟอร์มที่กำหนดอย่างตายตัวมากว่าจะเน้นที่เนื้อหา และ “ศักยภาพ” ในการผลิตความรู้เพื่อตอบสนองต่อสังคมโดยรวม ผู้ที่ไม่ผ่านการประเมินตามระบบตรวจสอบ หรือท้าทายต่อผู้บังคับบัญชาจะถูกเพ่งเล็ง จ้องจับผิด และคาดโทษ Association of University Teachers (AUT) หรือสมาคมอาจารย์มหาวิทยาลัยในอังกฤษถึงกับทำจดหมายเปิดผนึกถึงรัฐบาลโดยกล่าวว่า “ระบบการตรวจสอบคุณภาพที่ถูกสร้างขึ้นนั้น เป็นการเพียงการเชื้อเชิญ (แกมบังคับ) ให้อาจารย์มหาวิทยาลัยน้อมรับคำสั่งของผู้บริหาร” แต่กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไปเสียแล้ว ช่วงเวลากว่าสิบปีนับจากทศวรรษที่ 1980 อาจารย์มหาวิทยาลัยในอังกฤษเริ่มพบว่าตนเองกำลังเผชิญหน้าอยู่กับ “สำนึกของการปกครอง” (governmentality) แบบใหม่ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของความพยายามของรัฐ ในการจัดระเบียบและสร้างมาตรฐานในการควบคุมเชิงศีลธรรมอย่างเข้มงวดตายตัวเพียงชุดเดียว ท่ามกลางความหลากหลายของแนวคิด วัฒนธรรม สาขาวิชา และกลุ่มชนต่างๆที่ทำงานอยู่ในมหาวิทยาลัย สำนึกของความเป็นครูและพันธะทางสังคมกำลังแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

ยิ่งไปกว่านั้น ท่ามกลางบรรยากาศของการแข่งขันกันแย่งชิงลูกค้ากับสถาบันการศึกษาอื่นๆ มหาวิทยาลัยแต่ละแห่งถูกกดดันให้เร่งขยายหลักสูตร เพิ่มจำนวนนักศึกษาที่รับเข้า ขยายขนาดของห้องเรียน เพิ่มภาระการสอนของอาจารย์และเพิ่มประสิทธิภาพในการแข่งขันให้สูงขึ้น ในขณะเดียวกัน การวิพากษ์วิจารณ์ผู้บริหารมหาวิทยาลัยกลายเป็นการกระทำของ “ขาประจำ” ที่มิอาจยอมรับได้ ศาสตราจารย์ทางการแพทย์ท่านหนึ่ง ตีพิมพ์บทความเรื่อง “การเรืองอำนาจขึ้นของลัทธิสตาลินในระบบสาธารณสุขแห่งชาติ” ในวารสาร British Medical Journal โดยเสนอว่าระบบสาธารณสุขแห่งชาติ ได้กลายมาเป็นองค์กรเผด็จการที่ทำให้คนทำงานในระบบต่างหวาดผวาไม่กล้าพูดความจริง” และในขณะเดียวกัน บทความเดียวกันนั้น ก็วิพากษ์วิจารณ์ระบบการเรียนการสอนของคณะแพทย์ศาสตร์ในมหาวิทยาลัยของตนว่ามีความเข้มข้นของหลักสูตรลดน้อยลงไป ผลปรากฎว่าอาจารย์ท่านนั้น ถูกผู้บริหารมหาวิทยาลัยยื่นจดหมายคาดโทษในฐานะที่ทำให้ “สถาบัน” เสื่อมเสียชื่อเสียง กฎข้อแรกของระบบตรวจสอบคุณภาพมีอยู่ว่า ห้ามมิให้บุคลากรคนใดบังอาจก้าวล่วงไปกล่าวว่า มาตรฐานของการทำงานหรือการเรียนการสอนในสถาบันของตนกำลังตกต่ำลง เพราะการกล่าวเช่นนั้นย่อมหมายถึงการยอมรับความล้มเหลว และในระบบของการแข่งขันเพื่อให้ได้มาซึ่งงบประมาณที่มีอยู่จำกัด ความล้มเหลวย่อมต้องถูกลงโทษด้วยการตัดงบประมาณในขณะที่ความสำเร็จได้รับรางวัลโดยการเพิ่มงบประมาณ

ระบบประกันคุณภาพ ยังทำให้มหาวิทยาลัยเริ่มแยกส่วนการทำงานออกจากกันมากยิ่งขึ้น งานสอน งานวิจัยและการบริหารจัดการ กลายเป็นงานคนละประเภทและถูกประเมินด้วยเกณฑ์ที่แตกต่างกัน อาจารย์มหาวิทยาลัยเริ่มตกอยู่ภายใต้แนวคิดที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับวิชาชีพของตนเอง ระหว่างการเป็น “นักวิชาการ” ที่มีเสรีภาพในการทำงาน กับตัวแบบใหม่ของการเป็น “พนักงาน” มหาวิทยาลัยที่เน้นการแข่งขันและการเพิ่มประสิทธิภาพเชิงปริมาณ AUT ทำการสำรวจภาระงานของอาจารย์มหาวิทยาลัยในอังกฤษทั้งสิ้น 2,670 คนในปี 1994 และพบว่า ชั่วโมงการทำงานต่อสัปดาห์ของอาจารย์โดยเฉลี่ยคิดเป็น 53.5 ชั่วโมง ซึ่งหมายความว่าอาจารย์มหาวิทยาลัยทำงานมากกว่ากรรมกรซึ่งทำงานเฉลี่ยสัปดาห์ละ 40 ชั่วโมงเท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น เวลาทำงานส่วนใหญ่ของอาจารย์กลับใช้ไปในการบริหารจัดการ การกรอกแบบฟอร์มและการประชุม ซึ่งคิดเป็นเวลาทั้งสิ้นสัปดาห์ละ 18 ชั่วโมง ในขณะที่เวลาของการทำวิจัยลดลงเหลือสัปดาห์ละ 7 ชั่วโมง การสำรวจของ AUT ยังพบว่า อาจารย์กว่าสองในสาม เริ่มมีความเครียดกับงานเพิ่มมากขึ้น ความพึงพอใจกับชีวิตการทำงาน ความสนุกกับการสอนหนังสือ การเขียนหนังสือและการทำวิจัย ลดลงอย่างน่าตกใจ

การแทรกตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วของลัทธิเสรีนิยมใหม่ในสังคมไทย ซึ่งเห็นได้อย่างชัดเจนในความพยายามที่จะแปรรูปรัฐวิสาหกิจทั้งหมดเข้าสู่ตลาดหุ้นและภาคธุรกิจเอกชน การถีบมหาวิทยาลัยและหน่วยงานอีกหลายประเภทออกนอกระบบ เพื่อให้เกิดการแข่งขัน การบ้าเห่อระบบ ISO รวมทั้งการสร้างระบบประกันคุณภาพเพื่อเพิ่มความโปร่งใส ประสิทธิภาพในการทำงานและการแข่งขันให้สูงขึ้น ทั้งหมดเหล่านี้กำลังจะปรับเปลี่ยนให้มหาวิทยาลัยไทย ซึ่งมีความอ่อนแอในทำงานเพื่อรับใช้สังคมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เปลี่ยนทิศทางไปสู่การเป็นโรงฝึกอาชีพ แหล่งรวมของหลักสูตรฟอกคน การแข่งขันกันเพื่อแย่งชิงลูกค้า มากยิ่งขึ้น โดยอ้างหลักการของความคุ้มค่าในการบริหารจัดการงบประมาณและพันธะทางสังคมต่อผู้เสียภาษีเป็นสำคัญ

คงไม่มีครูบาอาจารย์ท่านใดปฏิเสธพันธะทางสังคม หากแต่การนำเอา “เงิน” หรือ งบประมาณมาเป็นหัวใจของการตรวจสอบและประเมินคุณภาพ เป็นเทคนิควิทยาแห่งอำนาจที่มุ่งกดบังคับ “นักวิชาการ” ให้คล้อยตาม และกลายเป็นพนักงานที่เชื่องเชื่อ และเป็นแนวคิดที่มาจากลัทธิเสรีนิยมใหม่ที่เคยใช้ได้ผลมาแล้วในการแปรสภาพมหาวิทยาลัยชั้นนำในอังกฤษ ให้กลายมาเป็นสถาบันสอนภาษาตามซอกมุมต่างๆของโลก ภาษาของการตรวจสอบบัญชี การใช้งบประมาณอย่างคุ้มค่า ประสิทธิภาพและคุณภาพ เป็นเพียงตัวเบิกนำเพื่อยึดครอง ครอบงำ บงการ กำหนดขอบเขตหน้าที่และพันธะทางสังคมของมหาวิทยาลัยด้วยมาตรฐานเดี่ยวอย่างตายตัว ในขณะ เดียวกัน อิสรภาพทางวิชาการ วัฒนธรรมแห่งการวิพากษ์วิจารณ์ หน้าที่ในการเป็นสำนึกให้กับสังคม การตรวจสอบการทำงานของรัฐบาล การรักษาผลประโยชน์ของสังคมโดยรวม และการเป็นกระบอกเสียงให้กับคนชายขอบที่ไร้เสียง ไร้สิทธิ กำลังถดถอยลงไปทุกวัน การทำงานวิจัยเริ่มมีความหมายที่แคบลงกลายเป็นเพียงการทำงานเพื่อให้ภาคธุรกิจเอกชนนำไปใช้ประโยชน์ หรือการสร้างมูลค่าเพิ่มที่สามารถวัดได้ด้วยเงิน ความรู้กำลังถูกลดค่าลงเป็นเพียงปริญญาบัตรสำหรับให้คนมีเงินมาซื้อไปเป็นใบเบิกทางในสงครามแย่งชิงการงานและการเลื่อนตำแหน่ง การแสวงหาความรู้เกี่ยวกับความจริง ความดี ความงาม ความเป็นมนุษย์ การตั้งคำถามกับความเป็นไปของสังคม การแสวงหาทางเลือกใหม่ๆให้กับสังคม กำลังเสื่อมสลายลงไปอย่างรวดเร็ว มหาวิทยาลัยกำลังจะแปรสภาพมาเป็นสุสานแห่งปัญญา ที่ซึ่งพนักงานมหาวิทยาลัยทำงานตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายไปวันๆอย่างเชื่องเชื่อ กรอบของการทำงาน ภาระงานและประสิทธิภาพในการทำงานถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจน ทุกคนทำงานหนักขึ้นเพื่อให้ได้ค่าตอบแทนสูงขึ้นและได้งบประมาณมากขึ้น ไม่มีเวลาหยุดคิด วิพากษ์ตนเอง และสำรวจตรวจสอบเรื่องไร้สาระอย่างเช่นพันธะรับผิดชอบที่มหาวิทยาลัยเคยมีต่อสังคม

Yos Santasombat, Ph.D. <santasombat@yahoo.com>
Professor of Anthropology,
Chair of Ph.D. Program in Social Sciences, Chiang mai University.
And Senior Research Scholar, Thailand Research Fund.

เอกสารอ่านประกอบวิชา ร. 406

2010-01-04T21:54:00.001+07:00

เอกสารอ่านประกอบวิชา ร. 406: สัมมนาสตรีกับการเมือง (การเมืองของเพศสภาพและเพศวิถี Politics of Gender and Sexuality)
ของ รศ.ดร. ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์ ภาค1/2549

Sex/Gender/Sexuality and 'Sex Debate' in Feminism
1. Ann Oakley, "Sexuality" in Feminism and Sexuality: A Reader
2. Diane Richardson, "Sexuality and Feminism"
3. ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, "ไทยศึกษากับออิตถีศาสตร์พินิจ"
4. ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, "ภาษาเพศ: อำนาจ เรื่องทางเพศ กับพหุนิยมทางจริยศาสตร์"

Radical Feminism and Personal Politics
1. Shulamith Firestone, "The Dialectic of Sex"
2. Catherine Mackinnon, "Sexuality, Pornography and Method: Pleasure under Patriarchy"
3. Stevi Jackson and Sue Scott, "Sexual Skirmishes and Feminist Factions," in Feminism and Sexuality: A Reader

Legitimate Sex and Politics of Sexuality
1. Gayle Rubin, "Thinking Sex"
2. Judith Walkowitz, "The Politics of Prostitution," in Feminism and Sexuality: A Reader
3. Linda LeMoncheck, Loose Women, Lecherous Men: A Feminist Philosophy of Sex

Ideal Body/ Beauty/ Bodily Pleasure
1. Sharlen Hesse-Biber, Am I Thin Enough Yet?: The Cult of Thinness and the Commercialization of Identity
2. Susan Bordo, "The Body and the Reproduction of FemininityW in Unbearable Weight
3. Sandra Lee Bartky, "Foucault, Femininity, and the Modernization of Patriarchal Power"

Romantic Love/ Marriage/ Monogamy
1. Elaine Hoffman Baruch, Women, Love and Power
2. Meredith F. Small, What's Love Got to Do with It?
3. E.J. Graff, What is Marriage For?

Sexual Fantasy and Censorship
1. Brian Mcnair, Mediated Sex: Pornography and Postmodern Culture
2. Elizabeth Cowie, "Pornography and Fantasy: Psychoanalytic Perspectives"

Sex for Sale: Prostitution and Sex Work
1. Maggie O'Neill, Prostitution and Feminism, Ch 1, 5
2. Martha Nussbaum, "Whether from Reason or Prejudice: Taking Money for Bodily Services"

Gender Identity/ Sexual Identity
1. Judith Lorber, "Embattled Terrain: Gender and Sexuality"
2. Adrienne Rich, "Compulsory Heterosexuality and Lesbian Existence," in Feminism and Sexuality: A Reader
3. Diane Richardson, "Constructing Lesbian Sexualities," in Feminism and Sexuality: A Reader
4. Elizabeth Weed and Naomi Shcor, Feminism Meets Queer Theory

Pornography หนังสือต้องห้าม

2010-01-04T18:07:00.001+07:00

ในบทความนี้จะขอใช้คำว่า “Pornography” ทั้งหมด เนื่องจากนิยามของคำว่า “สื่อลามกอนาจาร” ในภาษาไทยมีความหมายรวมไปถึง “Obscenity” และ “Nude” รวมทั้งสิ่งที่อุจาดหรือลามกอนาจารของเอเชียนั้น คือการกระทำของบุคคลในพื้นที่ซึ่งไม่เหมาะสมหรือต้องห้าม ไม่ใช่คุณลักษณะอย่างหนึ่งอย่างใดที่ติดกับภาพ, เสียง, หรือวัสดุอุปกรณ์ใดๆ (อ่านเพิ่มเติมที่ นิธิ เอียวศรีวงศ์, 2548 หน้า 30)

อันตรายจาก Pornography

Pornography นั้นมาจากภาษากรีกโบราณว่า Porne แปลว่า โสเภณี และ Graphos แปลว่า งานเขียน ดังนั้นPornography จึงหมายถึง งานเขียนที่พูดถึงโสเภณี หากแต่คำว่า Pornography ในความหมายเกี่ยวกับกิจกรรมทางเพศเกิดขึ้นอย่างเป็นทางการในช่วงค.ศ. 1530 จากผลงาน Postures ของ Pietro Aretino จิตรกรชาวอิตาลีผู้แต่งกลอน วาดภาพ และแกะสลักเรื่องราวเกี่ยวกับกิจกรรมทางเพศอย่างเปิดเผย ต่อมาพัฒนาการทางด้านการพิมพ์ การถ่ายภาพ ตลอดจนการผลิตภาพยนตร์ จึงทำให้สื่อที่นำเสนอเรื่องราวกิจกรรมทางเพศมีความละเอียดซับซ้อนและสมจริงมากยิ่งขึ้น[1] จนขยายตัวเป็นอุตสาหกรรมและธุรกิจทางเพศที่มีผลประโยชน์และผู้เกี่ยวข้องจำนวนมาก

การมอง Pornography เป็นภัย เกิดจากทัศนะที่ว่าเรื่องเพศนั้นเป็นเรื่องสกปรกและอันตราย[2] เพศเป็นสิ่งชั่วร้าย (Original Sin) เพศเป็นสิ่งที่ทำให้อดัม (Adam) และอีฟ (Eve) ถูกพระผู้เป็นเจ้า ขับไล่ออกจากสวนอีเดน[3] เนื่องจากผู้หญิงได้ชักชวนให้ผู้ชายทำบาป เพราะความสวยของเธอ ผู้ชายจึงเปรียบเสมือนลูกแกะที่บริสุทธิ์แต่ต้องแปดเปื้อนด้วยน้ำมือของผู้หญิง ผู้หญิงสวยนั้นแท้จริงแล้วคือปีศาจ ความเป็นเพศหญิงจึงมีอำนาจในการหลอกลวง ความสวยงามของผู้หญิงเป็นต้นตอแห่งความชั่วร้าย สิ่งนี้เป็นสภาวะที่อดัมต้องเผชิญหน้ากับความสวยงามของอีฟที่เกิดขึ้นจากฝีมือของปีศาจ เมื่อความงามเป็นสิ่งที่มนุษย์ต้องเผชิญ[4] หนทางแก้ไขก็คือการใส่เสื้อผ้าจึงมีไว้ปกปิดร่างกายที่แสนชั่วร้ายของมนุษย์ไม่ให้ออกมาสู่สายตาของผู้คน[5] โดยเฉพาะการควบคุมการแต่งกายของผู้หญิงให้ใส่ผ้าคลุมหรือคลุมทุกส่วนของร่างกายผู้หญิง เพราะแม้กระทั่งเท้าของผู้หญิงก็สามารถก่อให้เกิดความต้องการทางเพศขึ้นมาได้ ทำให้การเปิดเท้าจึงเท่ากับเป็นการเปิดอวัยวะเพศให้ผู้อื่นเห็นนั่นเอง[6]

กิจกรรมทางเพศที่เป็นบาปในสายตาของศาสนจักรมีสามระดับ ได้แก่ เพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงานและการข่มขืนเป็นบาปที่รุนแรงน้อยที่สุด เนื่องจากการกระทำดังกล่าวยังสามารถก่อให้เกิดการมีบุตรในที่สุด ความผิดระดับที่สอง คือ การคบชู้ในกลุ่มคนที่แต่งงานแล้ว และเพศสัมพันธ์ในหมู่เครือญาติ ความผิดที่ร้ายแรงที่สุด คือ กิจกรรมทางเพศที่ไม่ก่อให้เกิดการสืบพันธุ์ เป็น “บาปที่ขัดต่อธรรมชาติ” ประกอบด้วย การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง การรักร่วมเพศ และการร่วมเพศกับสัตว์ การกระทำเหล่านี้ล้วนแต่เป็นการต่อต้านพระเจ้า[7]

ขณะเดียวกัน การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองไม่เพียงแต่เป็นการทำบาปที่ขัดต่อธรรมชาติที่กระทำต่อตนเองเท่านั้น แต่ยังเป็นบาปที่กระทำต่อผู้อื่นด้วย เพราะในขณะที่กำลังสำเร็จความใคร่อยู่นั้น ผู้กระทำก็จะจินตนาการว่าได้ไปร่วมเพศกับบุคคลอื่นๆ การจินตนาการว่าได้ร่วมเพศกับผู้อื่นนั้นเท่ากับเป็นการทำบาปด้วยการเป็นชู้กับผู้อื่นในทางจินตนาการ การกระทำดังกล่าวเป็นการทำให้ผู้อื่นสูญเสียพรหมจรรย์[8] ดังเช่น มาตรฐานของคริสต์ศาสนาในยุคกลาง ผู้หญิงที่บริสุทธิ์นั้นไม่ใช่เพียงแค่ผู้หญิงที่ไม่เคยร่วมเพศกับใคร แต่ผู้หญิงคนนั้นต้องไม่คิดและอยากที่จะร่วมเพศกับใคร รวมทั้งไม่เป็นที่ปรารถนาทางเพศของใครด้วย[9] ดังนั้น ไม่ว่าพฤติกรรมใดที่นำไปสู่การเกิดพฤติกรรมทางเพศที่ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายเพื่อการมีลูกเพียงอย่างเดียวแล้วย่อมเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง[10] หากแต่ Pornography กลับเป็นสื่อที่เต็มไปด้วยการเปลือยกาย การแสวงหาความสุขทางเพศ และกิจกรรมทางเพศที่ไม่ได้นำไปสู่การมีลูกนั้น Pornography จึงเป็นสิ่งที่ชั่วร้ายและอันตรายอย่างยิ่ง

ในสายตาของพวกสตรีนิยม Pornography มิได้หมายความถึงสื่อที่แสดงให้เห็นถึงอวัยวะเพศหญิง หรือการร่วมเพศตามที่เข้าใจกันโดยทั่วไปแต่ประการใด หากแต่หมายถึงการทำลายสถานภาพและเกียรติภูมิของผู้หญิงที่ถูกลดระดับให้กลายเป็นแค่วัตถุที่พร้อมจะตอบสนองความรุนแรงที่ปรากฏออกมาในรูปแบบต่างๆ[11] ดังเช่น ภาพของนิตยสาร Hustler ในค.ศ.1977 ที่แสดงให้เห็นผู้หญิงที่ถูกจับใส่ลงไปในที่บดเนื้อ เหลือแต่สองขาโผล่ออกมา การแสดงออกในลักษณะดังกล่าวนี้ก็ถือว่าเป็น Pornography ที่จะนำไปสู่การกระตุ้นทางเพศได้[12]

Pornography คือภาพของผู้หญิงในรูปแบบที่ผู้ชายต้องการเห็น[13] ในฐานะวัตถุทางเพศ เพื่อกระตุ้นความต้องการของผู้ชาย[14] สะท้อนเจตคติและความปรารถนาของผู้ชายที่มีต่อเรื่องเพศ[15] เป็นการกดขี่ทั้งระดับการเมืองและปัจเจก[16] รวมทั้งผลิตซ้ำโครงสร้างอำนาจทางเพศสภาพแบบชายเป็นใหญ่ หรือปิตาธิปไตย และเรียกสิ่งนั้นว่า “ความเป็นจริง” (The truth about sex)[17] เช่นเดียวกับที่ Andrea Dworkin เรียกสื่อลามกว่าเป็น “การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ผู้หญิง” (Genocide against women)[18]

ผู้ชายที่บริโภค Pornography นั้นไม่ได้คิดเป็นเพียงแค่การจินตนาการเท่านั้น หากแต่นำไปสู่การปฏิบัติต่อผู้หญิงในโลกแห่งความเป็นจริงให้เหมือนผู้หญิงที่อยู่ใน Pornography[19] เช่น การใช้ความรุนแรงในรูปแบบต่างๆ การข่มขืน ตลอดจนความรู้ความเข้าใจว่าเพศสัมพันธ์ คือ การถึงจุดสุดยอดของผู้ชายในตัวของผู้หญิงที่ตกเป็นเบี้ยล่าง[20] ดังนั้น ภาพของผู้หญิงที่ปรากฏในสื่อลามกจึงถูกมองว่าเป็นเหยื่อของการกดขี่ เพราะเหตุผลทางเศรษฐกิจและการหลอกลวง โดยผู้หญิงจะไม่สมัครใจที่จะทำเช่นนั้นเอง[21]

ความเข้าใจว่าการข่มขืนเกิดจากสิ่งเร้าที่กระตุ้นความต้องการทางเพศของผู้ชาย ทำให้การควบคุมสื่อลามกเป็นเรื่องสำคัญ[22] เพราะสื่อเหล่านี้สร้างภาพผู้หญิงให้เป็นวัตถุทางเพศ[23] พวกสตรีนิยมจึงเห็นว่าสื่อลามกเป็นภาคทฤษฎี ส่วนการข่มขืนนั้นเป็นการปฏิบัติ[24] ดังเช่น Susan Brownmiller สรุปมายาคติในสังคมตะวันตกที่มีอิทธิพลต่อการข่มขืนไว้ว่า “ผู้หญิงทุกคนต้องการหรือมีความใฝ่ฝันที่จะถูกข่มขืน ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะถูกข่มขืนได้ ถ้าผู้หญิงไม่ร่วมมือ ผู้หญิงเป็นฝ่ายที่ทำให้เกิดการข่มขืน”[25]

การข่มขืน แม้เป็นประสบการณ์เพียงครั้งเดียว แต่เหตุการณ์ครั้งเดียวนี้ได้รื้อทำลายพื้นฐานชีวิตของผู้หญิงที่ผ่านเหตุการณ์นั้นไปทั้งชีวิต บาดแผลทางจิตใจได้เปลี่ยนแปลงบุคลิกภาพ เปลี่ยนทัศนะในการมองโลก เปลี่ยนการรับรู้เพศชาย และเปลี่ยนแปลงอารมณ์ความรู้สึกทางเพศของผู้หญิงคนนั้นทั้งหมด[26] ผู้ชายใช้การข่มขืนเป็นเครื่องมือในการแสดงความมีอำนาจ กดขี่ และควบคุมผู้หญิง ด้วยการให้บทเรียนสั่งสอนให้ผู้หญิงรู้ว่า ถ้าผู้หญิงหัวแข็งไม่ก้มหัวให้ จะต้องถูกปราบแบบ “เหยื่อ”[27] การข่มขืนไม่ได้เกิดจาก “ปีศาจร้ายที่แฝงร่างอยู่ในตัวผู้ชายแต่ละคน” หากแต่เป็นเพราะ “ปีศาจร้ายของระบบที่ให้อำนาจชายเหนือหญิง” ที่แฝงอยู่ในโครงสร้างสังคม และปีศาจร้ายนี้พร้อมที่จะเข้าสิงร่างชายทุกคนไม่ว่าจะสูงต่ำดำขาว มีอาชีพ อายุ หรือชั้นวรรณะใดก็ตาม หรือไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือคนชั่ว ผู้ชายทุกคนมีโอกาสที่จะถูกผีสิงและข่มขืนผู้หญิงทุกคนไม่ว่าจะเป็นคนแปลกหน้าหรือคนคุ้นเคย และไม่ว่าจะในกาลหรือเทศะใดก็ตาม[28]

ขณะเดียวกัน การข่มขืนคือการโจรกรรมขนาดใหญ่ เพราะถ้าข่มขืนผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานเท่ากับว่าเป็นการขโมยพรหมจรรย์ซึ่งเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตไป หรือการข่มขืนผู้หญิงที่แต่งงานมีครอบครัวแล้ว การข่มขืนนั้นคือการขโมยสิทธิผูกขาดในการมีเพศสัมพันธ์กับเธอของสามีไปด้วยเช่นกัน[29] ซึ่งทำให้เกิดผลกระทบต่อจิตใจและการให้คุณค่าต่อตัวเองของผู้หญิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมที่ให้ความสำคัญกับความเป็นผู้หญิงที่ดีในความหมายของการระมัดระวังหรือหลีกเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์กับผู้ชายที่ไม่ใช่สามี ผู้หญิงที่ถูกข่มขืนจึงถูกมองและมองตนเองว่าแปดเปื้อน มีราคี มีคุณค่าต่ำลง นอกจากนี้สิทธิในการเลือกว่าจะมีหรือไม่มีความสัมพันธ์ทางเพศกับใคร และการเชื่อมโยงความรักกับการมีความสัมพันธ์ทางเพศ ซึ่งเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความคิดความเชื่อของผู้หญิงส่วนใหญ่ ยังถูกสั่นคลอนทำลายไปเพราะการถูกบีบบังคับให้ร่วมเพศด้วย[30]

ทัศนะดังกล่าวนี้จึงทำให้พวกสตรีนิยมต่อต้าน Pornography และพวกกามวิตถาร เพราะกิจกรรมต่างๆ เหล่านี้เป็นเรื่องของผู้ชาย นอกจากนั้นเสรีภาพทางเพศที่ทำให้กิจรรมต่างๆ เหล่านี้งอกงามขึ้นล้วนแต่เป็นส่วนขยายของการได้เปรียบ หรือการมีอภิสิทธิ์ของผู้ชาย ขณะเดียวกัน ความคิดเห็นต่างๆ ในการต่อต้าน Pornography เหล่านี้จึงเท่ากับเป็นการส่งเสริมการมีศีลธรรมทางเพศแบบอนุรักษ์นิยมของคริสตศาสนาด้วยเช่นกัน[31]

Pornography และการขัดขืน

Pornography คือการแบ่งแยกเหยียดหยามและการใช้อำนาจ แสดงลักษณะมั่วสุม ไร้ระเบียบ ผิดที่ผิดทาง แสวงหาความสำราญทางเพศที่มีนอกเหนือจากสถาบันครอบครัว[32] โดยเนื้อหาของสื่อลามกที่ถูกมองว่าแปลกหรือไม่ปกตินั้น อาจจะเป็นรูปแบบหนึ่งของความพยายามจะต่อสู้กับการจำกัดรูปแบบ และการแสดงออกเกี่ยวกับความพึงพอใจทางเพศของคนในสังคม ระบบความเชื่อ ความหมายเรื่องเพศที่ถูกควบคุมและจำกัดปริมาณ และรูปแบบของพฤติกรรมทางเพศของผู้คนในสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงเท่านั้น แต่รูปแบบที่จำกัดนี้ไม่ครอบคลุมรสนิยมและความต้องการของคนจำนวนมาก[33]

สิ่งที่ปรากฏใน Pornography จึงอาจจะเป็นเพียงจินตนาการของคนในรูปแบบที่อยากทำ แต่ไม่สามารถทำได้ในชีวิตจริง และทำให้เส้นแบ่งเขตแดนของเพศสภาพและกฎเกณฑ์ทั้งหลายลางเลือนไป[34] เช่นเดียวกับในช่วงทศวรรษที่ 1960 การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองกลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของการปลดปล่อย ความเป็นเอกเทศของบุคคล[35] จากบรรทัดฐานของศาสนจักรและการแพทย์ที่นิยามโรคว่า “อาการบ้าที่เกิดจากการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง” (Masturbatory Insanity) ตามนักจิตวิทยาชาวอังกฤษ Henry Maudsley ที่เกิดขึ้นในค.ศ.1868 เรื่อยมา จนกระทั่งในช่วงทศวรรษที่ 1920 วงการแพทย์ตะวันตกจึงยอมรับว่าการสำเร็จความใคร่ไม่ได้เป็นอาการผิดปกติแต่อย่างใด[36]

Pornography จึงเป็นทางออกด้านหนึ่งของผู้หญิงจากการเปลี่ยนสถานะ “ผู้ขาย” หรือเป็น “วัตถุทางเพศ” มาเป็น “ผู้ซื้อ” และ “ผู้กระทำ” ในธุรกิจทางเพศ[37] โดยเฉพาะอย่างยิ่งการบริโภค Pornography สำหรับผู้หญิง หรืออุปกรณ์เพิ่มความสนุกสนานทางเพศ (Sex Toy) ทำให้หลุดพ้นและเป็นอิสระจากความสัมพันธ์กับผู้ชายเพียงอย่างเดียว หรือทำให้ผู้ชายเป็นทาสของผู้หญิงใน Pornography ประเภทซาดิสต์-มาโซคิสต์[38] ขณะเดียวกันก็ทำให้สิ่งพิมพ์และอุปกรณ์ต่างๆ ก้าวพ้นจากสิ่งลามกอนาจารกลายเป็นเรื่องของสุนทรียะ[39] โดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาพศิลปะนั้น เป็นการนำเสนอสิ่งที่มากกว่าเนื้อหนังมังสา เพราะร่างกายนั้นไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า[40] และร่างกายนั้นไม่มีความต้องการทางเพศ[41]

Pornography จึงอาจจะเป็นเครื่องมืออย่างหนึ่งในการปลดปล่อยจินตนาการของมนุษย์ให้อิสระเสรีจากกฎเกณฑ์ต่างๆ ในชีวิตจริง รวมทั้งการเชื่อมโยง Pornography เข้ากับความรุนแรงหรือการข่มขืนนั้น ยังเป็นประเด็นที่โต้เถียงกันอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสังคมไทย[42] ในเรื่องการผลิตซ้ำเรื่องความรุนแรงผ่านสื่ออื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นนวนิยาย หรือละครโทรทัศน์ที่ล้วนแต่มีความรุนแรงเชิงโครงสร้างที่ทำให้เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องปกติเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ในสังคม เช่น การข่มขืนนางเอกของพระเอก ภายหลังนางเอกก็กลับมาตกหลุมรักคนที่ข่มขืนตนเอง ซึ่งเป็นการสร้างความชอบธรรมให้กับการข่มขืนไปโดยปริยาย ตรงข้ามกับนางร้ายที่จะถูกใครก็ได้สักคนข่มขืน การข่มขืนนี้จึงเป็นการลงโทษทางสังคมทางสัญลักษณ์แก่ผู้หญิงชั่ว[43]

การควบคุม Pornography

การหาความสัมพันธ์ระหว่าง Pornography และการกระทำที่รุนแรงทางเพศนั้น เป็นสิ่งที่มีการถกเถียงกันอย่างมากเช่นเดียวกับประเด็นอื่นที่ยังไม่สามารถจะหาข้อยุติได้[44] เรื่องเพศกลายเป็นปัญหาสำคัญของรัฐชาติ เพราะเรื่องเพศสัมพันธ์ไม่ได้มีเพียงแต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับการเกิดและการตายเท่านั้น แต่ยังเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับเรื่องของศีลธรรมอันเป็นองค์ประกอบสำคัญของการเป็นประชากรที่มีคุณภาพ[45]

ขณะเดียวกัน การเสนอแนวทางการแก้ไขปัญหา Pornography ด้วยการออกกฎหมายควบคุมเพื่อเป็นการส่งเสริมคุณภาพ ความสุข ความเจริญ ตลอดจนวัฒนธรรมอันดีงามของสังคมจึงเป็นการแก้ปัญหาที่ไม่ถูกต้อง[46] การควบคุม Pornography และเนื้อหาประเภทนี้จึงเป็นการบังคับให้คนอยู่ในร่องในรอยเรื่องเพศ โดยจำกัดความต้องการและรูปแบบความพึงพอใจของคนซึ่งแตกต่างหลากหลาย และเป็นการควบคุมแม้กระทั่งจินตนาการของมนุษย์[47] ทั้งนี้การอ้างถึงความจำเป็นในการควบคุมสื่อต่างๆ เหล่านี้นั้นย่อมจะส่งผลไปถึงปัญหาของการควบคุมสื่อทางการเมืองตลอดจนข่าวสารชนิดอื่นๆ ด้วย เหตุผลที่รัฐมักจะยกขึ้นมาอ้างก็เป็นกรอบความคิดอันเดียวกัน คือ ความสงบสุขและความมั่นคงของสังคม ดังนั้น ด้วยเหตุผลของความจำเป็นแห่งรัฐจึงต้องมีการควบคุมกิจกรรมที่เป็นภัยดังกล่าว[48] ดังเช่น การประกาศหนังสือต้องห้าม

การออกประกาศหนังสือต้องห้ามจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของการประกอบกิจคุณงามความดีสูงสุดของผู้ที่มีความจงรักภักดีในแผ่นดินและบ้านเมือง เนื่องจากผู้คนในบ้านเมืองมีความแตกต่างกัน ทั้งในแง่ของความรู้ สติปัญญา สถานภาพ อาชีพ และระดับจิตใจที่ประสงค์กระทำดีต่อรัฐ และสถาบันทางการเมืองที่ดำรงอยู่ภายในรัฐ ดังนั้น เพื่อการสกัดกั้นมิให้คนดีกลายเป็นคนเลว เพื่อไม่ให้คนเลวกลายเป็นคนเลวมากกว่าที่เป็นอยู่ รวมทั้งเพื่อไม่ให้ความรู้ที่ไม่ถูกต้องคือมิจฉาทิฐิดำรงอยู่และแพร่กระจายออกไป อันจะกลายเป็นชนวนของการเปลี่ยนแปลงไปสู่ทางตกต่ำในอนาคต การออกประกาศมิให้เอกสารดังกล่าวเป็นที่เผยแพร่ในหมู่สาธารณชนจึงได้ดำเนินไปด้วยความสมเหตุสมผล[49]

การควบคุมหรือการสนับสนุนให้ Pornography อยู่ในฐานะหนังสือต้องห้าม จึงยังคงเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันอย่างกว้างขวางว่าควรจะดำเนินการเช่นใดต่อไปภายใต้การต่อสู้เรื่องสิทธิของปัจเจกชน ผลกระทบต่อผู้อื่น และความมั่นคงของรัฐชาติ

ขณะเดียวกันการศึกษาเรื่อง Pornography ส่วนใหญ่ให้ความสำคัญบนพื้นฐานความสัมพันธ์ชายหญิงมากกว่าเพศวิถีอื่น จนกลายเป็นความรู้ความเข้าใจที่มีต่อความสัมพันธ์ทางเพศไปทั้งหมด ดังคำกล่าว

ผมนึกถึงตัวอย่างอคติทางเพศที่มีในงานวิชาการ แล้วไปมีผลต่อชีวิตคนได้อีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือเรื่องกามารมณ์ เคยสังเกตไหมครับว่า ส่วนใหญ่ของหนังสือโป๊ (ทั้งบนแผงและใต้แผง) ทำขึ้นเพื่อผู้ชาย ทั้งๆ ที่ผู้หญิงเป็นอย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่งของตลาด ยิ่งพลิกไปดูเนื้อหา ยิ่งพบว่าผู้หญิงในหนังสือโป๊มักไม่มีตัวตน หมายความว่าเป็นฝ่ายถูกกระทำและตอบสนองความปรารถนาของผู้ชายหมด หล่อนไม่มีความประสงค์, ความชอบ, รสนิยม หรือ “กามวิตถาร” ของตนเองเลย ทั้งนี้ เพราะความรู้ความเข้าใจของเราที่มีต่อกามารมณ์นั้นเป็นข้อสังเกตและศึกษาจากผู้ชายทั้งสิ้น แล้วแพร่อคตินี้ผ่านหนังสือโป๊, นวนิยาย, ละครทีวี, วิชาเพศศึกษา, ฯลฯ จนกลายเป็นที่ยอมรับของคนส่วนใหญ่ ทั้งผู้ชายและผู้หญิง ... เหตุดังนั้น ผู้หญิงที่อยากอ่านหนังสือโป๊หรือดูหนังโป๊ จึงต้อง “อาศัย” สินค้าที่ผลิตขึ้นจากมุมมองของเพศชายเท่านั้น ซึ่งยิ่งตอกย้ำความไม่มีตัวตนของผู้หญิงในกามารมณ์มากขึ้นไปอีก กลายเป็นวัฒนธรรมทางกามารมณ์ที่เพศหญิงรับเอาไปเป็นของตัวโดยปริยาย

นิธิ เอียวศรีวงศ์[50]

ขณะเดียวกัน Pornography ที่มีเพศวิถีแบบอื่นนอกจากความสัมพันธ์ชายหญิงนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Pornography สำหรับกลุ่มคนหลากหลายทางเพศจางหายไป Pornography ที่สร้างขึ้นมาโดยเพศวิถีต่างๆ จึงล้วนแต่มีความสำคัญในการช่วงชิงพื้นที่สาธารณะและภายในเพศสภาพเดียวกัน เช่น หญิงรักหญิง กับ หญิงรักชาย ว่าเพศวิถีของตนเองดำรงอยู่ และสิ่งเหล่านี้เป็นทางเลือกในการผลิตความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเพศสัมพันธ์ของตนเองที่แตกต่างจากความสัมพันธ์ชายหญิง[51]

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. 2543. ความเรียงว่าด้วยสตรีกับสื่อมวลชน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์

ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์. 2539. ข่มขืน: ความรุนแรงเชิงวัฒนธรรมในสังคมไทย. รัฐศาสตร์สาร. 19,3: 161-183.

ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์. 2544. โลกานุวัตรกับเซ็กส์ที่ชอบธรรม: พันธนาการที่ไร้พรมแดน. ใน เซ็กส์ข้ามชาติ เซ็กส์อินเตอร์เน็ต. โครงการวิถีทรรศน์. หน้า 177 – 190. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)

ธเนศ วงศ์ยานนา. 2529-2530. บทส่งท้ายตระกะของการกดบังคับ: ฟูโก้และเฟมินิสต์. รัฐศาสตร์สาร ฉบับพิเศษ: ปรัชญาและความคิด. 12-13: 166-178.

ธเนศ วงศ์ยานนาวา. 2541. ผู้หญิงและอำนาจ: การเขียนแบบผู้ชาย. ใน สตรีศึกษา1: ผู้หญิงกับประเด็นต่างๆ. คณะอนุกรรมการการศึกษา อาชีพ และวัฒนธรรม คณะกรรมการส่งเสริมและประสานงานสตรีแห่งชาติ สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี. หน้า 165 – 215. กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน)

ธเนศ วงศ์ยานนาวา. 2547. การจัดระเบียบเพศในศิลปะ: จากภาพนู้ดสู่ภาพระดับX. รัฐศาสตร์สาร. 25, 2: 204-223.

ธเนศ วงศ์ยานนาวา. 2549. (การร่วม) เพศนอกสถาบันการแต่งงานในฐานะ ‘ระเบิด’: จากประวัติศาสตร์ ‘การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง’ ถึง ‘เพศศึกษา’ ... เมื่ออุดมการณ์ประสานกับวิทยาการทางแพทย์. รัฐศาสตร์สาร. 27, 3: 1-55.

นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และบุศรินทร์ โตสุขุมวงศ์. 2539. พิเคราะห์หนังสือต้องห้ามของไทย. รัฐศาสตร์สาร. 19, 3: 110-138.

นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. 2545. ตำนานสวนสาธารณะกับเรื่องเล่าของชาวเกย์กรุงเทพในพรมแดนเทคโนโลยีสื่อสาร. รัฐศาสตรสาร. 23, 1: 77-116

นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. 2547. เปลือยนายแบบ: หนังสือโป๊และกามารมณ์ในชีวิตเกย์ไทย. รัฐศาสตร์สาร. 25, 2: 165-203

นิธิ เอียวศรีวงศ์. 2545. ว่าด้วย “เพศ”: ความคิด ตัวตน และอคติทางเพศ ผู้หญิง เกย์ เพศศึกษา และกามารมณ์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. 2548. ลามกอนาจาร. มติชนรายสัปดาห์. 25, 1285: 30

นิธิ เอียวศรีวงศ์. 2549. วิกฤตเสื้อคับ. มติชนรายสัปดาห์. 26, 1356: 33

สมสุข หินวิมาน. 2545. ละครโทรทัศน์: เรื่องของ “ตบๆ จูบๆ” และ “ผัวๆ เมียๆ” ในสื่อ “น้ำเน่า” ใน สื่อบันเทิง: อำนาจแห่งความไร้สาระ. หน้า 173-247. ออล อเบ้าท์ พริ้นท์

Cowie, Elizabeth. 1993. Pornography and Fantasy: Psychoanalytic Perspective. In Sex Exposed: Sexuality and the Pornography Debate. Pp.132-152. Rutgers University Press

MacKinnon, Catharine. 1992. Pornography, Civil Rights, and Speech. In Feminist Philosophies: Problems, Theories, and Applications. Pp.295-308. New York: Prentice Hall.

McElroy, Wendy. 2006. Michel Foucault and Pornography [Online]. Available from: http://www.zetetics.com/mac/eris.html [2006, Apr 20]

Mcnair, Brain. 1996. Mediated Sex: Pornography and Postmodern Culture. A Hodder Arnold Publication

[1] นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ, 2547: 166-167

[2] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 168

[3] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2549: 17

[4] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2541: 182

[5] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2541: 182; 2549: 17

[6] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2541: 182

[7] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2541: 198-199

[8] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2549: 22

[9] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2541: 191, 193; 2549: 22

[10] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2541: 183

[11] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 167-168; MacKinnon, 1992: 299-300; McElroy, 2006: 6

[12] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 167-168

[13] MacKinnon, 1992: 297-300

[14] Cowie, 1992: 132

[15] Cowie, 1992: 132; นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ, 2547: 168

[16] McElroy, 2006: 2

[17] MacKinnon, 1992: 297-300

[18] McElroy, 2006: 3

[19] MacKinnon, 1992: 301

[20] ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2531: 174-175; MacKinnon, 1992: 304

[21] ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2544: 188;นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ, 2547: 169

[22] ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2539: 164

[23] ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2539: 174

[24] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 167-168

[25] ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2539: 166

[26] กาญจนา แก้วเทพ, 2543: 120

[27] ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2539: 168; กาญจนา แก้วเทพ, 2543: 130

[28] กาญจนา แก้วเทพ, 2543: 130

[29] นิธิ เอียวศรีวงศ์, 2545: 75

[30] ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2539: 170

[31] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 168-169

[32] Mcnair, 1996: 91; นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ, 2547: 168-169

[33] Cowie, 1993: 137; ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2544: 188; ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2547: 222

[34] Cowie, 1993: 137; ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2544: 188; ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2547: 222

[35] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2549: 42-44

[36] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2549: 40

[37] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 169; 2549: 42-44

[38] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 169; 2549: 42-44; Mcnair, 1996: 91, 96

[39] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 169; 2549: 42-44; Mcnair, 1996: 91

[40] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2541: 207

[41] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2541: 210

[42] นิธิ เอียวศรีวงศ์, 2549: 33

[43] สมสุข หินวิมาน, 2545: 214-215

[44] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 168; ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2544: 188

[45] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2549: 2

[46] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 168

[47] ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์, 2544: 188

[48] ธเนศ วงศ์ยานนาวา, 2529-2530: 168

[49] นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และบุศรินทร์ โตสุขุมวงศ์, 2539: 126-127

[50] นิธิ เอียวศรีวงศ์, 2545: 54-55

[51] Mcnair, 1996: 100-101

งานชิ้นนี้เป็นงานในช่วง 2549 ดังนั้นจึงไม่เหมาะกับการอ้างอิง แต่เหมาะสำหรับการอ่านเบื้องต้น ก่อนไปหาต้นฉบับมาอ่านเพิ่มเติมเท่านั้น เนื่องจากมีผลงานวิชาการหลายชิ้นที่น่าสนใจออกมาภายหลังงานชิ้นนี้จำนวนมาก

ขณะเดียวกันบทความนี้เคยอัพขึ้นนานแล้ว แบบไม่มีอ้างอิงเชิงอรรถ ด้วยความกลัวว่าจะถูกนำไปใช้ หากแต่เมื่อเวลาผ่านไป ไฟล์เดิมหาย แต่ยังดีที่หาแบบ Hard Copy ได้ เลยมานั่งพิมพ์เชิงอรรถเพิ่ม และได้เพิ่มบางส่วนจากเดิมด้วย ดังนั้นจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคงจะไม่เกิดกรณีที่ทำให้ต้องลบออกเฉกเช่นบทความอื่น

ปัญหาประจำวัน

2009-11-01T20:37:00.001+07:00

ข้าพเจ้าได้เคยพูดไว้หลายครั้งหลายหนแล้วว่า ประโยชน์ของปัญหาประจำวันในหนังสือพิมพ์สยามรัฐ อยู่ที่ตัวปัญหา ไม่ได้อยู่ที่คำตอบ เพราะปัญหาที่ตั้งมานั้นมาจากคนไทยทั่วประเทศ มีฐานะต่างๆ กัน และอาชีพต่างๆ กัน บางคนก็เป็นเด็ก บางคนก็เป็นผู้ใหญ่ และมีทั้งบุรุษและสตรี ตลอดจนผู้อยู่ในเพศสมณะ ปัญหาเหล่านี้จึงเท่ากับเป็นการประมวลความเห็น ความสงสัย และความปรารถนาของคนไทยทั่วไป มาลงไว้ในหน้าหนังสือพิมพ์ นับว่าเป็นความรู้อันสำคัญ หากได้อ่านในระยะเวลาที่มีผู้ตั้งปัญหานั้นๆ มาก็ย่อมจะเป็นประโยชน์เพราะได้รู้ว่าในขณะนั้นคนไทยทั่วไปได้สนใจกิจการอย่างไร และมีความสงสัยกินใจในเรื่องอะไรบ้าง ผู้ที่ได้อ่านปัญหาก็ย่อมจะทันต่อความเคลื่อนไหวในความคิดเห็นของผู้ที่เป็นเพื่อนร่วมโชคชาตาร่วมชาติอยู่เสมอ ... หนังสือเล่มนี้จะใช้เป็นหลักฐานได้ว่าในระยะเวลาระหว่าง พ.ศ. ๒๔๙๓ ถึง พ.ศ. ๒๔๙๔ นั้นคนไทยเรามีปัญหาอย่างไรอยู่ในใจ

หม่อมราชวงศ์ คึกฤทธิ์ ปราโมช, 2499: คำนำ

คึกฤทธิ์ ปราโมช, ม.ร.ว. 2499. ปัญหาประจำวัน ชุดที่สี่. กรุงเทพมหานคร: สยามรัฐ.

การเปลี่ยนร.ศ.

2009-11-01T20:32:00.001+07:00

เนื่องจากให้นับวันที่ 1 เมษายน เป็นวันเปลี่ยนรัตนโกสินทรศก (ร.ศ.) โดยเริ่ม ร.ศ. 1 เมื่อพุทธศักราช 2325 อันหมายถึงปีที่สถาปนากรุงรัตนโกสินทร์ ทั้งนี้ให้เริ่มใช้ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2432 แต่ พ.ศ. และจุลศักราช (จ.ศ.) นั้นให้คงไว้ตามเดิม โดยให้ถือวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 5 เป็นวันขึ้นปีใหม่ทางจันทรคติ และประเทศไทยเริ่มใช้วันที่ 1 มกราคม เป็นวันขึ้นปีใหม่ตามอย่างสากลเมื่อ พ.ศ. 2498 ดังนั้นก่อน พ.ศ. 2484 ช่วงเดือนมกราคมถึงมีนาคมจะเป็นช่วงที่มีปัญหา เพราะถ้านับแบบเก่าแล้ว ยังเป็นศักราชเก่า แต่ถ้านับตามแบบใหม่จะเป็นศักราชใหม่ (จิรวัฒน์ อุตตมะกุล, 2546: (17)-(18))

จิรวัฒน์ อุตตมะกุล. 2546. พระภรรยาเจ้าและสมเด็จเจ้าฟ้าในรัชกาลที่ 5. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มติชน.

นิธิกับโพสต์โมเดริ์น

2008-10-07T16:35:00.000+07:00

อย่างไรก็ตาม จะมีคำถามเกิดขึ้นในใจของผู้อ่านงานประเภทนี้ นั่นคือ “แล้วยังไง?” เหมือนการอ่านงานในสำนักคิด “หลังสมัยใหม่” ทั่วไป ในทัศนะของผู้เขียนคำนำ นี่เป็นคำถามที่ห้ามถาม เพราะจุดมุ่งหมายหลักของสำนักคิดนี้ไม่ต้องการจะสถาปนา “ความจริงใหม่” ขึ้นแทนที่ “ความจริงเก่า” ต้องการเพียงตรวจสอบทั้งข้อมูล ข้อสรุป ฐานคิดของสิ่งที่เชื่อกันว่าเป็น “จริง” อย่างไม่ต้องสงสัยทั้งหลายเท่านั้น การสร้างความสงสัยแก่ข้อสรุปที่ถูกว่า “จริง” เหล่านั้น ช่วยปลดปล่อย ผู้คนจากอำนาจนานาชนิดที่ครอบงำตนเองอยู่โดยไม่รู้สึกตัว
นิธิ เอียวศรีวงศ์ (๒๕๕๑: คำนำเสนอ)

นิธิ เอียวศรีวงศ์. 2551. คำนำเสนอ. ใน ทวีศักดิ์ เผือกสม. เชื้อโรค ร่างกาย และรัฐเวชกรรม: ประวัติศาสตร์การแพทย์สมัยใหม่ในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นิยาม Eugenics

2008-10-04T14:41:00.001+07:00

คำว่า Eugenics ถูกใช้ครั้งแรกโดย Francis Galton ใน Herbert Spencer Lecture ที่บรรยาย ณ Oxford University เมื่อปี ค.ศ. 1907 Galton ใช้ Eugenics ในความหมายของศาสตร์แห่งการปรับปรุงกลุ่มประชากรให้มีลักษณะทางพันธุกรรมที่ดี Galton ใช้คำนี้แทน Virculture ในความหมายที่มีนัยยะเดียวกัน ในประเทศอังกฤษ Eugenic Education Society ได้ถูกก่อตั้งในปี ค.ศ. 1907 เพื่อที่จะสนับสนุนให้ Eugenics มีความสำคัญในระดับชาติ โดยมีวัตถุประสงค์ในการเผยแพร่ความรู้ให้กับพ่อแม่และผู้ปกครอง (Oakley, 1991: 166-167 อ้างใน ก้องสกล กวินรวีสกุล, 2545: 31, เชิงอรรถที่ 16)

แต่ทำไมหาใน wikipedia กลับบอกว่า Galton ใช้คำนี้เป็นครั้งแรกในหนังสือ Inquiries into Human Faculty and Its Development ค.ศ. 1883 ซึ่งเขาได้หมายถึง "to touch on various topics more or less connected with that of the cultivation of race, or, as we might call it, with 'eugenic' questions." พร้อมเชิงอรรถ “Eugenic”:
That is, with questions bearing on what is termed in Greek, eugenes namely, good in stock, hereditary endowed with noble qualities. This, and the allied words, eugeneia, etc., are equally applicable to men, brutes, and plants. We greatly want a brief word to express the science of improving stock, which is by no means confined to questions of judicious mating, but which, especially in the case of man, takes cognizance of all influences that tend in however remote a degree to give to the more suitable races or strains of blood a better chance of prevailing speedily over the less suitable than they otherwise would have had. The word eugenics would sufficiently express the idea; it is at least a neater word and a more generalized one than viticulture which I once ventured to use.

ต่อมาในค.ศ. 1904 เขาได้ให้คำนิยาม Eugenics ว่า "the science which deals with all influences that improve the inborn qualities of a race; also with those that develop them to the utmost advantage.”

สิ่งที่ต้องทำต่อไป กลับไปหางานของ Oakley

บรรณานุกรม

ก้องสกล กวินรวีกุล. 2545. การสร้างร่างกายพลเมืองไทยในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม พ.ศ. 2481-2487. ปริญญานิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา (มานุษยวิทยา) คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Oakley, Ann. 1991. “On Anti-Medicine and Clinical Reason” in Reassessing Foucault: Power, Medicine and the body. Colin Jones and Roy Porter (eds.) London: Routledge.

http://en.wikipedia.org/wiki/Eugenics

โครงการวิจัยเพศและการสื่อสารในสังคมไทยระยะที่ 2

2008-04-15T10:13:00.002+07:00

รหัสโครงการ : RDG4730022
ชื่อโครงการ : โครงการวิจัยเพศและการสื่อสารในสังคมไทยระยะที่ 2
ชื่อนักวิจัย : วิลาสินี พิพิธกุล และกิตติ กันภัย
คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
E-mail Address : Wilasinee.P@thaihealth.or.th
ระยะเวลาโครงการ : 1 มีนาคม 2547 – 28 กุมภาพันธ์ 2549

งานวิจัยเรื่องเพศและการสื่อสารในสังคมไทย (ระยะที่สอง) มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจและวิเคราะห์ความหมายเรื่องเพศ วาทกรรมทางเพศ การประกอบสร้างมายาคติทางเพศ รวมทั้งสภาพปัญหาและผลกระทบของการสื่อสารเรื่องเพศในสังคมไทย อันจะนำไปสู่การสังเคราะห์ความรู้เพื่อกำหนดมาตรการแก้ไขปัญหา ทั้งในระดับนโยบายและระดับการผลิตการสื่อสารเรื่องเพศที่เหมาะสมต่อไป

วิธีวิจัยใช้การวิจัยเชิงคุณภาพด้วยเทคนิคการวิเคราะห์วาทกรรม การวิเคราะห์การเล่าเรื่อง และการวิเคราะห์สื่อด้วยวิธีสัญญวิทยา ข้อมูลหลักคือตัวบทจากสื่อวารสารสนเทศและสื่อมวลชน ได้แก่ อินเทอร์เน็ต สื่อนิตยสาร สื่อหนังสือการ์ตูน โฆษณาทางโทรทัศน์ ละครโทรทัศน์ และรายการเพลงทางโทรทัศน์ ในช่วงเดือน กรกฎาคม – สิงหาคม พ.ศ. 2547
ข้อค้นพบจากการวิจัยมี 6 ประการหลัก คือ
1. สื่อทุกประเภทที่นำมาศึกษาโดยเฉพาะอย่างยิ่งโฆษณาสะท้อนมายาคติและวาทกรรมเพศวิถีที่เน้นการโหมเร้าอารมณ์ทางเพศด้วยการเสนอส่วนต่างๆ บนเรือนร่างมนุษย์ โดยเฉพาะเพศหญิงให้กลายเป็นความเซ็กซี่เกินความจริงตามธรรมชาติ มายาคติและวาทกรรมเหล่านี้ปฏิบัติการภายใต้กลไกการสื่อสารการตลาดและกลยุทธ์การโฆษณา ทำให้เกิดภาวะหลงใหลไปตามกระแสมายาคติซึ่งห่างไกลจากความเป็นจริงเกี่ยวกับเนื้อตัวและร่างกายมนุษย์ที่แท้

2. สื่อการ์ตูนแนวรักต่างเพศที่เลือกมาศึกษานำเสนอเรื่องเพศสัมพันธ์ที่โจ่งแจ้งเปิดเผย และเป็นเพศสัมพันธ์ที่ไม่ได้เน้นเรื่องอารมณ์ความรัก แต่เสนอเรื่องการเสพสังวาสอันเกิดจากสัญชาติญาณ ภาวะไร้สำนึก และแรงขับทางเพศของผู้ผลิตสื่อเป็นหลัก สะท้อนโครงสร้างความสัมพันธ์เชิงอำนาจที่ไม่เท่าเทียมระหว่างสองเพศ อย่างไรก็ตาม สำหรับการ์ตูนแนวรักเพศเดียวกันกลับนำเสนอแก่นเรื่องแนวความรักความผูกพันระหว่างตัวละครมากกว่า

3. วิธีการนำเสนอแบบเอดูเทนเมนต์ของสื่ออินเทอร์เน็ต ซึ่งมีลักษณะคล้ายสื่อการสอนแต่ผสมผสานความบันเทิงเข้าไว้ด้วย ทำให้เกิดพื้นที่แห่งการเรียนรู้เรื่องเพศที่เหมาะสมกับวัยของผู้เรียนหรือผู้แสวงหาความรู้ทั่วไป เว็บไซด์ยังเป็นสื่อที่ช่วยสร้างอัตลักษณ์ทางเพศ รวมถึงชุมชนเสมือนของกลุ่มคนที่มีเพศวิถีคล้ายคลึงกันอีกด้วย

4. สื่อทุกประเภทนำเสนอเพศวิถีอย่างหลากหลาย โดยเฉพาะในมิติรสนิยมทางเพศ เพื่อคลี่คลายกรอบของเพศวิถีตามขนบเดิมที่มีเพียงความสัมพันธ์ระหว่างหญิงชายเท่านั้น ทั้งนี้โดยอาศัยกลไกทางการตลาดและโฆษณาที่เน้นการสร้างกลุ่มผู้บริโภคใหม่ๆ ผ่านระบบสัญลักษณ์และความหมายเฉพาะของกลุ่มทางเพศ

5. ขนบของการสื่อสารและวิธีการเล่าเรื่องในละคร โฆษณา และการ์ตูนทำให้เกิดอำนาจในการดำรงไว้ซึ่งโครงสร้างความสัมพันธ์แบบปิตาธิปไตยที่เพศชายเป็นผู้ชนะเสมอ การเล่าเรื่องในละครเน้นการลงโทษหรือกำจัดตัวละครผ่าเหล่าที่แสดงพฤติกรรมผิดเพี้ยนไปจากเพศสภาพตามที่สังคมชายเป็นใหญ่กำหนด ทั้งนี้เพื่อดำรงความสมดุลของระบบทางเพศเอาไว้

6. ความหมายเรื่องเพศที่จัดว่าเป็นความเชื่อแบบมายาคตินั้น เป็นความหมายที่สังคมรับรู้และห่างไกลจากความจริงไปทุกที มายาคตินี้ถูกกำหนดโดยวาทกรรมว่าด้วยความงามกับเพศสรีระ เพศวิถี และปฏิสัมพันธ์เชิงสัญลักษณ์ในเรื่องเพศ การรับรู้บนฐานของมายาคติเช่นนี้จะนำมาซึ่งความรุนแรง การบริโภคที่เกินจริง การมีเพศสัมพันธ์ที่ผิดศีลธรรม การเสพติดทางเพศ ก่อให้เกิดอวิชชาทางเพศ อันอาจจะนำไปสู่ความเสื่อมและการล่มสลายของมนุษย์และสังคมได้

ผลการวิจัยนำไปสู่ข้อเสนอแนะสำคัญสำหรับรัฐ สื่อ ภาคประชาชนผู้บริโภคสื่อ และภาควิชาการ ได้แก่ การเตรียมพื้นที่สาธารณะให้เป็นเวทีในการนำเสนอเรื่องเพศที่หลากหลาย กระบวนการไต่สวนวาทกรรมและมายาคติเพื่อรื้อถอนโครงสร้างและชุดความหมายเรื่องเพศเดิม การทบทวนกระบวนทัศน์ หลักปรัชญา และจริยธรรมการตลาด การสร้างกระบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมบนฐานของการสร้างความรู้ใหม่ การเร้าสำนึกของผู้ผลิตสื่อให้เห็นความสำคัญของการเปลี่ยนขนบการเล่าเรื่องแบบเดิม กระบวนการสร้างและพัฒนากลไกในการกำกับดูแลกระบวนการสื่อสารเรื่องเพศในสังคมไทย และการสร้างทักษะการสื่อสารให้กับผู้เชี่ยวชาญเรื่องเพศศึกษา

คำหลัก: เพศ การสื่อสารเรื่องเพศ สื่อทางเพศ วาทกรรมเพศ วัฒนธรรมเพศไทย

ที่มา: http://www.trf.or.th/research/abstract/Thai/RDG4730022.txt

Sex & Gender

2008-04-13T13:23:00.002+07:00

การประชุมเชิงปฏิบัติการของกองทุนสหประชาชาติ เรื่อง Gender, Population and Development ใน ค.ศ.1996 (The Population Council, 1996) นิยามความหมายของคำว่า Sex และ Gender ดังนี้ Sex หมายถึง เพศที่กำหนดขึ้นโดยธรรมชาติ และข้อกำหนดทางสภาวะทางชีววิทยา ซึ่งเปลี่ยนแปลงไม่ได้ (ยกเว้นการผ่าตัดแปลงเพศ ซึ่งสามารถเปลี่ยนแปลงได้เพียงบางส่วน) ให้บุคคลเกิดมามีเพศเป็นหญิงหรือชาย มีหน้าที่ในการให้กำเนิด (Reproductive function) และมีบุคลิกภาพที่แตกต่างกัน ส่วน Gender หมายถึง เพศที่กำหนดโดยเงื่อนไขทางสังคมหรือวัฒนธรรมให้แสดงบทบาทหญิงหรือบทบาทชาย ดังนั้นเพศที่ถูกกำหนดโดยสังคมนี้จึงอาจเปลี่ยนแปลงได้ตามสภาวการณ์และเงื่อนไขของสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป แม้ว่าบทบาทดังกล่าวส่วนใหญ่ถูกกำหนดขึ้นโดยตั้งอยู่บนพื้นฐานความแตกต่างทางสรีระของคนทั้งสองเพศก็ตาม แต่บทบาททางสังคมเหล่านี้เป็นสิ่งที่บุคคลได้เรียนรู้ผ่านแหล่งต่างๆ มาตั้งแต่เกิดจนกระทั่งกลายเป็นแนวคิดที่ปลูกฝังลึกซึ้งในตัวของบุคคลนั้นๆ บทบาทเพศทางสังคม (Gender roles) ในลักษณะนี้จึงแตกต่างกันไปในสังคมแต่ละวัฒนธรรม นอกจากนี้ บทบาทที่สังคมกำหนด มีความหมายเกี่ยวพันไปถึงโอกาสที่บุคคลแต่ละเพศสามารถเข้าถึง ได้ใช้ และควบคุมทรัพยากรต่างๆ เพราะมีสิทธิ อำนาจ ความรับผิดชอบ และถูกคาดหวังจากสังคมต่างกันไป ส่วนที่สำคัญคือ บทบาทเพศที่สังคมกำหนดได้ส่งผลกระทบอย่างมากต่อสถานภาพของหญิงและชายในสังคมนั้นๆ

ที่มา: ภัสสร ลิมานนท์. 2544. บทบาทเพศ สถานภาพสตรี กับการพัฒนา. ปรับปรุงใหม่ครั้งที่ 1. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. หน้า 28

Manga

2008-04-13T13:10:00.003+07:00

การ์ตูนญี่ปุ่นมีคำเรียกที่หลากหลาย เช่น

1) โทบะเอะ (Tobae: Toba pictures) ตามชื่อของพระภิกษุที่วาดการ์ตูนโชจูจิกะ (Chojugiga: Animal scrolls) เกี่ยวกับกระต่าย ลิง จิ้งจอก และกบเพื่อล้อเลียนรูปแบบการปกครองและศาสนาในศตวรรษที่ 12

2) กิกะ (Giga: Playful pictures)

3) เคียวกะ (Kyoga: Crazy pictures)

4) ปอนจิเอะ (Ponchie: Punch pictures)

5) มังงะ (Manga) โดยคำนี้เริ่มได้รับความนิยมตั้งแต่ ค.ศ. 1890 เป็นต้นมา

ที่มา: Schodt, Frederik L. 1986. Manga! Manga! The world of Japanese comics. New York: Kodansha International Ltd.

Dojinshi

2008-04-13T12:57:00.001+07:00

สื่อที่ไม่ได้เผยแพร่ผ่านช่องทางที่เป็นทางการ หรือ โดจินชิ (Dojinshi) นั้น โดยส่วนใหญ่มักจะเข้าใจว่าโดจินชิ เป็นเพียงการ์ตูนหรือภาพล้อที่ผลิตและเผยแพร่โดยไม่ได้ผ่านสำนักพิมพ์เท่านั้น แท้จริงแล้วโดจินชินั้น มีความหมายครอบคลุมถึงวรรณกรรม การ์ตูน และผลงานทางวิชาการที่เผยแพร่ผ่านช่องทางต่างๆ ที่มีลักษณะไม่ทางการ เช่น บลอค (Blog) ซีดี (CD) สำเนาเอกสาร ฯลฯ

ที่มา: http://ja.wikipedia.org/wiki/

ได้รับการอนุเคราะห์จาก Nongrata แปลมาให้เจ้าค่ะ

วิวัฒนการของนิตยสารสตรีไทย

2008-02-22T14:11:00.000+07:00

วิวัฒนการของนิตยสารสตรีไทย สามารถแบ่งออกเป็น 5 ยุคได้แก่
1. ยุคการปลุกสำนึกในด้านการใฝ่หาความรู้และสิทธิของสตรีไทย (พ.ศ. 2431-มิถุนายน 2475)
2. ยุคมืดของนิตยสารสตรี (พ.ศ. 2475-2489)
3. ยุคตื่นตัวของนิตยสารสตรี (พ.ศ. 2490-2500)
4. ยุคนวนิยายพาฝัน (พ.ศ. 2501-2516)
5. ยุคข่าวสารและความหลากหลายของนิตยสารสตรี (พ.ศ. 2516-2531)

อุบลวรรณ ปิติพัฒนะโฆษิต และอวยพร พานิช. 2532. 100 ปีของนิตยสารสตรีไทย (พ.ศ.2431-2531). รายงานการวิจัยประกอบ Forum ผู้หญิงกับสื่อสารมวลชน ลำดับที่ 1 คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

The Cartoonist as God

2008-02-08T21:06:00.000+07:00

ในญี่ปุ่น แพทย์ ศิลปิน อาจารย์ มักจะมีคำนำหน้าว่า Sensei (teacher, master) เสมอ แต่บางครั้งเด็กอายุ 18 ปีก็สามารถก็สามารถเป็นSenseiได้จากยอดขายการ์ตูนที่เพิ่งเริ่มวาดเป็นครั้งแรก ทำให้ในอุตสาหกรรมการ์ตูนนั้นจะมีคำนำหน้าที่หลากหลาย เพื่อเป็นการแบ่งแยกวัยวุฒิและสถานภาพ เช่น Sosho (slightly above sensei), Kyosho (great master, maestro), Osama (king) และ Kyoso (founder of a religion) ซึ่ง Osamu Tezuka ผู้บุกเบิกการ์ตูนญี่ปุ่นสมัยใหม่จะมีสมญานามพิเศษกว่าผู้อื่น คือ Manga no kamisama (God of Comics)

ที่มา: Schodt, Frederik L., 1986. Manga! Manga! the world of Japanese comics. Kodansha International Ltd. p.139

หนังสือพิมพ์ การ์ตูน

2008-01-26T15:14:00.004+07:00

การ์ตูน
คำขวัญ เป็นหนังสือพิมพ์สำหรับชาวไทย
สำนักงานเลขที่ ๗๓๒ หน้าตลาดสด ถนนวรจักร์
นายธรรมเนาว์ จามรมาน เจ้าของและบรรณาธิการ
นายธัญญ์ อุทกานนท์ ผู้จัดการ-การเงิน
พิมพ์ที่โรงพิมพ์พัฒนกิจ ถนนจักรเพ็ชร์ (หน้าวัดเลียบ) จังหวัดพระนคร
ปีที่ ๑ เล่ม ๑ วันพฤหัสบดีที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๔๖๘ ราคา ๑๐ สตางค์

อัตราค่าสมาชิก
๑ ปี ๖ บาท
๖ เดือน ๔ บาท

ตัวอย่างสาระบาน ปีที่ ๑ เล่ม ๑๐ วันพฤหัสบดีที่ ๔ มีนาคม ๒๔๖๘
๑ กิจการกรมรถไฟหลวงแห่งกรุงสยาม
๒ ปัญหาเรื่องเจ้าพระยารามฯ กับเงิน ๑๖ ล้านบาท
๓ เทศามณฑลปราจิณจะไม่ให้ความยุติธรรมแก่นายชิตบ้างหรือ?
๔ พระยาชลมารคพิจารณ์ (ต่อ)
๕ อัยการไม่ยอมฟ้องตัวเอง
๖ ภาพศรีทนนไชย
๗ หลวงมานิตนิยมการหกคะเมนเทียวหรือ?
๘ แจ้งความรวมคณะเมืองนอก

ภาพหน้าปกของหนังสือพิมพ์ ส่วนใหญ่เป็นรูปรัชกาลที่ ๗ หรือภาพล้อเชิงการเมือง

ที่มา: ไมโครฟิล์ม ที่หอสมุดแห่งชาติ

โครงการอนุรักษ์หนังสือพิมพ์เดลินิวส์

2008-01-26T14:57:00.000+07:00

โครงการอนุรักษ์หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ ตั้งแต่วันที่ 28 มีนาคม 2507 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม 2548 ด้วยการถ่ายไมโครฟิลม์ โดยงบประมาณสนับสนุนของบริษัท สี่พระยาการพิมพ์ จำกัด

หนังสือพิมพ์เดลินิวส์ที่เก็บรวบรวมไว้ในหอสมุดแห่งชาติ ส่วนหนึ่งยังคงสภาพสมบูรณ์ บางส่วนมีสภาพชำรุด และบริษัท สี่พระยาการพิมพ์ จำกัด ได้คัดเลือกถ่ายไมโครฟิล์มเฉพาะฉบับพิมพ์กรอบ 2 ดาว หรือ 4 ดาว หรือ 6 ดาว หรือตามต้นฉบับที่หอสมุดแห่งชาติได้เก็บรวบรวมไว้

ที่มา: ส่วนต้นของไมโครฟิล์มหนังสือพิมพ์เดลินิวส์ หอสมุดแห่งชาติ

ร่างพระราชบัญญัติปราบปรามวัตถุยั่วยุพฤติกรรมอันตราย พ.ศ.....

2008-01-03T01:11:00.002+07:00

ร่างพระราชบัญญัติปราบปรามวัตถุยั่วยุพฤติกรรมอันตราย พ.ศ..... มีนางสาวกัญจนา ศิลปอาชา และคณะเป็นผู้เสนอ (อ้างอิงจากหนังสือเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ที่ นร ๐๕๐๓/๔๗๕๑ ลงวันที่ ๓๐ มีนาคม ๒๕๕๐)

คณะรัฐมนตรีฯ ได้พิจารณาร่างพรบ. ดังกล่าวแล้วส่งคืนมายังคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ ผู้พิการ และความมั่นคงของมนุษย์ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ ที่มีนายวัลลภ ตังคณานุรักษ์ เป็นประธานคณะกรรมาธิการฯ พร้อมกับข้อสังเกตดังนี้

คณะรัฐมนตรีเห็นว่าวัตถุประสงค์ของร่างพระราชบัญญัติดังกล่าวยังไม่มีความชัดเจนเพียงพอ และมีบทบัญญัติที่ซ้ำซ้อนกับกฏหมายหลายฉบับที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบัน เช่น ประมวลกฏหมายอาญา มาตรา ๒๘๗ และมาตรา ๒๙๓ พระราชบัญญัติการพิมพ์ พ.ศ.๒๔๙๔ พระราชบัญญัติควบคุมเทปและวัสดุโทรทัศน์ พ.ศ.๒๕๓๐ พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ.๒๕๔๖ พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามยาเสพติด พ.ศ.๒๕๑๙ พระราชบัญญัติมาตรการในการปราบปรามผู้กระทำความผิดเกี่ยวกับยาเสพติด พ.ศ.๒๕๓๔ พระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ.๒๕๒๒ รวมทั้งร่างกฏหมายที่อยู่ระหว่างดำเนินการ ซึ่งสำนักงานคณะกรรมการกฤษฏีกาได้ตรวจพิจารณาเสร็จแล้ว ได้แก่ ร่างพระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฏหมายอาญา (ฉบับที่...) พ.ศ.... ซึ่งมีหลักการแก้ไขความผิดเกี่ยวกับการทำให้แพร่หลายหรือการค้าวัตถุหรือสิ่งของลามกให้เหมาะสมยิ่งขึ้น และร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.... ซึ่งมีหลักการครอบคลุมถึงการปราบปรามเผยแพร่และการค้าวัตถุลามก จึงเห็นว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องจัดทำร่างพระราชบัญญัติในเรื่องนี้แต่อย่างใด(อ้างอิงจากหนังสือเลขาธิการคณะรัฐมนตรี ที่ นร ๐๕๐๓/๔๗๕๑ ลงวันที่ ๓๐ มีนาคม ๒๕๕๐ และสรุปผลการประชุมคณะกรรมาธิการกิจการเด็ก เยาวชน สตรี ผู้สูงอายุ ผู้พิการ และความมั่นคงของมนุษย์ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ ครั้งที่ ๑๘ วันพฤหัสบดีที่ ๕ เมษายน ๒๕๕๐)

การประชุมวิชาการห้องย่อยภาษาไทย

2007-12-31T06:41:00.000+07:00

การประชุมวิชาการห้องย่อยภาษาไทย ในการประชุมนานาชาติ
“เพศวิถี เพศภาวะ และสิทธิในเอเชีย : การประชุมนานาชาติครั้งแรกว่าด้วยเรื่องเควียร์ศึกษา”
(Sexualities, Genders, and Rights in Asia, 1st International Conference of Asian Queer Studies)
จัดโดยโครงการจัดตั้งสำนักงานสิทธิมนุษยชนศึกษาและพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล
และเครือข่ายเควียร์แห่งภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก
ระหว่างวันที่ 7-9 กรกฎาคม 2548
ณ โรงแรมแอมบาสเดอร์ กรุงเทพมหานคร

ชุมชนผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศในประเทศไทยร่วมกันจัดเวทีคู่ขนานภายใต้สาระสำคัญหลักเรื่องสิทธิและการเลือกปฏิบัติต่อชนกลุ่มน้อยทางวิถีชีวิตทางเพศในประเทศไทย โดยประเด็นต่าง ๆ นั้นจะถูกจัดไว้ในห้องย่อยแต่ละห้องรวม 7 ห้อง ซึ่งในแต่ละห้องจะมีการนำเสนอผลงานทางวิชาการ การให้ความเห็นจากนักวิชาการรับเชิญ และการร่วมแลกเปลี่ยนจากผู้เข้าร่วม ภายในระยะเวลา 90 – 120 นาที

ภาพสะท้อนความหลากหลายทางเพศในสื่อมวลชน: REFLECTIONS OF SEXUAL DIVERSITY FROM THE THAI MASS MEDIA
วันพฤหัสบดีที่ 7 มิถุนายน 2548 เวลา: 11.00 – 12.30 น.
ผู้นำเสนอ จิตติมา ภาณุเตชะ มูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิง
ผู้อภิปรายหลัก วิโรจน์ ตั้งวาณิชย์ สมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย
ผู้ดำเนินรายการ รศ. ดร.กฤตยา อาชวนิจกุล มหาวิทยาลัยมหิดล
เนื้อหา การสร้าง และ การนำเสนอภาพลักษณ์ การทำให้สังคมเข้าใจภาพของผู้คนที่มี ความหลากหลายทางเพศ ผ่านทางสื่อ ซึ่งมีผลต่อการเรียนรู้เรื่องภาพลักษณ์ บทบาท พื้นที่ของผู้ที่มี ความหลากหลายทางเพศ สำหรับผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศเอง และ คนทั่วไป เป็นที่น่าสนใจว่า เนื้อหาอะไรที่ได้รับการคัดเลือกในการนำเสนอ และสร้างให้เกิดความรู้สึกอย่างไรต่อผู้ที่ได้รับสื่อดังกล่าว และมีผลกระทบอย่างไรต่อการอยู่ร่วมระหว่างผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศ และ คนทั่วไปในสังคม

การลื่นไหลของอัตลักษณ์ทางเพศ: THE FLUIDITY OF SEXUALITY IN THAILAND
วันพฤหัสบดีที่ 7 มิถุนายน 2548 เวลา: 13.30 – 15.30 น.
สนับสนุนโดย ภาคีความร่วมมือในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้านเพศภาวะ เพศวิถี และสุขภาพ
ผู้จัดการประชุม รณภูมิ สามัคคีคารมย์
เรื่องที่ 1 Life with a Badge: Identity and Sexuality of Gay “Quing” in Sauna M โดย จตุพร บุญหลงเรื่องที่ 2 Holistic health through lived experience of self identity in homosexual men: A meta-synthesis โดย พรเทพ แพรขาว
ผู้ดำเนินรายการ เปรมปรีดา ปราโมช ณ อยุธยา
เนื้อหา การเปลี่ยนแปลงด้านอัตลักษณ์ทางเพศที่เกิดขึ้นในตัวบุคคลด้วยเหตุต่างๆ ตามประสบการณ์การเรียนรู้ เช่น การรู้สึกว่าเปลี่ยนแปลงจากชาย เป็นหญิง การเปลี่ยนแปลงในบทบาททางเพศในรูปแบบต่างๆ การรู้สึกต่อบทบาทและความคาดหวังในบทบาทของตนเองต่อคู่ เหล่านี้เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อสังคมปัจจุบันยอมรับความหลากหลายในการดำเนินชีวิต และมีพื้นที่ในการแสดงออก และทดลอง การแสดงออกในรูปแบบต่างๆ ซึ่งเป็นที่น่าสนใจว่า สิ่งที่เกิดขึ้นนี้จำกัดอยู่กับคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง หรือ บุคคลทั่วไปก็สามารถรู้สึกถึงประสบการณ์เช่นนี้ และเมื่อบุคคลหนึ่งเกิดความรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงดังกล่าว จะมีการปรับตัวต่อความรู้สึกเปลี่ยนแปลงในตนเองอย่างไร รวมถึงการได้รับการยอมรับจากสังคมรอบข้าง

จับตามิติสุขภาพของคนรักเพศเดียวกัน: HEALTH CONCERNS OF SAME-SEX RELATIONSHIP
วันศุกร์ที่ 8 มิถุนายน 2548 เวลา: 10.30 – 12.30 น.
สนับสนุนโดย Population Service International
ผู้นำเสนอ ศ.นพ.สุพร เกิดสว่าง มหาวิทยาลัยมหิดล
ระพีพันธ์ จอมมะเริง สมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย
สิทธิพันธ์ บุญญาภิสมภาร Population Service International
ณัฐยา บุญภักดี มูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิง
ผู้ดำเนินรายการ รศ.ดร. กฤตยา อาชวนิจกุล มหาวิทยาลัยมหิดล
เนื้อหา รูปแบบการจัดบริการ ทัศนะคติของเจ้าหน้าที่ ข้อจำกัดของการให้บริการต่างๆทั้งด้านร่างกายและจิตใจ ที่ส่งผลต่อการเข้าถึงบริการและคุณภาพชีวิตของผู้ทีมีความหลากหลายทางเพศ เช่น ประเด็น การแพร่ระบาด และการดูแลผู้ติดเชื้อเอดส์ โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ การผ่าตัดแปลงเพศ และกระบวนการที่เกี่ยวข้อง

การเมืองเรื่องความหลากหลายทางเพศ: POLITICS OF SEXUAL DIVERSITY
วันศุกร์ที่ 8 มิถุนายน 2548 เวลา: 13.30 – 15.30 น.
ผู้นำเสนอ ณัฐยา บุญภักดี มูลนิธิสร้างความเข้าใจเรื่องสุขภาพผู้หญิง
ผู้อภิปรายหลัก ผศ.ดร.ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผู้ดำเนินรายการ สุไลพร ชลวิไล
เนื้อหา การปรับเปลี่ยนโครงสร้างด้านกฎหมายของสังคมเพื่อให้รองรับความเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวกับอัตลักษณ์ทางเพศ และ วิถีชีวิตของกลุ่มคนดังกล่าว เช่น การประกันชีวิต มรดก การเปลี่ยนคำนำหน้าสถานภาพบุคคล (การยอมรับสถานภาพทางกฎหมายในฐานะคู่ชีวิตในรูปแบบต่างๆ)

ศาสนาและคนรักเพศเดียวกัน: RELIGIONS AND SAME-SEX RELATIONSHIP IN THAI CONTEXT
วันเสาร์ที่ 9 มิถุนายน 2548 เวลา: 09.00 – 10.30 น.
ผู้เรียบเรียง พระวรธรรม
เรื่องที่ 1 บันเฑาะก์คือรักเพศเดียวกัน : การตีความแบบคลุมถุงชน
เรื่องที่ 2 โสเรยยะ : ปรากฏการณ์ข้ามเพศในพระไตรปิฎก
ผู้นำเสนอ รณภูมิ สามัคคีคารมย์
ประสงค์ กิตตินันทชัย
ผู้ดำเนินรายการ วิทยา แสงอรุณ
เนื้อหา การตีความปรัชญา และ หลักคิดของศาสนาพุทธที่เกี่ยวกับคนรักเพศเดียวกัน และ เพศที่หลากหลาย โดยการนำเอาเรื่องราวพุทธปรัชญามาศึกษา วิเคราะห์ และ นำเสนอแนวคิดการตีความที่แตกต่างออกไป เพื่อสร้างให้เกิดมุมมองที่หลากหลาย ต่อความกว้างขวางลึกซึ้งของพุทธปรัชญา และ การวิเคราะห์ถึง คำสอนที่ได้รับการถ่ายทอดกันต่อๆมาของพุทธศาสนาว่า มีหลักคิดเบื้องหลังอย่างไร ส่งผลต่อความรู้สึกต่อตนเองของผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศ และ การอยู่ร่วมในสังคมอย่างไร

ชุมชนของคนรักเพศเดียวกัน: THE THAI GLBT COMMUNITY
วันเสาร์ที่ 9 มิถุนายน 2548 เวลา: 11.00 – 12.30 น.
ผู้นำเสนอ สุไลพร ชลวิไล
กมลเศรษฐ เก่งการเรือ สมาคมฟ้าสีรุ้งแห่งประเทศไทย
ผู้อภิปรายหลัก ผศ.ดร.ชลิดาภรณ์ ส่งสัมพันธ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ผู้ดำเนินรายการ รศ.ดร. กฤตยา อาชวนิจกุล มหาวิทยาลัยมหิดล
เนื้อหา รูปแบบการก่อรูปของสังคม และชุมชนของผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศโดย มีรูปแบบต่างๆ เช่น การพบปะกันในสังคมเสมือน (Virtual society) เช่น ในอินเตอร์เน็ต หรือ ในสังคมจริง เช่น การรวมตัวกันเป็นองค์กร เป็นกลุ่ม ในรูปแบบต่างๆ สมาคม และ การจัดงานเพื่อการพบปะสังสรรค์เป็นประจำ หรือ แม้แต่ กลุ่มเพื่อนที่มีความหลากหลายทางเพศแนวทางเดียวกัน ในชนบทและเมือง เหล่านี้ต่างมีรูปแบบแตกต่างกันไป ในการรวมตัว แต่มีความเหมือนกันในด้านการแสวงหาการยอมรับ การแลกเปลี่ยน การเรียนรู้ การสร้างวัฒนธรรมย่อย และพื้นที่ทางสังคม เพื่อให้เกิดความรู้สึกถึงการมีส่วนร่วมในการดำรงชีวิตร่วมกันในสังคม อย่างปกติสุข และไม่แปลกแยก โดดเดี่ยว

ภาษาในแวดวงหญิงรักหญิงไทย: THE VOCABULARY: TERMINOLOGY WE USE IN WOMEN WHO LOVE WOMEN
วันเสาร์ที่ 9 มิถุนายน 2548 เวลา: 13.30 – 15.30
ผู้นำเสนอ Megan Sinnott
ผู้ดำเนินรายการ สุไลพร ชลวิไล
เนื้อหา ภาษาสะท้อนแนวคิด ภาพลักษณ์ของสังคมต่อบทบาท สถานะ อัตลักษณ์ทางเพศและความสัมพันธ์ทางเพศที่หลากหลาย สะท้อนความเปลี่ยนแปลงตามกาลเวลาของแนวคิดของสังคมสังคมต่อ ความหลากหลายทางเพศ การเปลี่ยนแปลงเกี่ยวกับเรื่องเพศของคนในสังคม สะท้อนทั้งแนวคิดของคนที่อยู่ในกระแสหลัก และ คนที่ถูกจัดอยู่ในกลุ่มที่เป็นกระแสรองในวิถีชีวิตทางเพศ การศึกษาภาษา ตลอดจนการสร้างภาษาเพื่อใช้ จึงกลายเป็นสิ่งที่สำคัญต่อความเข้าใจ และ การนำสู่การเปลี่ยนแปลงแนวคิดของสังคมต่อเรื่องเพศ เพื่อสะท้อนความเป็นจริงที่ชัดเจน ปราศจากอคติ และมีความเคารพศักดิ์ศรีและสร้างแนวทางการอยู่ร่วมกันระหว่างคนในสังคมซึ่งมีเพศสภาพที่หลากหลาย

YAOI Fans As ‘Queer’ Women in Japan

2007-12-31T06:39:00.000+07:00

YAOI Fans As ‘Queer’ Women in Japan
Akiko Mizoguchi

บทคัดย่อในงานการประชุมวิชาการQueering of Our Own: Queer Practices of Japanese Women ในการประชุมนานาชาติ “เพศวิถี เพศภาวะ และสิทธิในเอเชีย: การประชุมนานาชาติครั้งแรกว่าด้วยเรื่องเควียร์ศึกษา” (Sexualities, Genders, and Rights in Asia, 1st International Conference of Asian Queer Studies) จัดโดยโครงการจัดตั้งสำนักงานสิทธิมนุษยชนศึกษาและพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล และเครือข่ายเควียร์แห่งภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก ระหว่างวันที่ 7-9 กรกฎาคม 2548 ณ โรงแรมแอมบาสเดอร์ กรุงเทพมหานคร

Starting in the early 1960s, YAOI fictions, male homosexual comics and illustrated novels created by women for women in Japan, cater to at least half a million women today. Through many stronger works of the 1960s and 1970s have proven to be crossover hits with readers of both genders, more recent YAOI comics and illustrated novels which feature explicit depiction of male homosexual acts have excluded straight male. Today over 95% readers and 100% writers and artists are women for YAOI genre as a whole, and as such, YAOI provides a female gendered and fully sexualized discursive space. What female YAOI fans communicated in this space through the representations of male homosexual romance narratives are their sexual desires and fantasies. Regardless of their sexual identities such as straight, lesbian, bisexual and others, these women operate in the YAOI space together. For example, a married woman who reads YAOI fictions and shares her fantasies with other YAOI fans on a daily basis, and claims that such acts feel more ‘sexual’ than her actual sex acts is not at all rare. Instead of calling these women straight women who like YAOI fictions, or women who belong to ‘lesbian continuum’ with lesbian fans of YAOI fictions, this paper proposes to call them ‘queer.’ By examining women’s words from magazines, face-to-face interviews and email correspondences, this paper explores this ‘queerness’ that exceeds conventional categories of sexual orientations in the hope of expanding the discussions of women’s ‘queer’ sexualities in contemporary Japan.

นับตั้งแต่ช่วงปลายของทศวรรษที่ 1960 เป็นต้นมา YAOI การ์ตูนและนิยายที่แสดงความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายและผู้ชายเริ่มผลิตขึ้นโดยผู้หญิงเพื่อผู้หญิงจำนวนเกือบห้าแสนคนในประเทศญี่ปุ่น ในช่วงทศวรรษ 1960 และ 1970 กลุ่มผู้บริโภค YAOI ประกอบด้วยผู้ชายและผู้หญิง แต่เมื่อไม่นานมานี้ YAOI เน้นการบรรยายเพศสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายและผู้ชายมากขึ้น ปัจจุบันกลุ่มผู้อ่านประมาณ 95% และผู้ผลิตทั้งหมดต่างเป็นผู้หญิง ซึ่งอาจจะกล่าวได้ว่า YAOI เป็นพื้นที่สำหรับผู้หญิงในการแสดงออกทางด้านเพศสภาวะ อัตลักษณ์ทางเพศ ไม่ว่าจะเป็น รักต่างเพศ หญิงรักหญิง รักสองเพศ หรืออะไรก็ตาม ผู้หญิงเหล่านี้ต่างมีพื้นที่ในการแสดงออกผ่านทาง YAOI ตัวอย่างเช่น ผู้หญิงที่สมรสแล้วสามารถแบ่งปันจินตนาการทางเพศกับผู้ที่ชื่นชอบ YAOI คนอื่น ๆ ซึ่งอาจจะทำให้เธอมีความสุขมากกว่าการมีเพศสัมพันธ์ในชีวิตสมรส หรือความสัมพันธ์ในกลุ่มหญิงรักหญิง โดยกลุ่มผู้ผลิตและผู้บริโภคในการศึกษานี้จะเรียกว่า ‘Queer’ การเก็บรวบรวมข้อมูลในการศึกษารวบรวมจากเอกสาร การสัมภาษณ์รายบุคคล และการสนทนาผ่านจดหมายอิเลคทรอนิกส์ ผลการศึกษานี้จึงเป็นการสำรวจปรากฏการณ์ทางเพศวิถีและการศึกษาทางด้านเพศสภาวะของผู้หญิงชาวญี่ปุ่นในปัจจุบัน โดยใช้แนวคิด Queer Theory ในการวิเคราะห์

Queer Eye for the Japanese Guy?

2007-12-31T06:37:00.000+07:00

Queer Eye for the Japanese Guy?
Commodified Male Sexuality in a Tokyo Host Club
Akiko Takeyama

บทคัดย่อในงานการประชุมวิชาการConsuming Sexในการประชุมนานาชาติ “เพศวิถี เพศภาวะ และสิทธิในเอเชีย: การประชุมนานาชาติครั้งแรกว่าด้วยเรื่องเควียร์ศึกษา” (Sexualities, Genders, and Rights in Asia, 1st International Conference of Asian Queer Studies) จัดโดยโครงการจัดตั้งสำนักงานสิทธิมนุษยชนศึกษาและพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล และเครือข่ายเควียร์แห่งภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก ระหว่างวันที่ 7-9 กรกฎาคม 2548 ณ โรงแรมแอมบาสเดอร์ กรุงเทพมหานคร

The new American TV show, Queer Eye for the Straight Guy, has highlighted the aestheticization of heterosexual men by queer men. The so-called ‘metrosexual’ phenomenon points to straight men who spend an inordinate amount of time and money on beautifying their appearance and who are ‘willing to embrace their feminine side.’ However, this is nothing new in Japan. Straight men have been beautifying themselves and embracing, even flaunting, their feminine side since the late 1980s. This phenomenon is particularly evident in Tokyo’s host clubs where young Japanese men ‘host’ female customers. These clubs are lavish, female-friendly spaces where male hosts invest heavily in their appearance, using slim bodies, trendy hairstyles and expensive designer suits to attract female customers. It is also a phenomenon that occurs entirely independently of gay influence. This paper demonstrates how the rapidly expanding market for men’s fashion and aesthetics, as well as the growth of urban consumer space such as host clubs, have allowed for a freer expression of men’s beauty and an increase in social tolerance for men’s ‘feminine’ side. By exploring male beautification practices in the context of Japanese host clubs, it also examines the parameters of apparently transgressive gender formations. Just as critics of the meterosexual trend in the US have argued that the gay men in Queer Eye are nothing more than handmaidens for heteronormativity, I will argue that Japanese hosts, practices ultimately reinscribe even as the they disrupt prevailing heteronormative notions of beauty and romance.

Reaching Out from the Margins

2007-12-31T06:35:00.000+07:00

Reaching Out from the Margins:
Queer Community Formation in an ‘Aesthete’ Magazine for Teenage Girls
James Welker

บทคัดย่อในงานการประชุมวิชาการLocal Japanese Responses to Queer Activism ในการประชุมนานาชาติ “เพศวิถี เพศภาวะ และสิทธิในเอเชีย: การประชุมนานาชาติครั้งแรกว่าด้วยเรื่องเควียร์ศึกษา” (Sexualities, Genders, and Rights in Asia, 1st International Conference of Asian Queer Studies) จัดโดยโครงการจัดตั้งสำนักงานสิทธิมนุษยชนศึกษาและพัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล และเครือข่ายเควียร์แห่งภาคพื้นเอเชียแปซิฟิก ระหว่างวันที่ 7-9 กรกฎาคม 2548 ณ โรงแรมแอมบาสเดอร์ กรุงเทพมหานคร

The popularity of the SHONEN AI (boys’ love) genre of SHOUJO MANGA (girls’ comics) has drawn significant critical attention. While SHONEN AI has been described as offering a liberatory sphere within which readers are freed to experiment with romance and sexuality, what has little been noted is the genre’s appeal to young people whose sexual desire and identities transgress heteropatriarchal norms. Given the popularity of this genre, with its focus on beautiful, often androgynous boys in love with each others, it is unsurprising that the end of the 1970s saw the appearance of a few magazines aimed at teenage girls and focused on these BISHONEN (beautiful boys) and their romantic, sometimes sexual relationships with each other. Among the readership of these TANBIHA (cult of aesthetes) magazines were young women and men drawn to depictions of a range of homosexual and transgender desire and identities. The existence of these readers is evidenced by their contributions to the magazines, sometimes as editorial commentary, sometimes as confessional testimony. ARAN (Allan) specifically published a ‘LESBIENNE’ personals column, which first appeared literally on the margins of the magazines, and which eventually made space for male readers. In allowing readers to make textual if not physical contact with each other, these magazines functioned as sites where queer young people were able to find or create communities of others like themselves. This paper examines reader contributions to these TANBIHA magazines and explores their role in community formation among young people resisting heteronormativity.

ความนิยมในการ์ตูนผู้หญิงที่นำเสนอเรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายและผู้ชาย หรือ SHONEN AI ซึ่งสะท้อนการแสดงออกและการค้นหาตัวตนทางด้านเพศวิถีของกลุ่มคนหนุ่มสาวในปัจจุบันที่นอกเหนือไปจากกฎเกณฑ์ของสังคม โดยการศึกษานี้เน้นความหมายทางด้านความสวยงามของตัวละครผู้ชาย หรือ BISHONEN และความงดงามของความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายและผู้ชาย หรือ TANBIHA ทั้งสองรูปแบบเริ่มปรากฏขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1970 ตามหนังสือและนิตยสารของผู้หญิง ทำให้สื่อสิ่งพิมพ์เหล่านี้กลายเป็นการค้นหาและการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มผู้บริโภคที่ชื่นชอบสิ่งเดียวกันจนรวมตัวกันเป็นชุมชนที่มีรูปแบบและบทบาทแตกต่างจากชุมชนอื่น

Ryu

2007-12-31T06:29:00.001+07:00

ตำนานหรือเรื่องเล่าที่เกี่ยวข้องกับมังกรนั้น สามารถพบได้ทั่วโลก แต่ใน Claw of the Dragon นี้ เราจะขอนำเสนอรายละเอียดของมังกรญี่ปุ่นเท่านั้นนะคะ

มังกรญี่ปุ่น มักจะเรียกว่า Ryu หรือ Ryo โดยเชื่อว่ามังกรอยู่ในน้ำเฉพาะฤดูใบไม้ร่วง และกลับขึ้นสวรรค์ในฤดูใบไม้ผลิ ดังนั้นตามทะเลสาบหรือแหล่งน้ำขนาดใหญ่ทุกแห่งจะมีมังกรอาศัยอยู่

ชื่อเรียกของมังกรญี่ปุ่น จะมีหลากหลายตามคุณลักษณะ เช่น Ko ryu เป็นมังกรมีเกล็ด O ryu เป็นมังกรมีปีก Kyu ryu เป็นมังกรมีเขา Han ryo เป็นมังกรที่ไม่มีลักษณะที่เด่นชัด

ตามคติความเชื่อเรื่องมังกรของญี่ปุ่นจะคล้ายคลึงกับจีน คือ งูพิษเมื่อมีอายุถึง 500 ปีจะเป็น Mizute ต่อมา Mizute อายุ 1,000 ปี จะเป็นมังกร พอเป็นมังกรอายุ 500 ปีจึงจะมีเขา แต่ถ้าอายุ 1,000 ปีจึงจะมีปีก

สีลำตัวของมังกรนั้นมีหลากหลายโดยอาจจะขึ้นอยู่กับแหล่งที่อยู่อาศัย หรือว่าอำนาจในการดลบันดาลการควบคุมปรากฏการณ์ทางธรรมชาตินั้นๆ ซึ่งสีที่มักจะกล่าวถึงบ่อยๆ คือ สีเหลือง แดง น้ำเงิน ขาว และดำ

ส่วนที่อยู่ของมังกรหรือวังมังกรนั้นเรียกว่า Ryugu อยู่ใต้ทะเลลึกใกล้กับเกาะRyuku หรือโอกินาวานั่นเอง โดยเวลาที่วังมังกรหนึ่งวันเท่ากับเวลาของโลกมนุษย์หนึ่งร้อยปี

ตำนานญี่ปุ่นที่เกี่ยวข้องกับมังกร เช่น Yamata no Orochi เรื่องราวของสึซาโนผู้ปราบมังกรแปดหัวแปดหางด้วยดาบคุซานางิ ตลอดจน Urashima หนุ่มชาวประมงที่ช่วยเหลือเต่า จนได้เข้าไปใช้ชีวิตที่วังมังกร

หากเพื่อนๆ คนไหนที่สนใจลองไปหารายละเอียดเพิ่มเติมได้จาก ส.พลายน้อย, 2535. เล่าเรื่องมังกร. พิมพ์ครั้งที่3. สำนักพิมพ์ข้าวฟ่าง. และ http://www.onmarkproductions.com/html/dragon.shtml นะคะ

การสัก

2007-12-31T06:25:00.001+07:00

การสัก หมายถึง การใช้เหล็กแหลมจุ้มหมึกหรือน้ำมันแทงที่ผิวหนังให้เป็นอักขระเครื่องหมาย หรือลวดลาย โดยการสักในแต่ละวัฒนธรรมต่างก็มีความหมายแตกต่างกันไป

ในสังคมกรีก การสักจะทำเฉพาะใบหน้าของทาส และอาชญากร ต่อมาเริ่มแพร่หลายมากขึ้นทั่วทวีปยุโรป จนกระทั่ง ค.ศ. 787 สันตะปาปาฮัดเดรียนที่หนึ่ง ได้ประกาศห้ามผู้ที่นับถือคริสต์ศาสนาสักบนใบหน้า เนื่องจากพระผู้เป็นเจ้าสร้างมนุษย์ขึ้นมา การมีรอยสักเช่นนี้จึงเป็นการลบหลู่ต่อพระผู้เป็นเจ้า ตามที่ปรากฏในพระคริสตธรรมคัมภีร์ ภาคพันธสัญญาเดิม เลวีนิติ (19: 28) เจ้าอย่าเชือดเนื้อของเจ้าเพราะเหตุมีคนตาย หรือสักเป็นเครื่องหมายใดๆ ลงที่ตัวเจ้า เราคือพระเจ้า เนื่องจากการสักมีนัยยะของการหลงใหลที่ก่อให้เกิดความต้องการทางเพศ (fetishism) และการบูชาวัตถุ (worship of idol) ซึ่งเป็นข้อห้ามหนึ่งในบัญญัติสิบประการ

ในประเทศไทย จุดประสงค์ในการสักหลากหลาย เช่น การสักหรือการสักเลกนั้นเป็นการทำเครื่องหมายที่ข้อมือ เพื่อแสดงว่าได้ขึ้นทะเบียนเป็นชายฉกรรจ์หรือไพร่หลวงที่มีสังกัดกรมกองแล้ว จนกระทั่งยกเลิกไปในสมัยรัชกาลที่ 4 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ส่วนการสักหน้าผาก หรือการสักท้องแขนใช้เฉพาะกับผู้ต้องโทษจำคุก เพื่อประจานความผิดตามกฎมณเฑียรบาล จนยกเลิกไปในสมัยเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 รวมทั้งการสักยันต์เพื่อปกป้องคุ้มครองจากภยันตรายเช่นเดียวกับพระเครื่อง หรือเครื่องรางของขลังอื่นๆ ตลอดจนเมตตามหานิยม

ในญี่ปุ่น การสักหรือที่เรียกว่า Irezumi แปลว่า การเติมหมึกนั้น คาดว่าเริ่มปรากฏในประมาณศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาลจากหลักฐานทางโบราณคดีที่ขุดค้นพบ ต่อมาในคริสต์ศตวรรษที่ 8 การสักถูกใช้เสมือนการจำแนกและประทับตราคนกลุ่มต่างๆ เช่น เพชฌฆาต สัปเหร่อ อาชญากร จนกระทั่งคริสต์ศตวรรษที่ 17 การสักแบบ Horibari ที่มีลวดลายประดับประดา (decorative tattoo) ทั่วร่างกายตลอดจนศีรษะ เริ่มปรากฏขึ้นจนกลายเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลายใน ค.ศ. 1750 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่พวก eta ซึ่งเป็นชนชั้นที่มีฐานะทางสังคมต่ำที่สุดในขณะนั้น ลวดลายที่ใช้นิยมนำมาจากจิตรกรรมที่มีชื่อเสียงในยุคนั้น ตลอดจนเทพต่างๆ ตามความเชื่อทางศาสนา หรือนิทานพื้นบ้าน

ปัจจุบันลายในการสัก สามารถแบ่งออกเป็น แฟนตาซี สไตล์ (เป็นการผสมผสานทุกรูปแบบไว้ด้วยกันตามที่สร้างสรรค์ขึ้น) ทริบอล สไตล์ (มีลักษณะเป็นลวดลายเล็กๆ เช่น เถาวัลย์ ซึ่งมักประดับอยู่บนข้อมือ นิ้ว ข้อเท้า) ยุโรป สไตล์ (เป็นภาพเหมือน สร้างมิติด้วยการลงแสงเงา คล้ายกับภาพเหมือนบุคคล) เจแปน สไตล์ (ลวดลายที่บ่งบอกความเป็นตะวันออก เช่น มังกร ปลาคาร์พ) เวิร์ด สไตล์ (ตัวอักษรหรือคำที่มีความหมายดีๆ) ไกเกอร์ สไตล์ (ลวดลายอยู่ในรูปแบบที่เป็นนามธรรม) รวมถึงรอยสักสำหรับคนเฉพาะกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็นฮิปฮอป สไตล์ (เป็นลายสักสีสันเน้นโทนคล้ายคลึงกับงานกราฟิตี้ โดยมีทั้งลวดลายที่เป็นตัวอักษรและรูปภาพ) พังก์ สไตล์ (ลายสักที่ไม่เน้นสีสัน แต่เน้นลวดลายสีดำมากกว่า โดยลายที่นิยม ได้แก่ ดาวแฉก และตัวอักษรโบราณ หรือตัวอักษรในคัมภีร์) ฮาร์ดคอร์ สไตล์ (ลวดลายจะใกล้เคียงกันกับพังก์ สไตล์ โดยเน้นโทนสีดำเป็นหลัก ลายมักออกแนวเรียลลิสติก ) อินดี้ สไตล์ (เป็นรอยสักที่ไม่ได้มีรูปแบบชัดเจน ไม่มีอะไรตายตัว ทั้งนี้เพราะขึ้นอยู่กับรสนิยมความชอบส่วนบุคคลเป็นหลัก) เป็นต้น

ขณะเดียวกันการสักอาจจะก่อให้เกิดอันตรายจากการติดเชื้อโรคชนิดต่างๆ เช่น impetigo, staph infection, cellulitis ตลอดจนปฏิกิริยาจากสีซึ่งสักลงไปปัจจุบันใช้สารที่นิยมใช้เป็นสีหลายชนิดมักเป็นโลหะหนัก เช่น สารปรอท แร่เหล็ก แร่โคบอลด์ สารเหล่านี้ทำให้เกิดปัญหาบางอย่างโดยเฉพาะสารสีแดง (cinnabar) ของโลหะจะพบได้บ่อยที่สุด

การลบรอยสักมีวิธีการต่างๆ หลายวิธี แต่ละวิธีก็มีข้อดี และข้อเสียที่แตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็น

- การผ่าตัดออก (SURGICAL EXCISION): เหมาะในรายเป็นรอยสักที่มีขนาดเล็ก หรือเป็นจุดๆ จะได้มีแผลที่มีขนาดเล็ก แต่ในรายที่มีรอยสักขนาดใหญ่ อาจจะใช้ตัวขยายเนื้อ (TISSUE EXPANSION) ช่วยเหลือได้

- การกรอผิวด้วยเครื่องกรอผิว (DERMABRASION): ในรายที่เป็นรอยสักมืออาชีพ การใช้การกรอผิวอย่างเดียว หรือร่วมกับการใช้เกลือแกงบริสุทธิ์จะช่วยให้ได้ผลดี ซึ่งในรายที่สักตื้นๆ การกรอผิวมากกว่าสองครั้งสามารถให้ได้ผลดีแผลเป็นน้อย ซึ่งในการทำครั้งที่สอง ควรจะรอประมาณ 3 ถึง 6 เดือน

- การลอกด้วยสารเคมี (CHEMICAL PELING): มักใช้กรดบางชนิด หรือสาร PHENOL ทำให้เกิดเป็นรอยแผลไฟไหม้ขึ้นบริเวณรอยสัก แต่วิธีนี้มักจะมีผลแทรกซ้อนสูง จึงไม่ค่อยใช้กัน

- การสักเพิ่มขึ้น (OVERTATTOOING OR RETATTOOING)

- การลบด้วยไฟฟ้า (ELECTRIC CAUTERY)

- การลบด้วยเครื่องเลเซอร์ (LASER BEAM): ที่นิยมใช้กันได้แก่ Q-SWITCHEDND-YAG และ Q-SWITCHED RUBY LASER ซึ่งมักจะได้ผลดีในรายที่เป็นสีน้ำเงิน และดำ ซึ่งวิธีนี้ได้ผลดี และมีผลข้างเคียงเช่นกัน ได้แก่ ผิวหนังเป็นรอยริ้ว หรือเป็นรอยด่างขาว

หากเพื่อนๆ คนไหนสนใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ลองไปตามอ่านบางส่วนเพิ่มเติมได้จาก นิติ ภวัครพันธุ์, 2541. รอยสัก กับการสร้าง ตัวตน ใน ปริตตา เฉลิมเผ่า กออนัตกูล, บรรณาธิการ. เผยร่าง-พรางกาย: ทดลองมองร่างกายในศาสนา ปรัชญาการเมือง ประวัติศาสตร์ ศิลปะ และมานุษยวิทยา. โครงการจัดพิมพ์คบไฟ. หน้า 185 233. นะคะ

Sex Toys

2007-12-31T05:46:00.002+07:00

Sex Toy หรืออุปกรณ์เสริมสำหรับความสุขทางเพศ (Pleasure) ไม่ใช่เพื่อการมีเพศสัมพันธ์ (Sexual Intercourse) เนื่องจากอุปกรณ์เหล่านี้สามารถใช้สำหรับการสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง (Masturbation) ด้วย

Sex Toy ไม่สามารถระบุได้อย่างแน่ชัดว่าเริ่มต้นปรากฏขึ้นมาครั้งแรกในสมัยใด เนื่องจากแต่ละท้องถิ่นก็ให้นิยามแตกต่างกันออกไป เช่น กระจกเงาสามารถนับเป็นSex Toy อย่างหนึ่งตามความเชื่อของคนจีน แต่คนยุโรปไม่นับว่ากระจกเป็นSex Toy ซึ่งอันนี้ก็แล้วแต่ความเชื่อของแต่ละท้องถิ่น

หากเราจะจัดประเภทว่าสิ่งใดบ้างคือ Sex Toy บ้าง เราอาจจะต้องใช้วัตถุประสงค์หลักในการเพิ่มความสุขทางเพศมาเป็นเกณฑ์ ดังนั้น Sex Toy อาจจะรวมไปถึงถุงยางอนามัย และสื่อต่างๆ ด้วย ถึงแม้ว่าจะมีข้อถกเถียงว่าประโยชน์โดยตรงของถุงยางอนามัยคือการป้องกันโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์และการคุมกำเนิด แต่ในปัจจุบันถุงยางอนามัยก็มีรูปแบบหลากหลายมากขึ้น เช่น กลิ่นต่างๆ ผิวขรุขระ หรือเคลือบยาชา แต่เรามักจะนึกถึงSex Toy ในการมีเพศสัมพันธ์แบบSadism-Masochist เท่านั้น

วัสดุที่นำมาใช้ผลิต Sex Toy นั้น มีหลากหลาย แต่ละประเภทจะให้สัมผัสที่แตกต่างกันไป ตัวอย่างเช่น Siliconeให้สีธรรมชาติและดูแลรักษาง่ายจึงนิยมนำมาเป็นวัตถุดิบมากที่สุด Jellyให้สัมผัสยืดหยุ่นคล้ายกับน้ำ PVCและโลหะให้สัมผัสที่เย็นและกระด้าง Cyberskin หรือผิวหนังเทียมให้สัมผัสเหมือนกับผิวหนังมนุษย์มากที่สุด ตลอดจนวัสดุธรรมชาติจำพวกไม้หรือผักผลไม้ต่างๆ ที่มีอายุการใช้งานต่ำ แต่อันตรายก็จะต่ำกว่าวัสดุสังเคราะห์เช่นเดียวกันSex Toy เหล่านี้ ใช้ในการกระตุ้น G-spot ที่มาจากชื่อของ Ernst Grafenberg สูตินารีแพทย์ชาวเยอรมันที่ค้นพบบริเวณที่ไวต่อการสัมผัสในบริเวณผนังช่องคลอดในปีค.ศ.1950 โดยเชื่อกันว่าจุดนี้ก็มีในทวารหนักของผู้ชายด้วยเช่นกัน

BDSM

2007-12-31T05:31:00.000+07:00

คำว่า BDSM เป็นตัวย่อของคำห้าคำ ประกอบด้วย Bondage (B), Bondage & Discipline (B&D), Domination & Submission (D&S), Sadism และ Masochism

Bondage หมายถึง ทาส หรือสภาวะที่ถูกพันธนาการ โดยเริ่มมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องเพศสัมพันธ์ในยุคศตวรรษที่ 19 เมื่อผู้ปกครองนิยมมัดมือของบุตรชายเพื่อไม่ให้สำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง (Masturbation) เนื่องจากความเชื่อว่าการสำเร็จความใคร่จะทำให้ตาบอดและกลายเป็นคนวิกลจริต ต่อมาจึงพัฒนากลายมาเป็นรูปแบบการร่วมเพศที่ฝ่ายหนึ่งจะถูกพันธนาการไว้

Discipline หมายถึง การลงโทษที่ทำให้ฝ่ายที่ถูกลงโทษเต็มไปด้วยความหวาดกลัว (Fear) และความวิตกกังวล (Anxiety) เปลี่ยนความรู้สึกเหล่านั้นเป็นความต้องการทางเพศ (Sexual Arousal) โดยการลงโทษเหล่านี้เป็นการกระทำด้วยความเสน่หา (Passion) ไม่ใช่ความก้าวร้าว (Aggression) แต่อย่างใด

Domination & Submission หมายถึง รูปแบบความสัมพันธ์แบบคู่ขนานที่ประกอบด้วยสองฝ่ายคือ Active (ฝ่ายกระทำ) และ Passive (ฝ่ายถูกกระทำ) โดยบทบาทเหล่านี้เป็นการแบ่งบทบาทจากอำนาจในการบังคับให้อีกฝ่ายแสดงบทบาทตามที่ตนต้องการ ไม่ใช่บทบาทในการร่วมเพศว่าฝ่ายใดเป็นฝ่ายที่สอดใส่ (Sexual Intercourse) หรือถูกสอดใส่แต่อย่างใด ข้อสำคัญในระหว่างการร่วมเพศนั้น Passive จำเป็นต้องมีการสื่อสารด้วยคำพูดหรือกิริยาอาการเพื่อให้ Activeรู้ว่าตนเองถึงขีดจำกัดแล้ว เพื่อป้องกันอันตรายที่จะเกิดขึ้น

Sadism หมายถึง ผู้ชื่นชอบการทารุณกรรมผู้อื่นเพื่อตอบสนองความต้องการทางเพศของตน โดยนำมาจากชื่อ Marquis De Sade (1740-1814) ชาวฝรั่งเศส งานเขียนที่สำคัญ คือ 120 Days of Sodom (1782) นำเสนอเรื่องราวของผู้ชายสี่คนที่กวาดต้อนผู้คนมาอยู่ในปราสาทเป็นเวลา 120 วัน โดยมีข้อแม้ว่าห้ามผู้ใดร่วมเพศตามแบบที่คริสตจักรกำหนด มิฉะนั้นจะถูกประหาร ซึ่งข้อกำหนดของคริสตจักรคือการร่วมเพศต้องอยู่ภายใต้การแต่งงานและเพื่อการมีบุตรเท่านั้น ห้ามมีเพศสัมพันธ์เพื่อความสุข รวมทั้งท่าในการร่วมเพศ (Position) ต้องเป็นท่าที่ผู้หญิงอยู่ข้างล่างหรือที่เรียกว่าท่ามิชชันนารี โดยระดับของ Sadism ที่อันตรายที่สุดจะไม่มีการร่วมเพศ แต่จะเป็นการทรมานให้ตายอย่างช้าๆ หรือที่เรียกว่า Lust Murder

Masochism หมายถึง ผู้ชื่นชอบการถูกทารุณกรรมเพื่อกระตุ้นความต้องการทางเพศของตน โดยนำมาจากชื่อ Leopold Von Sacher Masoch (1836-1905) ชาวออสเตรีย งานเขียนที่สำคัญ คือ Venus in the Furs (1846) นำเสนอเรื่องราวของผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่นชอบการยินยอมเป็นทาสในการมีเพศสัมพันธ์กับหญิงสาวที่สวมใส่เสื้อคลุมขนสัตว์และมีท่าทางเหมือนราชินี

ชื่อของทั้งคู่เริ่มปรากฏเป็นศัพท์เฉพาะในการเรียกกามวิตถาร (Paraphilia) นับตั้งแต่งานเขียน Psychopathia Sexualis (1886) ของRichard Freiherr von Krafft - Ebing จิตแพทย์ชาวเยอรมัน

เพศสัมพันธ์แบบ BDSM จะเรียกว่าผิดปกติหรือไม่นั้น จำเป็นต้องใช้ความรู้ในแต่ละสาขามาผสมผสานกัน ไม่ว่าจะเป็นมุมมองทางชีววิทยาที่จำกัดว่าเพศสัมพันธ์ใดที่ไม่ก่อให้เกิดการสืบพันธุ์นั้นผิดปกติ หรือมุมมองทางมานุษยวิทยาที่ขึ้นอยู่กับความเชื่อของแต่ละท้องถิ่นและกาลเวลา ตัวอย่างเช่น ความเชื่อในพิธีเข้าสู่ความเป็นหนุ่มของกรีกที่จะต้องให้ผู้ชายสูงอายุมีเพศสัมพันธ์ทางทวารหนัก จนกระทั่งเติบโตต้องสลับบทบาท หากใครไม่สามารถเปลี่ยนบทบาทได้ก็จะถือว่าผิดปกติ แต่โดยส่วนใหญ่นิยมใช้เกณฑ์ทางจิตวิทยาที่ใช้ความรู้สึกผิด (Guilty) และภาวะซึมเศร้า (Depressive) ในการพิจารณา

หลังจากที่เรารู้ความเป็นมาของคำว่า BDSM แล้ว เราก็จะมาลองดูตัวอย่างศัพท์ที่เราจะพบบ่อยๆ กันนะคะ โดยคำศัพท์ต่างๆ เหล่านี้อาจจะหมายถึงอุปกรณ์หรือรูปแบบการมีเพศสัมพันธ์ก็ได้นะคะ เช่น

Bars หมายถึง อุปกรณ์ที่ใช้ในการล่ามมือและเท้า นิยมทำมาจากไม้หรือโซ่ เพื่อตรึงระยะห่างให้คงที่

Cages หมายถึง กรงหรือการจองจำภายในกรง โดยภายในอาจจะมีพื้นที่เพียงแค่ให้ยืนหรือนั่งได้เท่านั้น

Catheters หมายถึง การสอดใส่สิ่งของเข้าไปที่ท่อปัสสาวะ เช่น สำลี ท่อ

Chains หมายถึง โซ่ที่มีไว้เพื่อล่ามหรือดัดแปลงใช้เป็น Sex Toy ได้หลายรูปแบบ รวมทั้งใช้แทน Vibrator ได้

Chastity Belt หมายถึง เข็มขัดป้องกันการนอกใจ นิยมทำมาจากหนังสัตว์ โดยเจาะช่องเล็กๆ เพื่อไว้ใช้สำหรับขับถ่ายเท่านั้น

Collars หมายถึง ปลอกคอที่ไว้ล่ามสัตว์เลี้ยง โดยนิยมทำจากหนังมากกว่าวัสดุอื่น

Crucifixion หมายถึง การตรึงกางแขน โดยนิยมใช้กางเขนแบบโรมันที่มีความยาวของทั้งสองด้านไม่เท่ากันเท่านั้น

Dildos หมายถึง องคชาติเทียม ทำมาจากวัสดุหลากหลายประเภท แต่ละประเภทจะให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันไป

Encasement หมายถึง โลหะที่ใช้นำมาสวมใส่บริเวณองคชาติ คล้ายกับการสวมใส่หน้ากาก เพื่อเพิ่มความเจ็บปวดยามที่อวัยวะเพศแข็งตัว (Erection) และทำให้ไม่สามารถถึงจุดสุดยอดได้ (Orgasm)

Gags หมายถึง ที่อุดปาก หรืออาจจะใช้ Vibrator แทนก็ได้

Handcuffs หมายถึง กุญแจมือโดยอาจจะทำมาจากโลหะ

Hanging หมายถึง การแขวนขึ้นไปบนที่สูง โดยอาจจะใช้ Cage ด้วยก็ได้

Harnesses หมายถึง เครื่องเทียมม้าที่อาจจะนำมาใช้ในการล่าม หรือใช้ในการควบคุมให้เป็นพาหนะในการเดินทาง

Hoods หมายถึง หน้ากากหรือหมวกที่ใช้ในการสวมทั้งศีรษะ ใช้เฉพาะ Dominant เท่านั้น โดย Hood จะทำให้คนที่สวมใส่มีความกล้าและมั่นใจในการกระทำของตัวเองมากขึ้น ขณะเดียวกันก็ทำให้อีกฝ่ายหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น เพราะไม่สามารถอ่านความรู้สึกได้ หรือไม่รู้ว่าเป็นใคร

Hot Wax หมายถึง การใช้น้ำตาเทียนไขหยดลงไปตามบริเวณที่ไวต่อการสัมผัสของร่างกาย รวมทั้งสอดเทียนเข้าไปในช่องคลอด หรือทวารหนัก

Impaling หมายถึง การตอกตะปูตามบริเวณที่ไวต่อการสัมผัส เช่น องคชาติ

Lacing หมายถึง การเชื่อมต่อบริเวณต่างๆ ของร่างกายที่มีการเจาะพร้อมกับร้อยห่วงด้วยเชือกหรือเอ็น โดยอาจจะสามารถใช้เพื่อตรึงร่างกายให้อยู่กับที่ด้วยก็ได้

Mask หมายถึง หน้ากากที่ปกปิดเฉพาะบริเวณใบหน้าส่วนบน

Mittens หมายถึง ถุงมือหนังที่ไม่มีส่วนหุ้มข้อนิ้ว

Padlocks หมายถึง แม่กุญแจที่นำมาล็อคอุปกรณ์ต่างๆ หรือห้อยตามห่วงที่เจาะไว้ตามร่างกาย

Pipes หมายถึง กล้องยาสูบ สามารถนำเถ้ายาสูบมาใช้ในการจี้ตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย หรือตัวกล้องที่สามารถดัดแปลงเป็น Sex Toy รวมทั้งยาสูบเหล่านั้นอาจจะเป็นสารกระตุ้นทางเพศได้ด้วย

Rape Racks หมายถึง เก้าอี้ที่มีอุปกรณ์ล็อคข้อมือและเท้า เพื่อให้สะดวกต่อการร่วมเพศ

Ropes หมายถึง เชือกที่ใช้ในการมัดหรือล่าม

Sex Clubs หมายถึง สมาคมของผู้ที่ชื่นชอบรูปแบบเพศสัมพันธ์ที่นอกเหนือจากข้อกำหนดของคริสตจักร เริ่มก่อตั้งในศตวรรษที่ 16 ประเทศฝรั่งเศส ในระยะแรกสมาคมนี้จะเป็นเพียงการรวมตัวของผู้ที่ชื่นชอบการแต่งกายข้ามเพศ (Cross dressing) เท่านั้น แต่ในปัจจุบันนี้ที่มีคลับหลากหลายรูปแบบและเฉพาะทางมากขึ้น เช่น Outcast คลับ SM สำหรับเลสเบี้ยนในนิวยอร์ก

หมายเหตุ Cross dressing หมายถึง การแต่งกายข้ามเพศ เช่น ผู้ชายสวมกระโปรง แต่ Transvestites หมายถึง การแต่งกายข้ามเพศเพื่อตอบสนองหรือกระตุ้นความต้องการทางเพศ เช่น การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง (Masturbation) รวมทั้งการแต่งกายเพื่อตอบสนองความคลั่งไคล้ (Fetishes) บางอย่าง เช่น รองเท้าส้นสูง ถุงน่อง แต่ไม่ได้เกิดความรู้สึกอยากแปลงเพศ (Transsexual) แต่อย่างใด

Sex Show หมายถึง การแสดงการร่วมเพศ โดยการแสดงนี้อาจจะเป็นการแสดงเพียงคนเดียว หรือหลายคนก็ได้ ผู้ชมสามารถชมการแสดงที่เวที หรือผ่านการถ่ายทอดจากวีดีโอที่นักแสดงอยู่บริเวณอื่น รวมทั้งการทำบรรยากาศทำให้ลูกค้ามีความรู้สึกว่ากำลังแอบดู (Voyeur) โดยเจาะช่องหรือทำเป็นประตูแง้มๆ โดยส่วนใหญ่ผู้ชมจะไม่สามารถสัมผัสนักแสดงได้ แต่บางคลับผู้ชมสามารถเป็นนักแสดงได้ด้วย ขึ้นอยู่กับนโยบายของแต่ละร้านและกฎหมายของประเทศนั้น

Shackles หมายถึง อุปกรณ์ในการล็อคคอ ข้อมือ ข้อเท้าแบบต่อเนื่องเป็นชิ้นเดียวกันSpeculums หมายถึง คีมปากเป็ดที่ใช้ในการตรวจภายใน

Stocks หมายถึง ไม้หรือโลหะที่สามารถปรับระยะในการบีบรัดอวัยวะภายนอก เช่น หน้าอก หรือองคชาติ

Straightjackets หมายถึง เสื้อผ้าที่ใช้ในการสวมบทบาทการมีเพศสัมพันธ์ในคุกหรือโรงพยาบาลจิตเวช

Vibrators หมายถึง เครื่องสั่นสะเทือน อาจจะมีรูปร่างเหมือนองคชาติหรือไม่ก็ได้ โดยส่วนใหญ่มักจะมีเครื่องควบคุมเพื่อปรับระยะความแรงในการสั่นสะเทือนได้

Whips หมายถึง แส้ สามารถนำมาใช้เฆี่ยนหรือล่าม รวมทั้งดัดแปลงเป็นSex Toy

เพื่อนๆ คนไหนที่สนใจลองไปตามอ่านรายละเอียดบางส่วนได้จาก Love, Brenda B. 1992. The Encyclopedia of Unusual Sex Practices. Barricade Books Inc. นะคะ หนังสือเล่มนี้จะรวบรวมศัพท์แปลกๆ มาให้เราได้มากกว่า Encyclopedia of Sex เล่มอื่นแน่นอนค่ะ

Kanto & Kansai

2007-12-31T05:21:00.000+07:00

ประเทศญี่ปุ่นประกอบด้วยเกาะใหญ่ 4 เกาะ คือ ฮอกไกโด (Hokkaido) ฮอนชู (Honshu) ชิโกกุ (Shikoku) และ คิวชู (Kyushu) รวมทั้งเกาะเล็กๆ ใกล้เคียงอีก 7,000 กว่าเกาะ

รูปแบบการบริหารประเทศจะมีลักษณะเป็นการปกครองแบบภูมิภาค โดยภูมิภาคทั้งแปดนั้น สามภูมิภาคมาจากเกาะใหญ่ คือ ฮอกไกโด ชิโกกุ และคิวชู โดยเกาะฮอนชูนั้นแบ่งออกเป็นห้าภูมิภาค คือ โทโฮคุ (Tohoku) คันโต (Kanto) ชูบุ (Chubu) คิงคิ (Kinki) และชูโกะกุ (Chugoku)

ภูมิภาคเหล่านี้สามารถแบ่งออกเป็นซีกตะวันออกและตะวันตก โดยรูปแบบในการแบ่งภูมิภาคว่าภูมิภาคใดเป็นภูมิภาคตะวันออกหรือตะวันตกนั้น นิยมใช้การลากเส้นแบ่งจากอ่าวอิเสะ (Ise) บนชายฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกไปยังอ่าววาคาซะ (Wakasa) บนชายฝั่งทะเลญี่ปุ่น และการแบ่งด้านตะวันออกและตะวันตกของภูเขาฟูจิ หรือที่เรียกว่า ฮาโกเน่ (Hakone Checkpoint) ที่เปรียบเสมือนจุดยุทธศาสตร์ในการเดินทัพสมัยโตกุกาวา (Tokugawa) จากเอโดะ (Edo) ซึ่งปัจจุบันคือโตเกียว (Tokyo) ถึงเกียวโต (Kyoto)ซีกตะวันออกจึงประกอบด้วยชูบุ คันโต โทโฮคุ และฮอกไกโด ซึ่งนับว่าเป็นภูมิภาคที่มีการพัฒนาขึ้นมาภายหลังการปฏิรูปเมจิ (Meiji) ค.ศ. 1868 ซึ่งเป็นการเปิดประเทศต่อประเทศตะวันตกและสิ้นสุดการปกครองรูปแบบโชกุน (Shogun) ส่วนซีกตะวันตกประกอบด้วยคิวชู ชิโกกุ ชูโกะกุ และคิงกิ ซึ่งล้วนแต่เป็นภูมิภาคที่มีความสำคัญมาตั้งแต่อดีต

โดยภูมิภาคหลักที่ได้กล่าวถึงใน Claw of the dragon เล่มนี้นั้นประกอบด้วยภูมิภาคคันโตและคิงกิ หรือที่เรียกกันว่า คันไซ (Kansai) นั่นเองภูมิภาคคันโตเป็นที่ตั้งของเมืองหลวงในปัจจุบันคือโตเกียว โดยคำว่า คันโต หมายถึง ป้อมปราการทิศตะวันออก ซึ่งหมายถึงทิศตะวันออกของฮาโกเน่ ภูมิภาคนี้ประกอบด้วยจังหวัดต่างๆ ดังนี้ กุมมะ (Gunma) โทะชิงิ (Tochigi) อิบะรากิ (Ibaraki) ไซตามะ (Saitama) โตเกียว ชิบะ (Chiba) และคะนะงาวา (Kanagawa) ภูมิภาคคันโตเป็นที่ราบที่ใหญ่ที่สุดของญี่ปุ่น จึงเป็นเขตที่มีประชากรหนาแน่น และศูนย์กลางของการเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมตั้งแต่หลังการปฏิรูปเมจิที่มีการย้ายเมืองหลวงมาเป็นโตเกียว

ภูมิภาคคิงกิ หรือคันไซ เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงเก่าทั้ง นารา (Nara) และเกียวโต (Kyoto) สอดคล้องกับการอ่านออกเสียงในภาษาญี่ปุ่นอีกแบบหนึ่งของคิงกิว่า มิยาโกะ (Miyako) ซึ่งหมายถึง เมืองหลวง โดยคำว่าคิงกิหมายถึง เมืองที่อยู่ใกล้เคียงเมืองหลวง หากแต่คำว่าคันไซนั้น หมายถึง ทิศตะวันตกของฮาโกเน่ ภูมิภาคนี้ประกอบด้วยจังหวัดต่างๆ ดังนี้ นารา เกียวโต วาคายามา (Wakayama) มิเอะ (Mie) โอซาก้า (Osaka) เฮียวโง (Hyogo) และชิงะ (Shiga) ภูมิภาคคิงกิเป็นภูมิภาคที่มีความสำคัญมากตั้งแต่อดีต ทั้งทางด้านการเมืองและวัฒนธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งนาราที่เป็นเมืองหลวงถาวรแห่งแรกของญี่ปุ่น เนื่องจากในอดีตจะมีการย้ายเมืองหลวงหลังการเสด็จสวรรคตของกษัตริย์แต่ละพระองค์เพื่อหลีกเลี่ยงความตายตามความเชื่อของศาสนาชินโต (Shinto) และเกียวโตที่เป็นเมืองหลวงเก่า จนกระทั่งย้ายเมืองหลวงไปโตเกียว ทำให้ภูมิภาคนี้จึงให้ความสำคัญทางด้านการอนุรักษ์วัฒนธรรมดั้งเดิมเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นบ้านเรือน การเกษตรกรรม ตลอดจนวิถีชีวิตของผู้คน

ถ้าเพื่อนๆ คนไหนสนใจรายละเอียดลองไปอ่านเพิ่มเติมได้ที่ ยุพา คลังสุวรรณ, 2547. ญี่ปุ่นสร้างชาติด้วยความรักและภักดี: ภูมิหลังทางวัฒนธรรมของสังคมญี่ปุ่น. สำนักพิมพ์มติชน. หรือ Kodansha International Ltd., 1994. Japan: Profile of a nation. Kodansha International Ltd. นะคะ